โชคชะตาที่ผันผวน หรือ วิธีที่แกลดี้ส์ดิ้นรนหาเลี้ยงชีพ
อ่านเรื่องสั้นฉบับเต็มเรื่อง “โชคชะตาที่ผันผวน หรือวิธีที่แกลดิสหาผลประโยชน์” โดย โอ. เฮนรี
“อย่ามาตื้อฉันอีกเลย คุณสอดแนม” แกลดิส วาวาซอร์-สมิธ กล่าว “ฉันไม่มีวันเป็นของคุณได้”
“คุณทำให้ผมเข้าใจผิดไปนะครับ แกลดิส” เบอร์แทรม ดี. สนูเปอร์ กล่าว
แสงตะวันยามเย็นสาดส่องสีทองอร่ามเข้าสู่หน้าต่างทรงโค้งของคฤหาสน์อันงดงามที่ตั้งอยู่บนถนนที่หรูหราที่สุดแห่งหนึ่งทางทิศตะวันตกของโรงงานอิฐ
เบอร์แทรม ดี. สนูเปอร์ ทนายความหนุ่มผู้ยากจนแต่ทะเยอทะยานและมากความสามารถ เพิ่งแพ้คดีแรกไป เขาคิดจะขอแต่งงานกับแกลดิส วาวาซอร์-สมิธ ลูกสาวคนสวยและมากความสามารถของหนึ่งในตระกูลเก่าแก่และมีชื่อเสียงที่สุดในเคาน์ตี เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอเปี่ยมด้วยเกียรติ ปู่ของเธอเคยเลื่อยไม้ให้กับตระกูลฮอร์นสบี และป้าทางฝั่งแม่ของเธอแต่งงานกับชายที่เคยถูกลาของนายพลลีเตะ
รอยย่นรอบมือและปากของเบอร์แทรม ดี. สนูเปอร์ ตึงขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เขาเดินไปเดินมา รอคำตอบสำหรับคำถามที่เขาตั้งใจจะถามแกลดิสทันทีที่นึกออก
ในที่สุดเขาก็คิดออก
“ทำไมคุณถึงไม่ยอมแต่งงานกับผม?” เขาถามด้วยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“เพราะว่า” แกลดิสกล่าวอย่างหนักแน่น พูดออกมาอย่างยากลำบาก “ความก้าวหน้าและการรู้แจ้งที่ผู้หญิงในปัจจุบันมีอยู่ เรียกร้องให้ผู้ชายนำหัวใจและร่างกายที่ปราศจากความชั่วร้ายและกรรมพันธุ์ที่เสื่อมทราม ซึ่งปัจจุบันไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว ยกเว้นในจินตนาการเพ้อฝันของขนบธรรมเนียมที่ถูกกดขี่”
“เป็นอย่างที่ฉันคาดไว้” เบอร์แทรมกล่าวพลางเช็ดเหงื่อที่หน้าผากกับผ้าม่านหน้าต่าง “คุณอ่านหนังสือมาเยอะเลยสินะ”
“นอกจากนั้นแล้ว” แกลดิสกล่าวต่อ โดยไม่สนใจข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงนั้น “คุณไม่มีเงินด้วยซ้ำ”
เลือดของพวกสอดแนมพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรวดเร็วและเปื้อนแก้มของเบอร์แทรม ดี. เขาใส่เสื้อโค้ทและเดินอย่างสง่าผ่าเผยไปยังประตู
“อยู่ที่นี่จนกว่าฉันจะกลับมา” เขากล่าว “ฉันจะกลับมาในอีกสิบห้าปีข้างหน้า”
เมื่อพูดจบ เขาก็เดินจากไปและออกจากห้องไป
เมื่อเขาจากไปแล้ว แกลดิสรู้สึกถึงความโหยหาอย่างควบคุมไม่ได้เข้าครอบงำเธอ เธอพูดช้าๆ ราวกับพูดกับตัวเองมากกว่าที่จะพูดให้ใครฟัง “ฉันสงสัยว่ากะหล่ำปลีเย็นๆ จากมื้อเย็นจะเหลือบ้างไหมนะ”
จากนั้นเธอก็ออกจากห้องไป
เมื่อเธอทำเช่นนั้น ชายผิวคล้ำ ผมดำ สวมเสื้อผ้าสีหม่นหมองดูสิ้นหวัง ก็ออกมาจากเตาผิงที่เขาซ่อนตัวอยู่ และกล่าวว่า:
“อ่า! ในที่สุดข้าก็ได้ตัวเจ้ามาอยู่ในกำมือแล้ว เบอร์แทรม ดี. สนูปเปอร์ แกลดิส วาวาซอร์-สมิธ จะเป็นของข้า ข้าครอบครองความลับที่ไม่มีใครในโลกสงสัย ข้ามีเอกสารพิสูจน์ว่าเบอร์แทรม สนูปเปอร์เป็นทายาทของที่ดินทอม บีน[1] และข้าได้ค้นพบว่าปู่ของแกลดิสซึ่งเลื่อยไม้ให้กับตระกูลฮอร์นสบีก็เป็นพ่อครัวในกองบัญชาการของพันตรีโรดส์ ฟิชเชอร์ในช่วงสงครามด้วย ดังนั้น ครอบครัวจึงปฏิเสธเธอ และเธอจะแต่งงานกับข้าเพื่อลากชื่อเสียงอันรุ่งโรจน์ของพวกเขาลงสู่ฝุ่นผง ฮ่าๆๆ!”
