Kapryśny los, czyli jak Gladys się spieszyła

„Nie naciskaj mnie więcej, panie Snooper” – powiedziała Gladys Vavasour-Smith. „Nigdy nie będę twoja”.

„Utwierdziłaś mnie w przekonaniu, że jest inaczej, Gladys” – powiedział Bertram D. Snooper.

Zachodzące słońce zalewało złotym światłem wykusze wspaniałej rezydencji położonej przy jednej z najbardziej arystokratycznych ulic na zachód od ceglanego dziedzińca.

Bertram D. Snooper, biedny, ale ambitny i utalentowany młody prawnik, właśnie przegrał swój pierwszy proces. Odważył się ubiegać o rękę Gladys Vavasour-Smith, pięknej i utalentowanej córki jednej z najstarszych i najdumniejszych rodzin w hrabstwie. W jej żyłach płynęła najczystsza krew. Jej dziadek piłował drewno dla Hornsbych, a ciotka ze strony matki wyszła za mąż za mężczyznę kopniętego przez muła generała Lee.

Linie wokół dłoni i ust Bertrama D. Snoopera stawały się coraz ciaśniejsze, gdy chodził tam i z powrotem, czekając na odpowiedź na pytanie, które zamierzał zadać Gladys, gdy tylko taka wpadnie mu do głowy.

W końcu wpadł mu do głowy pewien pomysł.

„Dlaczego nie chcesz wyjść za mnie?” zapytał niewyraźnie.

„Ponieważ” – powiedziała Gladys stanowczo, mówiąc lekko, choć z wielkim trudem – „postęp i oświecenie, które posiada dzisiejsza kobieta, wymagają, aby mężczyzna przyniósł do ołtarza małżeńskiego serce i ciało wolne od poniżających i dziedzicznych nieprawości, które nie istnieją już poza chimeryczną wyobraźnią zniewolonego zwyczaju”.

„Tak jak się spodziewałem” – powiedział Bertram, ocierając rozgrzane czoło o zasłonę. „Czytałeś książki”.

„Poza tym” – ciągnęła Gladys, ignorując śmiertelny zarzut – „nie masz pieniędzy”.

Krew szpiegów trysnęła szybko i pokryła policzek Bertrama D. Włożył płaszcz i dumnie ruszył do drzwi.

„Zostań tu, aż wrócę” – powiedział. „Wrócę za piętnaście lat”.

Kiedy skończył mówić, zamilkł i opuścił pokój.

Kiedy odszedł, Gladys poczuła, jak ogarnia ją niekontrolowane pragnienie. Powiedziała powoli, raczej do siebie niż do publicznej wiadomości: „Zastanawiam się, czy zostało jeszcze trochę tej zimnej kapusty z obiadu”.

Następnie opuściła pokój.

Gdy to zrobiła, z kominka, w którym się ukrywał, wyszedł mężczyzna o ciemnej karnacji, czarnych włosach i w ponurym, rozpaczliwie wyglądającym ubraniu i oznajmił:

„Aha! Wreszcie mam cię w swojej mocy, Bertramie D. Snooperze. Gladys Vavasour-Smith będzie moja. Posiadam sekrety, których nie podejrzewa żadna dusza na świecie. Mam dokumenty potwierdzające, że Bertram Snooper jest spadkobiercą majątku Toma Beana[1], i odkryłem, że dziadek Gladys, który piłował drewno dla Hornsbych, był również kucharzem w dowództwie majora Rhoadsa Fishera podczas wojny. Dlatego rodzina ją wyrzeka się, a ona wyjdzie za mnie, by zrujnować ich dumne imię. Ha, ha, ha!”

Jak czytelnik bez wątpienia już dawno odkrył, tym człowiekiem był nie kto inny, tylko Henry R. Grasty. Pan Grasty po chwili jeszcze bardziej się rozradował, po czym z sarkastycznym śmiechem wyruszył do Nowego Jorku.

⁂

Minęło piętnaście lat.

Oczywiście nasi czytelnicy zrozumieją, że tak ma być.

Stworzenie małych gwiazdek symbolizujących przedziały czasu zajęło nam mniej niż minutę.

Nie mogliśmy sobie pozwolić na zatrzymanie prac w połowie i czekanie piętnastu lat przed ich kontynuacją.

Mamy nadzieję, że to wyjaśnienie wystarczy. Dokładamy wszelkich starań, aby nie wywołać złego wrażenia.

Gladys Vavasour-Smith i Henry R. Grasty stali przy ołtarzu ślubnym.

Pan Grasty najwyraźniej z powodzeniem wykonał swoją króliczą łapkę, choć zajęło mu to sporo czasu.

W chwili, gdy kaznodzieja miał wypowiedzieć fatalne słowa, za pomocą których mógłby stracić dziesięć dolarów i rozbawić pana Grasty'ego, wieża kościoła odpadła i wszedł Bertram D. Snooper.

Kaznodzieja upadł na ziemię z głuchym hukiem. Nie mógł sobie pozwolić na stratę dziesięciu dolarów. Został pospiesznie usunięty i zabezpieczono tańszy.

Bertram D. Snooper trzymał w ręku męża stanu.

„Aha!” powiedział. „Pomyślałem, że zrobię ci niespodziankę. Dopiero dziś rano wróciłem. Oto kartka z informacją o moim przybyciu”.

Przekazał ją Henry'emu R. Grasty'emu.

Pan Grasty spojrzał na papier i śmiertelnie zbladł. Był datowany na trzy tygodnie po przybyciu pana Snoopera.

„Znowu udaremniłeś!” syknął.

„Mów, Bertramie D. Snooperze” – powiedziała Gladys – „dlaczego stanąłeś między mną a Henrym?”

„Właśnie dowiedziałem się, że jestem jedynym spadkobiercą majątku Toma Beana i posiadam majątek wart dwa miliony dolarów”.

Z okrzykiem radości Gladys rzuciła się w ramiona Bertrama.

Henry R. Grasty wyciągnął z kieszeni na piersi duże blaszane pudełko, otworzył je i wyjął z niego 467 stron gęsto zapisanych papierem arkuszowym.

„To, co pan mówi, jest prawdą, panie Snooper, ale proszę, niech pan to przeczyta” – powiedział, podając list Bertramowi Snooperowi.

Pan Snooper nie zdążył nawet przeczytać dokumentu, gdy wydał przeraźliwy krzyk i odgryzł duży kawałek tytoniu.

„Wszystko stracone” – powiedział.

„Co to za dokument?” zapytała Gladys. „Wiadomość od gubernatora Hogga?”

„Nie jest tak źle” – powiedział Bertram – „ale pozbawia mnie to całego majątku. Ale nie dbam o to, Gladys, skoro cię zdobyłem”.

„O co chodzi? Mów, błagam cię” – powiedziała Gladys.

„Te dokumenty” – powiedział Henry R. Grasty – „są dowodami mojego mianowania na administratora majątku Toma Beana”.

Z okrzykiem miłości Gladys rzuciła się w ramiona Henry'ego R. Grasty'ego.

⁂

Dwadzieścia minut później zauważono, że Bertram D. Snooper celowo wszedł do baru piwnego na Seventeenth Street.