ธรรมชาติที่ลึกลับ

บนเบาะกำมะหยี่สีแดงของตู้รถไฟชั้นหนึ่ง หญิงสาวสวยคนหนึ่งนั่งเอนกายอยู่ครึ่งตัว พัดขนฟูราคาแพงสั่นไหวอยู่ในมือที่กำแน่นของเธอ แว่นตาหนีบจมูกหลุดจากจมูกเล็กๆ ที่สวยงามของเธออยู่เรื่อยๆ เข็มกลัดห้อยลงมาจากอกของเธอเหมือนเรือที่ลอยอยู่บนมหาสมุทร เธอมีท่าทีวิตกกังวลอย่างมาก

บนที่นั่งตรงข้ามคือเลขานุการประจำจังหวัดของคณะกรรมการพิเศษ นักเขียนหนุ่มไฟแรงผู้ซึ่งบางครั้งก็ตีพิมพ์เรื่องสั้นเกี่ยวกับชีวิตชนชั้นสูง หรือ "โนเวลลี" ตามที่เขาเรียก ในหนังสือพิมพ์ชั้นนำของจังหวัด เขากำลังจ้องมองใบหน้าของเธออย่างตั้งใจ ด้วยสายตาของผู้เชี่ยวชาญ เขาเฝ้าดู ศึกษา และจับทุกแง่มุมของธรรมชาติอันพิเศษและลึกลับนี้ เขาเข้าใจมัน เขาหยั่งรู้มัน จิตวิญญาณและจิตวิทยาของเธอทั้งหมดเปิดเผยต่อหน้าเขา

“โอ้ ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจเธออย่างสุดหัวใจเลย!” เลขานุการคณะกรรมาธิการพิเศษกล่าวพลางจูบมือเธอตรงใกล้กำไล “จิตวิญญาณที่อ่อนไหวและตอบสนองได้ดีของเธอกำลังพยายามหลุดพ้นจากเขาวงกตแห่ง ⸻ ใช่ การต่อสู้นั้นหนักหน่วง ยิ่งใหญ่เหลือเกิน แต่จงอย่าท้อแท้ เธอจะได้รับชัยชนะ! ใช่!”

“เขียนเกี่ยวกับฉันสิ โวลเดมาร์!” หญิงสาวสวยกล่าวพร้อมรอยยิ้มเศร้าสร้อย “ชีวิตของฉันเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย หลากหลาย และเต็มไปด้วยความผันผวน เหนือสิ่งอื่นใด ฉันไม่มีความสุข ฉันคือวิญญาณที่ทุกข์ทรมานในหน้าใดหน้าหนึ่งของดอสโตเยฟสกี เปิดเผยจิตวิญญาณของฉันให้โลกได้รับรู้ โวลเดมาร์ เปิดเผยจิตวิญญาณที่น่าสงสารนั้น คุณเป็นนักจิตวิทยา เราอยู่บนรถไฟด้วยกันไม่ถึงชั่วโมง คุณก็หยั่งรู้หัวใจของฉันแล้ว”

“บอกฉันที! ฉันขอร้อง บอกฉันที!”

“ฟังนะ พ่อของฉันเป็นเสมียนยากจนในหน่วยงานราชการ ท่านมีจิตใจดีและฉลาดหลักแหลม แต่จิตวิญญาณของยุคสมัย—ของสภาพแวดล้อมของท่าน—คุณเข้าใจไหม?—ฉันไม่โทษพ่อที่ยากจนของฉันหรอก ท่านดื่มเหล้า เล่นการพนัน รับสินบน ส่วนแม่ของฉัน—แต่จะพูดอะไรอีกเล่า? ความยากจน การดิ้นรนเพื่อหาเลี้ยงชีพ ความรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า—โอ้ อย่าบังคับให้ฉันต้องพูดถึงมันเลย! ฉันต้องดิ้นรนด้วยตัวเอง คุณรู้ดีถึงการศึกษาที่แสนโหดร้ายในโรงเรียนประจำ การอ่านนิยายไร้สาระ ความผิดพลาดในวัยเยาว์ ความรักครั้งแรกที่แสนขี้ขลาด มันแย่มาก! ความลังเล! และความเจ็บปวดจากการสูญเสียศรัทธาในชีวิต ในตัวเอง! โอ้ คุณเป็นนักเขียน คุณรู้จักพวกเราผู้หญิง คุณจะเข้าใจ โชคร้ายที่ฉันมีนิสัยที่เข้มข้น ฉันมองหาความสุข—และความสุขอะไรกัน! ฉันปรารถนาที่จะปลดปล่อยจิตวิญญาณของฉันให้เป็นอิสระ ใช่ ในนั้นฉันเห็นความสุขของฉัน!”