ดังที่ผู้อ่านคงได้ค้นพบมานานแล้ว ชายผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเฮนรี อาร์. กราสตี จากนั้นนายกราสตีก็แสดงความดีใจเยาะเย้ยต่อไปอีกเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเยาะแล้วจากไปนิวยอร์ก
⁂
เวลาผ่านไปสิบห้าปีแล้ว
แน่นอนว่าผู้อ่านของเราคงเข้าใจว่านี่เป็นสิ่งที่ควรจะเป็นอยู่แล้ว
จริงๆ แล้วใช้เวลาน้อยกว่าหนึ่งนาทีในการสร้างดาวดวงเล็กๆ ที่แทนช่วงเวลาหนึ่งๆ
เราไม่สามารถหยุดงานชิ้นนั้นไว้กลางคันแล้วรอถึงสิบห้าปีถึงจะเริ่มทำต่อได้
เราหวังว่าคำอธิบายนี้จะเพียงพอ เราพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดใดๆ
แกลดิส วาวาซอร์-สมิธ และเฮนรี อาร์. กราสตี ยืนอยู่ที่แท่นพิธีแต่งงาน
เห็นได้ชัดว่าคุณกราสตีประสบความสำเร็จในการใช้เท้ากระต่าย แม้ว่าจะใช้เวลานานพอสมควรก็ตาม
ขณะที่บาทหลวงกำลังจะกล่าวถ้อยคำร้ายแรงที่จะทำให้เขาร่ำรวยถึงสิบดอลลาร์และได้หัวเราะเยาะนายกราสตี ยอดหอคอยของโบสถ์ก็พังลงมา และเบอร์แทรม ดี. สนูเปอร์ก็ปรากฏตัวขึ้น
นักเทศน์ล้มลงกับพื้นเสียงดังตุ๊บ เขาไม่อยากเสียเงินสิบดอลลาร์ไปเปล่าๆ จึงรีบหาคนมาแทนที่ที่ราคาถูกกว่า
เบอร์แทรม ดี. สนูเปอร์ ถือหนังสือพิมพ์สเตทส์แมนอยู่ในมือ
“อ่า!” เขาพูด “ผมคิดว่าจะเซอร์ไพรส์คุณสักหน่อย ผมเพิ่งมาถึงเมื่อเช้านี้เอง นี่ไง หนังสือพิมพ์ที่แจ้งการมาถึงของผม”
เขาจึงส่งมันให้แก่เฮนรี อาร์. กราสตี
นายกราสตี้มองดูเอกสารนั้นแล้วหน้าซีดเผือด เอกสารนั้นลงวันที่สามสัปดาห์หลังจากที่นายสนูปเปอร์มาถึง
“พลาดอีกแล้ว!” เขาพูดเสียงกระซิบ
“พูดมาสิ เบอร์แทรม ดี. สนูปเปอร์” แกลดิสกล่าว “ทำไมคุณถึงมาขวางกั้นระหว่างฉันกับเฮนรี่?”
“ฉันเพิ่งรู้ว่าฉันเป็นทายาทเพียงคนเดียวของมรดกของทอม บีน และมีทรัพย์สินมูลค่าสองล้านดอลลาร์”
กลาดิสร้องด้วยความดีใจแล้วโผเข้ากอดเบอร์แทรม
เฮนรี อาร์. กราสตี หยิบกล่องโลหะขนาดใหญ่จากกระเป๋าเสื้อออกมา แล้วเปิดมันออก จากนั้นก็หยิบกระดาษฟูลสแคปที่เขียนด้วยลายมืออย่างประณีตจำนวน 467 หน้าออกมา
“สิ่งที่คุณพูดนั้นถูกต้องครับ คุณสนูปเปอร์ แต่ผมขอให้คุณอ่านเอกสารนั้นดู” เขากล่าวพลางยื่นเอกสารให้เบอร์แทรม สนูปเปอร์
ทันทีที่นายสนูปเปอร์อ่านเอกสารจบ เขาก็กรีดร้องเสียงดังและกัดยาสูบชิ้นใหญ่ขึ้นมาเคี้ยว
“ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว” เขากล่าว
“เอกสารนั้นคืออะไร?” แกลดิสถาม “จดหมายจากผู้ว่าการฮ็อกก์ใช่ไหม?”
“มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก” เบอร์แทรมกล่าว “แต่มันทำให้ฉันสูญเสียทรัพย์สินทั้งหมดไป แต่ฉันไม่สนใจหรอก แกลดิส เพราะฉันได้เธอมาแล้ว”
“เกิดอะไรขึ้น? พูดมาเถอะ ฉันขอร้อง” แกลดิสกล่าว
เฮนรี อาร์. กราสตี กล่าวว่า “เอกสารเหล่านั้นเป็นหลักฐานยืนยันการแต่งตั้งผมเป็นผู้จัดการมรดกของทอม บีน”
ด้วยเสียงร้องด้วยความรัก แกลดิสโผเข้ากอดเฮนรี อาร์. กราสตีอย่างสุดซึ้ง
⁂
ยี่สิบนาทีต่อมา มีคนเห็นเบอร์แทรม ดี. สนูเปอร์ จงใจเข้าไปในร้านเหล้าแห่งหนึ่งบนถนนเซเว่นทีนสตรีท
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
