Wróbel i jego czworo dzieci

Pewien wróbel miał czworo młodych w jaskółczym gnieździe. Kiedy wyfrunęły, kilku niegrzecznych chłopców wyrwało gniazdo, ale na szczęście wszystkie ptaki bezpiecznie odleciały z silnym wiatrem. Wtedy stary ptak zmartwił się, że chociaż wszyscy jego synowie poszli w świat, nie ostrzegł ich najpierw o wszelkich niebezpieczeństwach i nie udzielił im dobrych wskazówek, jak sobie z każdym radzić. Jesienią mnóstwo wróbli zebrało się na polu pszenicy i tam stary ptak spotkał ponownie swoje czworo dzieci i pełen radości zabrał je ze sobą do domu. „Ach, moi drodzy synowie, ileż bólu miałem z wami przez całe lato, ponieważ uciekliście z wiatrem bez mojego pouczenia; słuchajcie moich słów, słuchajcie ojca i bądźcie czujni. Małe ptaszki muszą stawić czoła wielkim niebezpieczeństwom!” A potem zapytał najstarszego, gdzie spędził lato i jak się utrzymywał?

„Zostałem w ogrodach i szukałem gąsienic i małych robaków, aż wiśnie dojrzały.”

„Och, synu” – powiedział ojciec – „smakołyki nie są złe, ale wiążą się z nimi wielkie ryzyko; dlatego odtąd bardzo na siebie uważaj, zwłaszcza gdy po ogrodach będą chodzić ludzie, którzy niosą długie, zielone tyczki, puste w środku i z małym otworem na górze”.

„Tak, ojcze, ale co się stanie, jeśli przykleimy ten otwór małym zielonym listkiem i woskiem?” – powiedział syn.

„Gdzie to widziałeś?”

„W ogrodzie kupca” – odpowiedział młodzieniec.

„Och, synu, kupcy to bystrzaki” – powiedział ojciec. „Jeśli byłeś wśród dzieci świata, to już wystarczająco opanowałeś światową przebiegłość, tylko pamiętaj, żebyś ją dobrze wykorzystał i nie bądź zbyt pewny siebie”. Po tym zapytał kolejnego: „Gdzie spędzałeś czas?”

„Na dworze” – odpowiedział syn.

„Wróble i głupie małe ptaszki nie nadadzą się tam na nic – można tam znaleźć dużo złota, aksamitu, jedwabiu, zbroi, uprzęży, krogulców, sów i błotniaków; trzymaj się stajni, gdzie wiają owies lub młócą, a wtedy los obdarzy cię codziennym kłosem w spokoju”.

„Tak, ojcze” – powiedział syn – „ale kiedy stajenni zastawiają pułapki i mocują sidła w słomie, niejeden daje się złapać”.

„Gdzie to widziałeś?” zapytał stary ptak.

„Na dworze, wśród stajennych.”

„Och, synu, dworzanie to źli chłopcy! Jeśli byłeś na dworze i wśród panów, i nie zostawiłeś tam ani jednego pióra, to sporo się nauczyłeś i będziesz wiedział, jak poruszać się po świecie, ale rozejrzyj się wokół i nad sobą, bo wilki pożerają najmądrzejsze psy”. Ojciec również zbadał trzeciego: „Gdzie szukałeś schronienia?”

„Rozrywałem beczki i liny na drogach wozowych i autostradach, a czasem trafiałem na ziarno zboża lub jęczmienia.”

„To rzeczywiście pyszne jedzenie” – powiedział ojciec – „ale uważaj, co robisz i rozglądaj się uważnie, zwłaszcza gdy zobaczysz kogoś pochylającego się, chcącego podnieść kamień, nie ma wtedy zbyt wiele czasu, by się zatrzymywać”.

„To prawda” – rzekł syn – „ale co, jeśli ktoś będzie miał przy sobie kawałek skały lub rudy, przygotowany wcześniej, w piersi lub kieszeni?”

„Gdzie to widziałeś?”

„Wśród górali, drogi ojcze, kiedy wychodzą, zwykle zabierają ze sobą małe kawałki rudy.”

„Górale to ludzie pracy i sprytni. Jeśli byłeś wśród górskich chłopców, widziałeś i czegoś się nauczyłeś, ale kiedy tam pójdziesz, strzeż się, bo niejeden wróbel został zgładzony przez górskiego chłopca”. W końcu ojciec podszedł do najmłodszego syna: „Ty, moje drogie ćwierkające pisklę, zawsze byłeś najgłupszy i najsłabszy; zostań ze mną, świat ma wiele szorstkich, złośliwych ptaków, które mają krzywe dzioby i długie pazury, czyhających na biedne małe ptaszki i połykających je. Trzymaj się z podobnymi sobie i zbieraj małe pająki i gąsienice z drzew lub z domu, a wtedy będziesz żył długo w pokoju”.

„Mój drogi ojcze, ten, kto żywi się bez szkody dla innych, ma się dobrze i żaden krogulec, orzeł ani kania nie zrobią mu krzywdy, jeśli specjalnie odda siebie i swoje prawowite pożywienie, wieczorem i rano, wiernie Bogu, który jest Stwórcą i Opiekunem wszystkich leśnych i wiejskich ptaków, który słyszy również krzyk i modlitwę młodych kruków, bo żaden wróbel ani strzyżyk nigdy nie spada na ziemię bez jego woli”.

„Gdzie się tego nauczyłeś?”

Syn odpowiedział: „Kiedy potężny podmuch wiatru oderwał mnie od ciebie, przyszedłem do kościoła i tam latem pozbierałem muchy i pająki z okien, i usłyszałem tę mowę. Ojciec wszystkich wróbli karmił mnie przez całe lato i chronił od wszelkich nieszczęść i dzikich ptaków”.

„Zaprawdę, mój drogi synu, jeśli schronisz się w kościołach i będziesz pomagał odganiać pająki i bzyczące muchy, i będziesz wołał do Boga jak młode kruki i polecał się wiecznemu Stwórcy, wszystko będzie dobrze z tobą, nawet jeśli cały świat będzie pełen dzikich, złośliwych ptaków.”

„Kto Bogu powierza swoje drogi,

W ciszy cierpi, czeka i modli się,

Zachowuje czystość wiary i sumienia,

On jest pewien ochrony Bożej.