“สิ่งมีชีวิตที่งดงาม!” นักเขียนพึมพำพลางจูบมือของเธอใกล้กับกำไล “ที่ข้าจูบไม่ใช่ตัวเจ้า แต่คือความทุกข์ทรมานของมนุษยชาติ เจ้าจำราสโคลนิคอฟและการจูบของเขาได้ไหม?”

“โอ้ โวลเดมาร์ ฉันปรารถนาเกียรติยศ ชื่อเสียง ความสำเร็จ เหมือนกับทุกคน—ทำไมต้องถ่อมตัวด้วย?—ธรรมชาติของทุกคนที่เหนือกว่าคนธรรมดา ฉันปรารถนาสิ่งที่ไม่ธรรมดา เหนือกว่าชะตาชีวิตของผู้หญิงทั่วไป! แล้ว—แล้ว—ก็มี—นายพลชราคนหนึ่ง—ร่ำรวยมาก เข้ามาในชีวิตฉัน เข้าใจฉันไหม โวลเดมาร์! มันคือการเสียสละ การสละ! คุณต้องเข้าใจ! ฉันทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้เลย ฉันกอบกู้ฐานะของครอบครัว สามารถเดินทาง และทำความดีได้ แต่ฉันต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด อ้อมกอดของเขานั้นน่ารังเกียจและน่าขยะแขยงเพียงใดสำหรับฉัน—ถึงแม้ฉันจะให้ความเป็นธรรมกับเขา—เขาก็เคยต่อสู้อย่างกล้าหาญในสมัยของเขา มีช่วงเวลา—ช่วงเวลาที่น่ากลัว—แต่ฉันก็ยังคงมีกำลังใจอยู่ด้วยความคิดที่ว่าวันแล้ววันเล่า ชายชราคนนั้นอาจจะตายไป แล้วฉันก็จะเริ่มใช้ชีวิตอย่างที่ฉันต้องการ มอบตัวเองให้กับชายที่ฉันรัก—และมีความสุข มีชายเช่นนั้นอยู่จริง โวลเดมาร์ มีอยู่จริง!”

หญิงสาวสวยโบกพัดแรงขึ้น ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความเศร้าโศก เธอกล่าวต่อว่า:

“แต่ในที่สุดชายชราก็ตายไป เขาได้ทิ้งบางสิ่งไว้ให้ฉัน ฉันเป็นอิสระดุจดั่งนกในอากาศ ตอนนี้เป็นเวลาที่ฉันจะได้มีความสุขแล้วไม่ใช่หรือ โวลเดมาร์? ความสุขกำลังเคาะประตูบ้านฉัน ฉันเพียงแค่ต้องเปิดรับมัน—แต่—โวลเดมาร์ ฟังนะ ฉันขอร้องคุณ! ตอนนี้เป็นเวลาที่ฉันจะมอบตัวเองให้กับคนที่ฉันรัก เป็นคู่ชีวิตของเขา ช่วยเหลือเขา สนับสนุนอุดมการณ์ของเขา มีความสุข—ได้พบกับความสงบ—แต่—ชีวิตของเราช่างต่ำช้า น่ารังเกียจ และไร้สาระเพียงใด! มันช่างต่ำต้อยเหลือเกิน โวลเดมาร์ ฉันช่างทุกข์ทรมานเหลือเกิน! อุปสรรคขวางทางฉันอีกแล้ว! ฉันรู้สึกว่าความสุขของฉันอยู่ไกลแสนไกลอีกแล้ว! โอ้ ความทุกข์ทรมานอะไรเช่นนี้!—ถ้าคุณรู้ว่าความทุกข์ทรมานนี้เป็นอย่างไร!”

“แต่ว่าอะไร—อะไรที่ขวางทางคุณอยู่? บอกฉันทีเถอะ! มันคืออะไร?”

“นายพลอาวุโสอีกคนหนึ่ง ร่ำรวยมาก—”

พัดลมที่เสียบดบังใบหน้าเล็กๆ ที่น่ารักนั้นไว้ ผู้เขียนใช้กำปั้นครุ่นคิด ขมวดคิ้วอย่างหนัก และครุ่นคิดด้วยท่าทางราวกับผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา เครื่องยนต์ส่งเสียงหวีดหวิวและฟู่ฟ่า ขณะที่ผ้าม่านหน้าต่างเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยแสงของดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดิน