คณะกรรมการและบรรพบุรุษ

เมื่อคืนที่ผ่านมา นักข่าวสายงูของหนังสือพิมพ์โพสต์กำลังเดินทางกลับบ้าน เมื่อเขาถูกชายผอมแห้งหน้าตาบูดบึ้ง ดวงตาดุร้าย และใบหน้าซูบผอมคนหนึ่งเข้ามาหา

“คุณช่วยบอกผมได้ไหมครับ” เขาถาม “ว่าผมจะหาครอบครัวคนชั้นต่ำที่ทำงานหนักในฮิวสตันได้ที่ไหน”

นักข่าวกล่าวว่า “ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่”

“ให้ผมเล่าให้ฟังว่ามันเป็นยังไง” ชายผอมแห้งกล่าว “ผมมาถึงฮิวสตันเมื่อเดือนที่แล้ว และผมก็หาบ้านพัก เพราะผมไม่มีเงินพอที่จะพักโรงแรม ผมเจอที่พักที่ดูดีมีระดับเหมาะกับผม และก็เข้าไปข้างใน เจ้าของบ้านเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เธอเป็นหญิงสูงวัยที่มีจมูกโด่ง ผมถามราคาค่าที่พัก เธอบอกว่า ‘เดือนละแปดสิบดอลลาร์’ ผมทรุดตัวลงกระแทกกับวงกบประตูเสียงดังตุบ แล้วเธอก็พูดว่า:

“ดูเหมือนท่านจะประหลาดใจนะคะ ท่าน โปรดจำไว้ว่าดิฉันเป็นม่ายของท่านผู้ว่าการริดเดิลแห่งเวอร์จิเนีย ครอบครัวของดิฉันมีเส้นสายกว้างขวางมาก ดิฉันจะให้ท่านพักฟรีๆ ดิฉันไม่เคยคิดว่าเงินจะเทียบเท่ากับผลประโยชน์ในสังคมของดิฉันได้ ท่านต้องการห้องที่มีประตูไหมคะ”

“ฉันจะโทรมาอีกครั้ง” ฉันพูด แล้วก็ออกจากบ้านไปได้ somehow แล้วก็ไปที่บ้านสามชั้นหลังงามอีกหลังหนึ่งที่มีป้ายเขียนว่า 'Board and Rooms' ติดอยู่

“หญิงคนต่อไปที่ฉันพบมีผมหยิกสีเทาและดวงตาที่อ่อนโยนเหมือนกวาง เธอเป็นญาติของนายพลมาโฮนแห่งเวอร์จิเนีย และต้องการค่าเช่าสัปดาห์ละ 16 ดอลลาร์สำหรับห้องเล็กๆ ด้านหลังที่มีคำขวัญสีชมพูและรูปภาพการรบที่แชนเซลเลอร์วิลล์”

“ฉันไปพักที่หอพักอีกหลายแห่ง”

“หญิงคนต่อไปบอกว่าเธอสืบเชื้อสายมาจากแอรอน เบอร์ทางฝั่งหนึ่ง และกัปตันคิดด์ทางอีกฝั่งหนึ่ง เธอใช้สายตระกูลกัปตันคิดด์ในการทำธุรกิจ เธอต้องการคิดค่าที่พักและอาหารกับฉันชั่วโมงละหกสิบเซนต์ ฉันเดินทางไปทั่วฮิวสตันและพบกับแม่ม่ายของผู้พิพากษาศาลฎีกาเก้าคน ญาติของผู้ว่าการและนายพลสิบสองคน และซากปรักหักพังยี่สิบสองคนที่เหลืออยู่จากพันเอก ศาสตราจารย์ และนายทหารยศพันตรีผู้ล่วงลับไปแล้ว ซึ่งพวกเขาใส่ตัวเลขผลประโยชน์ของสมาคมไว้อย่างหรูหรา และขายอาหารเป็นอาชีพเสริม”

“ในที่สุดฉันก็หิวจัดและจองที่พักหนึ่งสัปดาห์ในคฤหาสน์หรูหราสวยงามแห่งหนึ่งในเขตที่สาม เจ้าของบ้านเป็นหญิงร่างสูงและน่าเกรงขาม เธอวางมือข้างหนึ่งไว้ที่เอว ส่วนอีกข้างถือหนังสือสวดมนต์และตะขอสำหรับแช่น้ำแข็ง เธอเล่าว่าเธอเป็นป้าของเดวี่ คร็อกเก็ตต์ และยังคงโศกเศร้ากับการจากไปของเขา ครอบครัวของเธอเป็นหนึ่งในครอบครัวแรกๆ ที่มาตั้งรกรากในเท็กซัส ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว ฉันจึงเข้าไปรับประทานอาหารเย็น อาหารเย็นเสิร์ฟตั้งแต่หกโมงห้าสิบนาทีถึงเจ็ดโมงเย็น ประกอบด้วยขนมปังอบ การสวดมนต์ และสลัดผักเย็น ฉันเหนื่อยมากจนขอร้องให้พาไปที่ห้องของฉันทันทีหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ”

“ฉันหยิบเทียน เดินเข้าไปในห้องที่เธอพาไปดู แล้วรีบล็อกประตู ห้องนั้นตกแต่งเลียนแบบป้อมอะลาโม ผนังและพื้นโล่งเตียน ส่วนเตียงนั้นดูเหมือนอนุสาวรีย์แต่แข็งกว่ามาก ประมาณเที่ยงคืน ฉันรู้สึกเหมือนตกลงไปในพุ่มกระบองเพชร จึงลุกขึ้นมาจุดเทียน ฉันมองเข้าไปในเตียงแล้วสวมเสื้อผ้า จากนั้นก็อุทานว่า:

“เทอร์โมพิเลมีผู้ส่งสารแห่งความพ่ายแพ้ แต่อะลาโมมีถึงพันคน”

“ฉันแอบออกจากประตูและออกจากบ้านไป”

“เอาล่ะ ท่านผู้มีเกียรติ ผมไม่ได้ร่ำรวย และผมไม่มีเงินจ่ายค่าอาหารเพื่อสนองความร่ำรวยจากวงศ์ตระกูลหรือบรรพบุรุษที่สืบเชื้อสายมาไกล เนื้อเค็มยังพอสำหรับผมมากกว่ามงกุฎ และเมื่อผมหนาว ตราประจำตระกูลก็ไม่ช่วยให้ผมอบอุ่น ผมสิ้นหวังและหิวโหย และผมเกลียดทุกคนที่สืบเชื้อสายได้ไกลกว่าการรวมตัวของฝ่ายสัมพันธมิตรครั้งล่าสุด ผมอยากหาบ้านพักที่เจ้าของถูกทิ้งไว้ในตะกร้าที่โรงเลี้ยงม้าตั้งแต่ยังเป็นทารก พ่อของเธอเป็นคนผิวดำที่ไม่ได้สัญชาติจากเขตที่ห้า และปู่ของเธอไม่เคยมีชื่ออยู่ในแผนที่ ผมอยากหาที่พักแบบบ้านๆ สกปรกๆ ผิวคล้ำๆ สไตล์ซานส์คูลอตต์ ที่ไม่เคยรู้จักชามล้างมือหรือการกล่าวคำอธิษฐานก่อนอาหาร แต่สามารถทำขนมปังข้าวโพดร้อนๆ และสตูว์ไอริชได้ในราคาตลาดปกติ มีที่แบบนั้นในฮิวสตันบ้างไหมครับ?”

นักข่าวสายงูส่ายหัวอย่างเศร้าๆ “ผมไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนั้นเลย” เขากล่าว “บ้านพักรับรองที่นี่บริหารโดยผู้หญิงที่ไม่ได้รับผู้เช่าเพื่อหารายได้ พวกเขาทุกคนพยายามที่จะได้รับการจัดอันดับที่ดีกว่าเฮตตี้ กรีนในนิตยสารแบรดสตรีทต่างหาก”

“งั้น” ชายผอมแห้งพูดอย่างสิ้นหวัง “ฉันจะเขย่าตัวคุณเพื่อแลกกับเหล้าปาล์มสักแก้ว”

นักข่าวสายงูล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกั๊กอย่างหยิ่งผยองครู่หนึ่ง ก่อนจะปฏิเสธข้อเสนออย่างดูถูกเหยียดหยาม แล้วเดินจากไปตามถนนที่แสงสลัวลง