De Gouden Gans

Er was eens een man die drie zonen had, van wie de jongste Dummling heette en bij elke gelegenheid werd veracht, bespot en gekleineerd.

Het gebeurde dat de oudste zoon het bos in wilde om hout te hakken, en voordat hij vertrok gaf zijn moeder hem een ​​heerlijke zoete cake en een fles wijn, zodat hij geen honger of dorst zou lijden.

Toen hij het bos in ging, ontmoette hij een klein, grijsbehaard oud mannetje dat hem een ​​goede dag wenste en zei: "Geef me eens een stukje cake uit je zak en een slokje van je wijn; ik heb zo'n honger en dorst."

Maar de verstandige jongeman antwoordde: 'Als ik je mijn cake en wijn geef, heb ik zelf niets meer over; ga weg,' en hij liet de kleine man staan ​​en liep verder.

Maar toen hij een boom begon om te hakken, duurde het niet lang voordat hij een verkeerde slag maakte en de bijl hem in zijn arm sneed, zodat hij naar huis moest om zijn arm te laten verbinden. En dit was de schuld van het kleine grijze mannetje.

Hierna ging de tweede zoon het bos in, en zijn moeder gaf hem, net als de oudste, een stuk cake en een fles wijn. Het oude, grijze mannetje kwam hem ook tegemoet en vroeg hem om een ​​stuk cake en een slok wijn. Maar ook de tweede zoon zei terecht: "Wat ik je geef, zal ik van mezelf afnemen; ga weg!" en hij liet het mannetje staan ​​en liep verder. Zijn straf liet echter niet lang op zich wachten; nadat hij een paar slagen tegen de boom had gegeven, stootte hij zichzelf tegen zijn been, zodat hij naar huis gedragen moest worden.

Toen zei Dummling: "Vader, laat me alsjeblieft hout gaan hakken."

De vader antwoordde: "Je broers hebben zich eraan bezeerd, laat het maar zitten, jij begrijpt er niets van."

Maar Dummling smeekte zo lang dat hij uiteindelijk zei: "Ga dan maar, je zult er wijzer van worden als je jezelf pijn doet." Zijn moeder gaf hem een ​​cake gemaakt met water en gebakken in de as, en daarbij een fles zuur bier.

Toen hij bij het bos aankwam, ontmoette hij het kleine, oude, grijze mannetje en begroette hem met de woorden: "Geef me een stukje van je cake en wat te drinken uit je fles; ik heb zo'n honger en dorst."

Dummling antwoordde: "Ik heb alleen sintelcake en zuur bier; als dat u bevalt, zullen we gaan zitten en eten." Dus gingen ze zitten, en toen Dummling zijn sintelcake tevoorschijn haalde, was het een heerlijke zoete cake, en het zure bier was in goede wijn veranderd.

Ze aten en dronken, en daarna zei de kleine man: 'Omdat jullie een goed hart hebben en bereid zijn te delen wat jullie bezitten, zal ik jullie geluk brengen. Daar staat een oude boom; hak hem om, en je zult iets vinden bij de wortels.' Toen nam de kleine man afscheid van hem.

Dummling ging de boom omhakken, en toen die viel, zat er een gans in de wortels met veren van puur goud. Hij tilde haar op en nam haar mee naar een herberg waar hij dacht de nacht door te brengen. De herbergier had drie dochters, die de gans zagen en nieuwsgierig waren naar wat voor een wonderbaarlijke vogel dat wel was, en graag een van haar gouden veren hadden willen hebben.

De oudste dacht: "Ik zal snel een gelegenheid vinden om een ​​veer uit te trekken," en zodra Dummling naar buiten was gegaan, greep ze de gans bij de vleugel, maar haar vinger en hand bleven eraan vastgeplakt.

De tweede volgde al snel, denkend alleen maar aan hoe ze een veer voor zichzelf kon bemachtigen, maar ze had haar zus nauwelijks aangeraakt of ze werd al stevig vastgegrepen.

Eindelijk kwam ook de derde met dezelfde bedoeling, en de anderen schreeuwden: "Blijf uit de buurt; in godsnaam, blijf uit de buurt!" Maar ze begreep niet waarom ze uit de buurt moest blijven.

'De anderen zijn er,' dacht ze, 'ik kan er net zo goed ook bij zijn,' en ze rende naar hen toe; maar zodra ze haar zus had aangeraakt, bleef ze aan haar vastgeplakt. Dus moesten ze de nacht met de gans doorbrengen.

De volgende ochtend nam Dummling de gans onder zijn arm en ging op pad, zonder zich druk te maken over de drie meisjes die eraan vastklampten. Ze moesten hem voortdurend achterna rennen, nu eens naar links, dan weer naar rechts, precies zoals hij wilde.

Midden in de velden ontmoette de dominee hen, en toen hij de stoet zag, zei hij: 'Schaam je, jullie waardeloze meisjes, waarom rennen jullie over de velden achter deze jongeman aan? Is dat wel gepast?' Tegelijkertijd greep hij de jongste bij de hand om haar mee te trekken, maar zodra hij haar aanraakte, bleef hij zelf ook vastzitten en moest hij erachteraan rennen.

Niet veel later kwam de koster langs en zag zijn meester, de dominee, achter drie meisjes aanrennen. Hij was verbaasd en riep: "Hé, eerwaarde, waar gaat u zo snel heen? Vergeet niet dat we vandaag een doop hebben!" Hij rende achter hem aan, greep hem bij de mouw, maar werd er ook stevig aan vastgehouden.

Terwijl de vijf zo achter elkaar aan draafden, kwamen er twee arbeiders met hun schoffels van het veld. De dominee riep hen toe en smeekte hen hem en de koster vrij te laten. Maar ze hadden de koster nauwelijks aangeraakt of ze werden vastgegrepen, en nu renden er zeven achter Dummling en de gans aan.

Kort daarna kwam hij in een stad, waar een koning regeerde met een dochter die zo serieus was dat niemand haar aan het lachen kon krijgen. Daarom had hij een decreet uitgevaardigd dat degene die haar aan het lachen kon maken, met haar moest trouwen. Toen Dommeling dit hoorde, ging hij met zijn gans en haar gevolg naar de dochter van de koning. Zodra ze de zeven mensen achter elkaar zag rennen, begon ze luid te lachen, alsof ze nooit meer zou ophouden. Daarop vroeg Dommeling haar ten huwelijk en de bruiloft werd gevierd. Na de dood van de koning erfde Dommeling het koninkrijk en leefde hij lange tijd tevreden met zijn vrouw.