Złota Gęś

Był sobie człowiek, który miał trzech synów, z których najmłodszy nazywał się Dummling. Był pogardzany, wyśmiewany i poniżany przy każdej okazji.

Zdarzyło się, że najstarszy syn chciał pójść do lasu rąbać drzewo, ale zanim poszedł, matka dała mu piękny słodki placek i butelkę wina, aby nie cierpiał głodu ani pragnienia.

Gdy wszedł do lasu, spotkał go siwowłosy staruszek, który życzył mu miłego dnia i rzekł: „Daj mi kawałek ciasta z kieszeni i napij się twojego wina, jestem bardzo głodny i spragniony”.

Ale roztropny młodzieniec odpowiedział: „Jeśli dam ci ciastko i wino, dla siebie nic nie wezmę; idź już”, po czym zostawił małego człowieczka i poszedł dalej.

Ale kiedy zaczął ścinać drzewo, nie minęło dużo czasu, zanim wykonał fałszywy cios i siekiera przecięła mu ramię, tak że musiał wrócić do domu i dać je opatrzyć. A to była sprawka małego, szarego człowieczka.

Potem drugi syn poszedł do lasu, a matka dała mu, podobnie jak starszemu, ciastko i butelkę wina. Mały, szary staruszek również go spotkał i poprosił o kawałek ciastka i łyk wina. Ale drugi syn również rzekł z wielką rozwagą: „To, co ci dam, zostanie mi odebrane; odejdź!”, zostawił małego człowieczka i poszedł dalej. Jego kara jednak nie zwlekała; gdy kilka razy uderzył w drzewo, uderzył się w nogę, tak że trzeba go było zanieść do domu.

Wtedy Głuptasek powiedział: „Ojcze, pozwól mi pójść i rąbać drewno”.

Ojciec odpowiedział: „Twoi bracia zrobili sobie krzywdę, zostaw to, ty nic o tym nie rozumiesz”.

Ale Głuptasek prosił tak długo, że w końcu powiedział: „Po prostu idź, zrobisz sobie krzywdę i staniesz się mądrzejszy”. Matka dała mu ciasto zrobione z wody i upieczone w popiele, a do tego butelkę kwaśnego piwa.

Gdy dotarł do lasu, spotkał go również stary, szary człowieczek, który witając się z nim, rzekł: „Daj mi kawałek ciasta i napij się z twojej butelki, jestem tak głodny i spragniony”.

Głupiec odpowiedział: „Mam tylko ciasto żużlowe i kwaśne piwo; jeśli ci to odpowiada, usiądziemy i zjemy”. Usiedli więc i gdy Głupiec wyciągnął swoje ciasto żużlowe, okazało się, że jest to pyszne, słodkie ciasto, a kwaśne piwo zmieniło się w dobre wino.

Zjedli więc i napili się, a potem mały człowieczek powiedział: „Skoro masz dobre serce i chcesz się podzielić tym, co posiadasz, dam ci szczęście. Stoi tam stare drzewo, zetnij je, a znajdziesz coś w korzeniach”. Wtedy mały człowieczek pożegnał się z nim.

Dummling poszedł i ściął drzewo, a kiedy upadło, zobaczył gęś siedzącą w korzeniach z piórami ze szczerego złota. Podniósł ją i zabierając ze sobą, udał się do gospody, gdzie postanowił przenocować. Gospodarz miał trzy córki, które zobaczyły gęś i były ciekawe, co to za cudowny ptak, i chciałyby mieć jedno z jej złotych piór.

Najstarsza pomyślała: „Wkrótce znajdę okazję, żeby wyrwać pióro”, i gdy tylko Dummling wyszedł, chwyciła gęś za skrzydło, ale jej palec i ręka pozostały mocno do niego przyklejone.

Druga myśl nadeszła wkrótce potem i dotyczyła już tylko tego, jak zdobyć dla siebie pióro. Jednak nie zdążyła dotknąć siostry, a już była mocno przywiązana.

W końcu przyszedł trzeci z podobnym zamiarem, a pozostali krzyknęli: „Trzymajcie się z daleka! Na litość boską, trzymajcie się z daleka!”. Ale ona nie rozumiała, dlaczego miałaby trzymać się z daleka.

„Inni też tam są” – pomyślała – „ja też mogłabym tam być” – i pobiegła do nich; ale gdy tylko dotknęła siostry, ta pozostała przyklejona do niej. Musieli więc spędzić noc u gęsi.

Następnego ranka Dummling wziął gęś pod pachę i ruszył w drogę, nie przejmując się trzema dziewczynami, które się jej trzymały. Musiały biec za nim nieustannie, raz w lewo, raz w prawo, tak jak on miał na to ochotę.

Pośrodku pól spotkał je proboszcz i gdy zobaczył procesję, powiedział: „Wstydźcie się, nic niewarte dziewczęta, dlaczego biegniecie przez pola za tym młodzieńcem? Czy to przystoi?” Jednocześnie chwycił najmłodszą za rękę, aby ją odciągnąć, lecz gdy jej dotknął, on również mocno się przykleił i sam był zmuszony biec za nią.

Wkrótce kościelny nadszedł i zobaczył swojego pana, proboszcza, biegnącego za trzema dziewczętami. Zdziwił się tym i zawołał: „Cześć, wasza wysokość, dokąd tak szybko uciekasz? Nie zapominaj, że dziś mamy chrzciny!”. Pobiegł za nim i chwycił go za rękaw, ale i on go mocno przytrzymał.

Podczas gdy pięciu tak kłusowało jeden za drugim, dwóch robotników nadeszło z pola z motykami; proboszcz zawołał do nich i błagał, aby uwolnili jego i kościelnego. Lecz ledwie dotknęli kościelnego, zostali uwięzieni i teraz było ich siedmiu biegnących za Dummlingiem i gęsią.

Wkrótce potem przybył do miasta, w którym rządził król, który miał córkę tak poważną, że nikt nie potrafił jej rozśmieszyć. Wydał więc dekret, że ten, kto będzie w stanie ją rozśmieszyć, powinien ją poślubić. Kiedy Dumpling to usłyszał, poszedł ze swoją gęsią i całym jej orszakiem przed córką króla, a gdy tylko zobaczyła siedem osób biegnących bez przerwy, jedna za drugą, zaczęła się śmiać bardzo głośno i tak, jakby nigdy nie miała przestać. Wtedy Dumpling poprosił o jej rękę i wesele odbyło się. Po śmierci króla Dumpling odziedziczył królestwo i długo żył szczęśliwie ze swoją żoną.