Bestuur en voorouders

De slangenverslaggever van de krant was gisteravond op weg naar huis toen hij werd aangesproken door een zeer magere, hongerig uitziende man met wilde ogen en een uitgemergeld gezicht.

'Kunt u mij vertellen, meneer,' vroeg hij, 'waar ik in Houston een familie van laaggeboren arbeiders kan vinden?'

'Ik begrijp het niet helemaal,' zei de verslaggever.

'Laat ik u vertellen hoe het zit,' zei de uitgemergelde man. 'Ik ben een maand geleden in Houston aangekomen en heb een pension gezocht, want ik kan het me niet veroorloven om in een hotel te verblijven. Ik vond een mooi, aristocratisch ogend pand dat me beviel en ging naar binnen. De hospita kwam de salon binnen en ze was een zeer statige dame met een Romeinse neus. Ik vroeg naar de prijs van het pension en ze zei: 'Tachtig dollar per maand.' Ik viel met een doffe plof tegen de deurpost en ze zei:

'U lijkt verrast, mevrouw. U zult zich wellicht herinneren dat ik de weduwe ben van gouverneur Riddle uit Virginia. Mijn familie heeft zeer goede connecties; ik bied u kost en inwoning aan als gast; ik beschouw geld nooit als gelijkwaardig aan de voordelen van mijn sociale contacten. Wilt u een kamer met een deur?'

'Ik bel nog eens,' zei ik, en op de een of andere manier verliet ik het huis en ging naar een ander mooi, drieverdiepingen tellend huis met een bordje 'Board and Rooms' erop.

“De volgende vrouw die ik zag had grijze krullen en een zacht, gazelle-achtig oog. Ze was een nicht van generaal Mahone uit Virginia en vroeg 16 dollar per week voor een klein achterkamertje met een roze motto en een afbeelding van de slag bij Chancellorsville erin.

“Ik ben naar nog een aantal andere kosthuizen gegaan.”

“De volgende dame zei dat ze aan de ene kant afstamde van Aaron Burr en aan de andere kant van Captain Kidd. Ze gebruikte de Captain Kidd-kant in haar bedrijf. Ze wilde me zestig cent per uur in rekening brengen voor kost en inwoning. Ik reisde heel Houston rond en vond negen weduwen van rechters van het Hooggerechtshof, twaalf weduwen van gouverneurs en generaals, en tweeëntwintig ruïnes achtergelaten door gelukkig overleden kolonels, professoren en majoors, die exorbitante bedragen rekenden aan de voordelen van hun sociale kring en als bijverdienste proviand verkochten.

“Uiteindelijk kreeg ik vreselijke honger en boekte ik een week lang kost en inwoning in een mooi, stijlvol herenhuis in het derde district. De dame die het runde was lang en imposant. Ze hield één hand in haar zij en met de andere een gebedenboek en een paar ijshaken. Ze zei dat ze een tante van Davy Crockett was en nog steeds om hem rouwde. Haar familie was een van de eerste in Texas. Het was toen etenstijd en ik ging naar binnen om te eten. Het avondeten was van half zeven tot zeven uur en bestond uit versgebakken brood, gebed en koolsalade. Ik was zo moe dat ik na de maaltijd meteen naar mijn kamer wilde worden gebracht.”

“Ik pakte de kaars, ging de kamer binnen die ze me had aangewezen en deed snel de deur op slot. De kamer was ingericht als een imitatie van de Alamo. De muren en de vloer waren kaal en het bed leek wel een monument, maar dan harder. Rond middernacht voelde ik alsof ik in een cactusstruik was gevallen, sprong op en stak de kaars aan. Ik keek in bed, trok mijn kleren aan en riep uit:

'Thermopylae had haar boodschapper van de nederlaag, maar de Alamo had er duizend.'

“Ik glipte de deur uit en verliet het huis.

"Welnu, mijn beste heer, ik ben niet rijk en ik kan het me niet veroorloven om met mijn kost en inwoning te betalen voor voorouders van hoge afkomst en verrotte voorouders. Met corned beef heb ik meer te besteden dan met een kroon, en als ik het koud heb, warmt een wapenschild me niet op. Ik ben wanhopig en hongerig, en ik haat iedereen die zijn voorouders verder terug kan traceren dan de late Confederatie. Ik wil een pension vinden waarvan de eigenaresse als baby in een mandje bij een paardenstal is achtergelaten, wiens vader een niet-genaturaliseerde Italiaan uit de vijfde wijk was, en wiens grootvader nooit op de kaart is gevonden. Ik wil een ordinaire, sjofele, bonte, sansculotte-tent treffen die nog nooit van vingerkommen of gebeden voor de maaltijd heeft gehoord, maar die wel een flinke portie warm maïsbrood en Ierse stoofpot kan serveren tegen normale marktprijzen. Bestaat er zo'n plek in Houston?"

De slangenverslaggever schudde bedroefd zijn hoofd. "Ik heb er nog nooit van gehoord," zei hij. "De pensions hier worden gerund door dames die geen kostgangers aannemen om de kost te verdienen; ze proberen allemaal een betere beoordeling te krijgen bij Bradstreet's dan Hetty Green."

'Dan,' zei de uitgemergelde man wanhopig, 'zal ik je flink door elkaar schudden voor een lange toddy.'

De slangenverslaggever voelde even hooghartig in zijn vestzak, wees het voorstel vervolgens minachtend af en liep weg de schemerige straat in.