Zarząd i przodkowie

Dziennikarz „Washington Post” zajmujący się tematyką węży wracał wczoraj wieczorem do domu, gdy podszedł do niego bardzo wychudzony, głodno wyglądający mężczyzna z dzikimi oczami i wychudzoną twarzą.

„Czy może mi pan powiedzieć, panie?” – zapytał – „gdzie w Houston znajdę rodzinę biedaków?”

„Nie rozumiem tego dokładnie” – powiedział reporter.

„Opowiem ci, jak to jest” – powiedział wychudzony mężczyzna. „Przyjechałem do Houston miesiąc temu i szukałem pensjonatu, bo nie stać mnie na hotel. Znalazłem ładne, arystokratycznie wyglądające miejsce, które mi odpowiadało, i wszedłem do środka. Właścicielka weszła do salonu. Była to bardzo dostojna dama z rzymskim nosem. Zapytałem o cenę zakwaterowania, a ona odpowiedziała: „Osiemdziesiąt dolarów miesięcznie”. Uderzyłem o framugę drzwi z głuchym łoskotem, a ona powiedziała:

„Wydajesz się zaskoczony, panie. Proszę pamiętać, że jestem wdową po Governah Riddle z Wirginii. Moja rodzina jest bardzo powiązana; zapewnię ci utrzymanie jako favah; nigdy nie uważam pieniędzy za równowartość korzyści dla mojego towarzystwa. Czy dostaniesz pokój z drzwiami?”

„Zadzwonię jeszcze raz” – powiedziałem i jakimś cudem wydostałem się z domu, a następnie udałem się do innego pięknego, trzypiętrowego domu, na którym widniał szyld „Wyżywienie i pokoje”.

Następna kobieta, którą widziałem, miała siwe loki i łagodne, gazelowskie oczy. Była kuzynką generała Mahone'a z Wirginii i chciała 16 dolarów tygodniowo za mały pokój na zapleczu z różowym mottem i obrazkiem bitwy pod Chancellorsville.

„Odwiedziłem jeszcze kilka pensjonatów.

„Następna kobieta powiedziała, że ​​jest potomkinią Aarona Burra z jednej strony i kapitana Kidda z drugiej. Wykorzystywała stronę kapitana Kidda w swojej działalności. Chciała pobierać ode mnie sześćdziesiąt centów za godzinę za wyżywienie i zakwaterowanie. Objechałem całe Houston i znalazłem dziewięć wdów po sędziach Sądu Najwyższego, dwanaście szczątków gubernatorów i generałów oraz dwadzieścia dwa szczątki pozostawione przez szczęśliwie zmarłych pułkowników, profesorów i majorów, którzy wyceniali korzyści płynące z towarzystwa i nosili żywność jako zajęcie dodatkowe.

W końcu poczułem ogromny głód i wynająłem tygodniowy pobyt w ładnej, stylowej rezydencji w trzeciej dzielnicy. Pani, która tam mieszkała, była wysoka i potężna. Jedną rękę trzymała na talii, a w drugiej trzymała modlitewnik i dwa haki do lodu. Powiedziała, że ​​jest ciotką Davy'ego Crocketta i wciąż go opłakuje. Jej rodzina była jedną z pierwszych w Teksasie. Nadeszła pora kolacji i poszedłem na kolację. Kolacja była od szóstej pięćdziesiąt do siódmej i składała się z chleba, modlitwy i surówki. Byłem tak zmęczony, że błagałem, żeby natychmiast po posiłku zaprowadzono mnie do mojego pokoju.

Wziąłem świecę, wszedłem do pokoju, który mi pokazała, i szybko zamknąłem drzwi. Pokój był umeblowany na wzór Alamo. Ściany i podłoga były puste, a łóżko przypominało pomnik, tylko bardziej surowe. Około północy poczułem coś, jakbym wpadł w krzak opuncji, zerwałem się i zapaliłem świecę. Zajrzałem do łóżka, ubrałem się i zawołałem:

„Termopile miały swojego posłańca zwiastującego klęskę, ale Alamo miało tysiąc”.

„Wymknęłam się za drzwi i opuściłam dom.

„A teraz, drogi panie, nie jestem bogaty i nie stać mnie na utrzymanie wysokiego rodu i spleśniałych przodków. Wołowina konserwowa jest dla mnie ważniejsza niż korona, a gdy mi zimno, herb mnie nie ogrzewa. Jestem zdesperowany i głodny, i nienawidzę każdego, kto może odnaleźć swoich przodków jeszcze dawniej niż w czasach niedawnego Zjazdu Konfederatów. Chcę znaleźć pensjonat, którego właścicielka została porzucona jako niemowlę w koszyku w stajni, którego ojciec był nienaturalnym dago z piątej dzielnicy, a którego dziadek nigdy nie został zauważony na mapie. Chcę trafić do podłego, zaniedbanego, srokatego, sansculotte'owego pensjonariusza, który nigdy nie słyszał o miseczkach na palce ani modlitwie przed posiłkami, ale który potrafi ugotować gorący chleb kukurydziany i gulasz irlandzki po normalnych cenach rynkowych. Czy jest takie miejsce w Houston?”

Reporter zajmujący się wężami pokręcił ze smutkiem głową. „Nigdy o żadnym nie słyszałem” – powiedział. „Tutejsze pensjonaty prowadzą panie, które nie przyjmują lokatorów, żeby zarobić na życie; wszystkie starają się uzyskać lepszą ocenę w Bradstreet's niż Hetty Green”.

„W takim razie” – powiedział wychudzony mężczyzna z rozpaczą – „potrząsnę tobą, żeby nalać ci dużo wina”.

Reporter zajmujący się tematyką węży przez chwilę wyniośle sięgnął do kieszeni kamizelki, po czym z pogardą odrzucił propozycję i odszedł słabo oświetloną ulicą.