Wispelturig Fortuin of Hoe Gladys Eropuit Leefde

'Dring niet langer aan, meneer Snooper,' zei Gladys Vavasour-Smith. 'Ik kan nooit van u zijn.'

'Je hebt me iets anders doen geloven, Gladys,' zei Bertram D. Snooper.

De ondergaande zon overspoelde de erkers van een prachtig herenhuis, gelegen in een van de meest aristocratische straten ten westen van de steenfabriek, met een gouden licht.

Bertram D. Snooper, een arme maar ambitieuze en getalenteerde jonge advocaat, had net zijn eerste rechtszaak verloren. Hij had het aangedurfd om te dingen naar de hand van Gladys Vavasour-Smith, de mooie en begaafde dochter van een van de oudste en meest vooraanstaande families in de streek. Het blauwste bloed stroomde door haar aderen. Haar grootvader had hout gezaagd voor de Hornsbys en een tante van moederskant was getrouwd met een man die door de muilezel van generaal Lee was geschopt.

De lijnen rond Bertram D. Snoopers handen en mond werden strakker getrokken terwijl hij heen en weer liep, wachtend op een antwoord op de vraag die hij Gladys wilde stellen zodra hij er een bedacht had.

Eindelijk kreeg hij een idee.

'Waarom wil je niet met me trouwen?' vroeg hij onhoorbaar.

'Omdat,' zei Gladys vastberaden, hoewel ze met grote moeite sprak, 'de vooruitgang en verlichting die de vrouw van vandaag bezit, vereisen dat de man naar het altaar een hart en lichaam meebrengt dat vrij is van de vernederende en erfelijke ongerechtigheden die nu niet meer bestaan, behalve in de hersenschimmige verbeelding van de onderdrukte gewoonte.'

'Het is zoals ik verwacht had,' zei Bertram, terwijl hij zijn verhitte voorhoofd afveegde aan het gordijn. 'Je hebt boeken gelezen.'

'Bovendien,' vervolgde Gladys, de dodelijke beschuldiging negerend, 'heb je geen geld.'

Het bloed van de Snoopers steeg snel op en bedekte de wang van Bertram D. Hij trok zijn jas aan en liep trots naar de deur.

'Blijf hier tot ik terugkom,' zei hij, 'ik ben over vijftien jaar terug.'

Toen hij uitgesproken was, hield hij op en verliet de kamer.

Toen hij weg was, werd Gladys overvallen door een onbedwingbaar verlangen. Ze zei langzaam, meer tegen zichzelf dan dat ze het hardop zou zeggen: 'Ik vraag me af of er nog wat van die koude kool van het avondeten over was.'

Daarna verliet ze de kamer.

Toen ze dat deed, kwam een ​​man met een donkere huidskleur, zwart haar en sombere, wanhopig ogende kleren uit de open haard tevoorschijn, waar hij zich had verscholen, en zei:

“Aha! Eindelijk heb ik je in mijn macht, Bertram D. Snooper. Gladys Vavasour-Smith zal van mij zijn. Ik bezit geheimen die niemand ter wereld vermoedt. Ik heb documenten die bewijzen dat Bertram Snooper de erfgenaam is van het landgoed van Tom Bean,[1] en ik heb ontdekt dat Gladys' grootvader, die hout zaagde voor de Hornsby's, ook kok was in het commando van majoor Rhoads Fisher tijdens de oorlog. Daarom verstoot de familie haar, en zal ze met mij trouwen om hun trotse naam door het slijk te halen. Ha, ha, ha!”

Zoals de lezer ongetwijfeld al lang heeft ontdekt, was deze man niemand minder dan Henry R. Grasty. Meneer Grasty ging vervolgens nog wat verder met zijn triomfantelijke opmerkingen en vertrok toen met een sarcastische lach naar New York.

⁂

Er zijn vijftien jaar verstreken.

Uiteraard zullen onze lezers begrijpen dat dit slechts de bedoeling is.

Het kostte me echt minder dan een minuut om de kleine sterretjes te maken die een tijdsinterval voorstellen.

We konden het ons niet veroorloven om een ​​project halverwege te onderbreken en vijftien jaar te wachten voordat we ermee verder konden.

We hopen dat deze uitleg volstaat. We willen absoluut geen verkeerde indruk wekken.

Gladys Vavasour-Smith en Henry R. Grasty stonden bij het altaar voor het huwelijk.

Meneer Grasty had kennelijk met succes aan zijn konijnenpoot gewerkt, hoewel het hem wel een tijdje had gekost.

Net toen de predikant op het punt stond de fatale woorden uit te spreken waarmee hij tien dollar zou verdienen en meneer Grasty te kijk zou zetten, stortte de kerktoren in en kwam Bertram D. Snooper binnen.

De predikant viel met een doffe plof op de grond. Hij kon het zich niet veroorloven om tien dollar te verliezen. Hij werd haastig verwijderd en er werd een goedkopere voor hem geregeld.

Bertram D. Snooper hield een Statesman in zijn hand.

'Aha!' zei hij, 'ik dacht dat ik je zou verrassen. Ik ben vanochtend net aangekomen. Hier is een krant waarin mijn aankomst wordt aangekondigd.'

Hij gaf het aan Henry R. Grasty.

Meneer Grasty keek naar het papier en werd doodbleek. Het was gedateerd drie weken na de aankomst van meneer Snooper.

'Weer mislukt!' siste hij.

'Spreek, Bertram D. Snooper,' zei Gladys, 'waarom ben je tussen mij en Henry gekomen?'

“Ik heb zojuist ontdekt dat ik de enige erfgenaam ben van de nalatenschap van Tom Bean en dat mijn vermogen twee miljoen dollar bedraagt.”

Met een vreugdekreet wierp Gladys zich in Bertrams armen.

Henry R. Grasty haalde uit zijn borstzak een grote blikken doos tevoorschijn, opende die en nam er 467 dichtbeschreven vellen foliopapier uit.

'Wat u zegt klopt, meneer Snooper, maar ik verzoek u dit eerst te lezen,' zei hij, terwijl hij het aan Bertram Snooper overhandigde.

Nauwelijks had meneer Snooper het document gelezen, of hij slaakte een doordringende gil en beet een grote tabakspul af.

'Alles is verloren,' zei hij.

'Wat is dat document?' vroeg Gladys. 'De boodschap van gouverneur Hogg?'

'Zo erg is het niet,' zei Bertram, 'maar het berooft me wel van mijn hele fortuin. Maar dat kan me niet schelen, Gladys, nu ik jou gewonnen heb.'

'Wat is er? Spreek, ik smeek je,' zei Gladys.

"Die documenten," zei Henry R. Grasty, "zijn het bewijs van mijn benoeming tot beheerder van de nalatenschap van Tom Bean."

Met een liefdevolle kreet wierp Gladys zich in de armen van Henry R. Grasty.

⁂

Twintig minuten later werd Bertram D. Snooper gezien toen hij doelbewust een biercafé op Seventeenth Street binnenging.