เรื่องราวสำหรับผู้ชาย

เรื่องสั้นเรื่องนี้จะทำให้ผู้หญิงที่อ่านรู้สึกผิดหวัง พวกเธอทุกคนจะพูดว่า “ฉันไม่เห็นอะไรในนั้นเลย” และอาจจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะมันไม่มีอะไรมากนัก

คุณนายเจสซามีนอาศัยอยู่ในเมืองฮิวสตัน คุณสามารถพบเห็นผู้หญิงมากมายที่หน้าตาคล้ายกับเธอได้ทุกวันขณะเดินเล่นบนถนนเมนสตรีท เธอไม่ได้มีชื่อเสียงหรือโดดเด่นอะไรเป็นพิเศษ เธอมีครอบครัวที่ดี มีฐานะปานกลาง และอาศัยอยู่ในบ้านของตัวเอง ฉันจะเรียกเธอว่าเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ถ้าหากนั่นไม่ได้หมายความว่าบางคนอาจด้อยกว่าค่าเฉลี่ย ซึ่งจะเป็นการกล่าวหาที่ไม่สุภาพ คุณนายเจสซามีนเป็นผู้หญิงที่แท้จริง เธอขึ้นรถรางด้วยเท้าซ้ายก่อนเสมอ สวมกระโปรงซับในลูกไม้สีขาวสะอาดตาแม้ในวันที่ฝนตก และสามารถตัดนิตยสาร ไขลานนาฬิกา เก็บวอลนัท เปิดหีบ และทำความสะอาดที่วางหมึกได้ทั้งหมดด้วยกิ๊บติดผม เธอสามารถนำเงินยี่สิบดอลลาร์ไปตกแต่งชุดเก่าให้ดูเหมือนใหม่เอี่ยมจนแยกไม่ออก เธอฉลาด อ่านหนังสือพิมพ์เป็นประจำ และครั้งหนึ่งเคยตัดสูตรอาหารจากนิตยสารเก่าที่ได้รับรางวัลจากหนังสือพิมพ์สำหรับสูตรทำพายมะเขือเทศเขียวที่ดีที่สุด สามีของเธอมั่นใจในความสามารถด้านการจัดการบ้านของเธอมาก จนไว้วางใจให้เธอดูแลงานบ้านทั้งหมด บางครั้งถึงกับปล่อยให้เธอจัดการจนดึกดื่นเลยทีเดียว

คุณนายเจสซามีนเป็นคนรอบคอบ ใจดี และเป็นผู้จัดการที่ยอดเยี่ยม เธอมีลูกสองคน เป็นเด็กชายอายุ 7 ขวบ และเด็กหญิงอายุ 4 ขวบ ซึ่งเธอรักมาก ครอบครัวเจสซามีนวางแผนจะจ้างแม่ครัวทันทีที่เงินเดือนของคุณเจสซามีนขึ้น แต่ในตอนนี้คุณนายเจสซามีนกำลังทำงานเองอยู่

ขณะที่เธอกำลังปฏิบัติหน้าที่ เธอก็ให้กระดาษที่มีเข็ม กรรไกร ชุดตัวอย่างสีอะนิลีน และกล่องไม้ขีดไฟแก่เด็กๆ เพื่อให้พวกเขาเล่น และในช่วงพักจากการอบขนมและการกวาดห้อง เธอก็รีบวิ่งเข้าไปจูบและกอดพวกเขา จากนั้นก็รีบกลับไปทำงานต่อพร้อมกับร้องเพลงอย่างร่าเริง

⁂

บ่ายวันหนึ่งเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว คุณนายเจสซามีนกำลังนอนอยู่บนเตียงอ่านหนังสือพิมพ์วันอาทิตย์ ส่วนเด็กๆ กำลังเป่าฟองสบู่ด้วยก้านไปป์เก่าๆ ของคุณเจสซามีนที่เขาทิ้งไปแล้วเพราะมันเต็มไปด้วยนิโคติน

นางเจสซามีนกำลังอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับการปฏิบัติอย่างโหดร้ายต่อเด็ก ๆ ที่สมาคมเจอร์รีได้เปิดเผยออกมา และน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาเมื่อนึกถึงบรรดาแม่ที่ไร้หัวใจและประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงในดินแดนแห่งนี้ ซึ่งเป็นต้นเหตุของความทุกข์ทรมานมากมายแก่ลูกน้อยผู้บริสุทธิ์ของพวกเธอ

ในขณะนั้นเธอเผลอหลับไปและฝันถึงเรื่องนี้:

เธออยู่คนเดียวในห้องโถงใหญ่ เธอได้ยินเสียงกริ่งประตูและเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ จางหายไปในโถงทางเดินด้านนอก ห้องนั้นแปลกประหลาด เธอจึงเริ่มสำรวจดู เธอหยุดอยู่หน้ากระจกและมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง และแล้วเธอก็พบว่าตัวเองเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ สวมชุดเอี๊ยมสีขาว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสงสัย และผมหยิกสีดำยุ่งเหยิง

