ห่านทองคำ

มีชายคนหนึ่งมีลูกชายสามคน ลูกชายคนเล็กชื่อดัมม์ลิง ซึ่งถูกดูหมิ่น เยาะเย้ย และกดขี่ข่มเหงอยู่เสมอ

เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อลูกชายคนโตอยากเข้าไปในป่าเพื่อตัดไม้ และก่อนที่เขาจะไป แม่ของเขาก็ได้ให้เค้กแสนอร่อยและไวน์หนึ่งขวดแก่เขา เพื่อที่เขาจะได้ไม่หิวกระหาย

เมื่อเขาเข้าไปในป่า ก็ได้พบกับชายชราผมขาวร่างเล็กคนหนึ่งซึ่งทักทายเขาและกล่าวว่า “โปรดแบ่งเค้กสักชิ้นจากกระเป๋าของท่านให้ฉัน และให้ฉันดื่มไวน์สักหน่อยเถิด ฉันหิวและกระหายมาก”

แต่ชายหนุ่มผู้รอบคอบตอบว่า “ถ้าฉันให้เค้กและเหล้าองุ่นแก่คุณ ฉันก็จะไม่เหลืออะไรเลย ไปเถอะ” แล้วเขาก็จากไป ปล่อยให้ชายร่างเล็กยืนอยู่เช่นนั้น

แต่เมื่อเขาเริ่มโค่นต้นไม้ ไม่นานเขาก็พลาดท่า ขวานจึงบาดแขนเขา ทำให้เขาต้องกลับบ้านไปพันแผล และนี่เป็นฝีมือของชายร่างเล็กผมสีเทาคนนั้น

หลังจากนั้น ลูกชายคนที่สองก็เข้าไปในป่า และแม่ของเขาก็ให้เค้กและไวน์แก่เขาเช่นเดียวกับลูกชายคนโต ชายชราผมขาวตัวเล็กก็มาพบเขาเช่นกัน และขอเค้กและไวน์สักแก้ว แต่ลูกชายคนที่สองก็พูดด้วยเหตุผลที่ดีว่า “สิ่งที่ฉันให้คุณไปนั้น ฉันจะเอาคืนไปเอง ไปซะ!” แล้วเขาก็ทิ้งชายชราไว้และเดินจากไป อย่างไรก็ตาม การลงโทษของเขาก็ไม่ได้ล่าช้า เมื่อเขาฟาดต้นไม้ไปได้สองสามครั้ง เขาก็ฟาดโดนขาตัวเอง จนต้องถูกหามกลับบ้าน

จากนั้นดัมมลิงก็พูดว่า “พ่อครับ โปรดอนุญาตให้ผมไปตัดไม้เถอะครับ”

พ่อตอบว่า “พี่น้องของเจ้าทำร้ายตัวเองด้วยสิ่งนั้นแล้ว ปล่อยมันไปเถอะ เจ้าไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวกับมันเลย”

แต่ดัมมลิงอ้อนวอนอยู่นานจนในที่สุดเขาก็พูดว่า “ไปเถอะ ไปซะเถอะ จะได้ฉลาดขึ้นด้วยการทำร้ายตัวเอง” แม่ของเขาให้เค้กที่ทำจากน้ำและอบในเถ้าถ่านแก่เขา พร้อมกับเบียร์เปรี้ยวหนึ่งขวด

เมื่อเขามาถึงป่า ชายชราตัวเล็กผมสีเทาก็มาพบเขาเช่นกัน และทักทายเขาแล้วพูดว่า “ขอเค้กสักชิ้นกับน้ำจากขวดของท่านหน่อยได้ไหม ฉันหิวและกระหายมาก”

ดัมม์ลิงตอบว่า “ผมมีแค่เค้กขี้เถ้ากับเบียร์เปรี้ยว ถ้าท่านพอใจ เราก็นั่งลงกินกันเถอะ” พวกเขาก็เลยนั่งลง และเมื่อดัมม์ลิงหยิบเค้กขี้เถ้าออกมา มันกลับกลายเป็นเค้กหวานรสเลิศ และเบียร์เปรี้ยวก็กลายเป็นไวน์ชั้นดี

พวกเขาจึงกินและดื่ม แล้วชายร่างเล็กก็กล่าวว่า “ในเมื่อท่านมีจิตใจดีและเต็มใจแบ่งปันสิ่งที่ท่านมี ข้าจะให้โชคดีแก่ท่าน มีต้นไม้เก่าแก่ต้นหนึ่ง จงตัดมันลง แล้วท่านจะพบสิ่งที่มีค่าอยู่ที่ราก” จากนั้นชายร่างเล็กก็กล่าวลาเขาไป

ดัมมลิงไปตัดต้นไม้ และเมื่อต้นไม้ล้มลงก็พบห่านตัวหนึ่งนั่งอยู่บนรากไม้ ขนของห่านนั้นเป็นสีทองบริสุทธิ์ เขาอุ้มห่านขึ้นมาและพาไปที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ซึ่งเขาคิดว่าจะพักค้างคืนที่นั่น เจ้าของโรงแรมมีลูกสาวสามคน พวกเธอเห็นห่านและอยากรู้ว่านกที่วิเศษเช่นนี้คืออะไร และอยากได้ขนสีทองของมันสักเส้นหนึ่ง

พี่สาวคนโตคิดว่า “อีกไม่นานฉันคงหาโอกาสดึงขนห่านได้สักเส้น” และทันทีที่ดัมม์ลิงออกไป เธอก็คว้าปีกห่านไว้ แต่ปลายนิ้วและมือของเธอยังคงติดอยู่กับปีกห่าน

ตัวที่สองตามมาในไม่ช้า โดยคิดแต่เพียงว่าจะหาขนนกมาเป็นของตัวเองได้อย่างไร แต่ยังไม่ทันได้แตะตัวพี่สาวก็ถูกจับตัวไว้แน่นแล้ว

ในที่สุดคนที่สามก็มาด้วยเจตนาเดียวกัน และคนอื่นๆ ก็ตะโกนว่า “ถอยไป! ขอร้องเถอะ ถอยไป!” แต่เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องถอยห่าง

“คนอื่นๆ ก็อยู่ที่นั่น” เธอคิด “ฉันก็ไปอยู่ที่นั่นด้วยก็ได้” แล้วก็วิ่งไปหาพวกเขา แต่ทันทีที่เธอแตะตัวน้องสาว เธอก็เกาะติดเธอไว้ไม่ขยับเขยื้อน ดังนั้นพวกเขาจึงต้องนอนค้างคืนกับห่าน

เช้าวันต่อมา ดัมม์ลิงอุ้มห่านไว้ใต้แขนแล้วออกเดินทางไป โดยไม่สนใจเด็กหญิงสามคนที่เกาะมันอยู่ พวกเธอต้องวิ่งตามเขาไปตลอด ทางซ้ายบ้าง ทางขวาบ้าง ตามที่เขาต้องการ

กลางทุ่งนา บาทหลวงได้พบกับพวกเธอ และเมื่อเห็นขบวนแห่ เขาก็พูดว่า “น่าละอายจริงๆ พวกเจ้าหญิงสาวไร้ค่า ทำไมพวกเจ้าถึงวิ่งข้ามทุ่งนาตามชายหนุ่มคนนี้ไป? เหมาะสมหรือ?” ในขณะเดียวกัน เขาก็คว้ามือของหญิงสาวที่อายุน้อยที่สุดเพื่อดึงเธอออกไป แต่ทันทีที่เขาแตะตัวเธอ เขาก็ติดกับดักไปด้วย และต้องวิ่งตามไปเช่นกัน

ไม่นานนัก คนดูแลโบสถ์ก็เดินผ่านมาและเห็นเจ้านายของเขาซึ่งเป็นบาทหลวงกำลังวิ่งไล่ตามหญิงสาวสามคน เขาตกใจมากและตะโกนว่า “สวัสดีครับท่านบาทหลวง รีบไปไหนเร็วขนาดนี้ อย่าลืมว่าวันนี้มีพิธีรับศีลล้างบาปนะครับ!” แล้ววิ่งไล่ตามไปคว้าแขนเสื้อของบาทหลวงไว้ แต่ก็ถูกดึงรั้งไว้แน่นเช่นกัน

ขณะที่ทั้งห้าคนกำลังวิ่งเหยาะๆตามกันไปนั้น คนงานสองคนก็เดินมาจากทุ่งนาพร้อมจอบ บาทหลวงตะโกนเรียกพวกเขาและขอร้องให้ปล่อยตัวเขาและคนเฝ้าโบสถ์ แต่พวกเขายังไม่ทันได้แตะต้องคนเฝ้าโบสถ์เลยก็ถูกจับตัวไว้ได้ และตอนนี้มีพวกเขาทั้งหมดเจ็ดคนวิ่งตามหลังดัมม์ลิงและห่านไป

ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็เดินทางมาถึงเมืองแห่งหนึ่ง ซึ่งมีกษัตริย์ปกครองอยู่ กษัตริย์องค์นั้นมีธิดาที่เคร่งขรึมมากจนไม่มีใครทำให้เธอหัวเราะได้ ดังนั้นกษัตริย์จึงออกพระราชกฤษฎีกาว่า ใครก็ตามที่สามารถทำให้เธอหัวเราะได้ก็จะได้แต่งงานกับเธอ เมื่อดัมม์ลิงได้ยินเช่นนั้น เขาจึงพาห่านและขบวนของมันไปเข้าเฝ้าธิดาของกษัตริย์ และทันทีที่เธอเห็นคนทั้งเจ็ดวิ่งต่อกันไปเรื่อยๆ เธอก็เริ่มหัวเราะเสียงดังราวกับว่าจะไม่หยุดหัวเราะเลย จากนั้นดัมม์ลิงจึงขอเธอแต่งงาน และได้มีการจัดงานแต่งงานขึ้น หลังจากที่กษัตริย์สวรรคต ดัมม์ลิงก็สืบทอดราชบัลลังก์และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับภรรยาของเขาเป็นเวลานาน