เธอได้ยินเสียงประตูหน้าชั้นล่างปิด และเสียงประตูรั้วเปิดและปิด เธอเริ่มเล่นตุ๊กตาและรูปภาพในห้อง และมีความสุขอยู่พักหนึ่ง

เธอถอดเสื้อผ้าและแต่งตัวให้ตุ๊กตาของเธอ แล้วพูดคุยกับมันอย่างอ่อนโยน ก่อนจะพามันเข้านอน เธอสามารถมองออกไปนอกหน้าต่างได้ แต่มีต้นไม้ใหญ่หลายต้นขึ้นอยู่ในสนาม และลมพัดกิ่งไม้ไปกระทบมุมบ้าน ทำให้เกิดเสียงแปลกๆ ที่ทำให้เธอตกใจ จากนั้นเธอก็เห็นประตูตู้เสื้อผ้าเปิดอยู่ และขวดรูปทรงต่างๆ มากมายวางอยู่บนชั้นวางต่ำๆ เธอลากเก้าอี้มาวางไว้หน้าชั้นวางแล้วปีนเข้าไปข้างใน ขวดเหล่านั้นบรรจุของเหลวสีสวยงามนานาชนิด และเธอก็พบขวดบางขวดที่สามารถดึงจุกออกได้ง่าย เธอชิมจุกขวดหนึ่งหรือสองอัน บางอันหวานและอร่อย บางอันขมและรสชาติแย่ ขวดหนึ่งเต็มไปด้วยของเหลวใสๆ เหมือนน้ำ เธอจึงหยิบขวดนั้นขึ้นมาดึงจุกออก แต่ขวดนั้นหลุดมือเธอ ตกลงพื้นและแตก ของเหลวที่หกออกมานั้นเกิดควันและกระเด็น แล้วเปลี่ยนเป็นสีเขียว และมีไอน้ำร้อนๆ ที่แสบตาพวยพุ่งขึ้นมา เธอปีนลงมาและเริ่มรู้สึกโดดเดี่ยวและหวาดกลัว เธอเรียก “แม่” เสียงดังสามสี่ครั้ง แต่ทั้งบ้านกลับเงียบสนิท จากนั้นเธอก็เริ่มร้องไห้และวิ่งไปที่ประตู ทันใดนั้นเธอก็คิดว่าได้ยินเสียงอะไรบางอย่างขูดอยู่หลังเตียง เธอจึงกรีดร้องและทุบประตูด้วยมือทั้งสองข้างพลางร้องขอให้แม่มา แต่ไม่มีใครตอบ

จากนั้นเธอก็ฟังอย่างหวาดกลัวอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ ย่องไปหยิบตุ๊กตาของเธอจากเตียง แล้วนั่งย่อตัวอยู่ในมุมห้อง ร้องไห้เบาๆ และกอดตุ๊กตาแน่น หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับมองไปยังที่มืดใต้เตียงด้วยสายตาหวาดกลัว

ทันใดนั้นเธอก็เห็นกล่องสีแดงสวยงามวางอยู่บนโต๊ะ และความอยากรู้อยากเห็นก็เอาชนะความกลัวของเธอไปชั่วขณะ เธอเปิดกล่องออกและเห็นแท่งไม้เล็กๆ น่ารักมากมายที่มีหัวกลมๆ อยู่ เธอเล่นกับแท่งไม้เหล่านั้นบนพื้น สร้างคอกหมู รั้ว และบ้านหลังเล็กๆ

ขณะที่เธอกำลังเปลี่ยนท่าทาง ส้นเท้าของเธอก็เหยียบลงบนกิ่งไม้เล็กๆ และในชั่วพริบตาต่อมา เปลวไฟขนาดใหญ่ก็ลุกโชนขึ้น ลามไปติดชุดของเธอ และด้วยเสียงกรีดร้องดังลั่น เธอวิ่งไปที่ประตูที่ล็อกอยู่ ตัวเธอถูกห่อหุ้มด้วยเปลวไฟที่ร้อนระอุและแสบร้อน ด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัวอย่างแสนสาหัส

⁂

คุณนายเจสซามีนสะดุ้งตื่นและกระโดดลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว เด็กๆ กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนานอยู่บนพื้น เธอวิ่งไปหาพวกเขาและโอบกอดพวกเขาไว้ในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกโล่งใจที่ฝันร้ายจบลงแล้ว เธอปรารถนาเหลือเกินที่จะมีใครสักคนให้เธอเล่าเรื่องนี้ให้ฟังและได้รับความเห็นใจ ห่างออกไปสามช่วงตึกเป็นบ้านของคุณนายฟลัตเตอร์ เพื่อนสนิทและคนสนิทของเธอ คุณนายเจสซามีนไม่ได้ฝันร้ายแบบนี้มานานแล้ว

เธอรีบสวมหมวกและเสื้อคลุมแล้วพูดว่า:

“เอาล่ะ ลูกๆ ต้องเป็นเด็กดีจนกว่าแม่จะกลับมา” จากนั้นเธอก็ออกไป ล็อกประตู แล้วรีบไปบ้านคุณนายฟลัตเตอร์

แค่นี้แหละครับ/ค่ะ