Een verhaal voor mannen

Dit korte verhaal zal een teleurstelling zijn voor de vrouwen die het lezen. Ze zullen allemaal zeggen: "Ik zie er niets in." Waarschijnlijk is er ook niet veel in te vinden.

Mevrouw Jessamine woont in Houston. Je kunt elke dag op Main Street talloze dames tegenkomen die erg op haar lijken. Ze is niet beroemd of bijzonder. Ze heeft een fijn gezin, leeft in bescheiden omstandigheden en woont in haar eigen huis. Ik zou haar een doorsnee vrouw noemen als dat niet zou impliceren dat sommigen onder het gemiddelde liggen, wat een ongalante insinuatie zou zijn. Mevrouw Jessamine is een echte vrouw. Ze stapt altijd met haar linkervoet eerst in de tram, draagt ​​haar sneeuwwitte kanten onderrokken op modderige dagen en kan een tijdschrift knippen, een klok opwinden, walnoten plukken, een koffer openen en een inktpot schoonmaken, allemaal met een haarspeld. Ze kan voor twintig dollar aan versieringen een oude jurk zo opknappen dat je hem niet meer van een gloednieuwe van vijftien dollar kunt onderscheiden. Ze is intelligent, leest regelmatig de krant en knipte ooit een kookrecept uit een oud tijdschrift dat de prijs won die een krant had uitgeloofd voor de beste originele instructies voor het maken van een groene tomatentaart. Haar man heeft zoveel vertrouwen in haar huishoudelijke vaardigheden dat hij haar het volledige huishouden toevertrouwt, soms zelfs tot laat in de nacht.

Mevrouw Jessamine is attent, goedhartig en een uitstekende manager. Ze heeft twee kinderen, een zoontje van 7 en een dochtertje van 4, waar ze enorm veel van houdt. De Jessamines zijn van plan een kok in dienst te nemen zodra het salaris van meneer Jessamine verhoogd is, maar op dit moment doet mevrouw Jessamine alles zelf.

Terwijl ze haar taken uitvoert, geeft ze de kinderen een velletje naalden, een schaar, een paar proefverpakkingen anilineverf en een doosje lucifers om mee te spelen. Tussen het bakken en vegen door rent ze naar binnen, kust en knuffelt ze hen en vliegt dan vrolijk zingend terug naar haar werk.

⁂

Vorige week lag mevrouw Jessamine op een middag in bed een zondagskrant te lezen. De kinderen bliezen zeepbellen met oude pijpstelen van meneer Jessamine, die hij had weggegooid omdat ze vol nicotine zaten.

Mevrouw Jessamine las een verslag over wrede kindermishandeling dat door de Gerry Society aan het licht was gebracht, en de tranen sprongen haar in de ogen toen ze dacht aan de harteloze en misdadig onzorgvuldige moeders in het land die zoveel leed veroorzaken bij hun onschuldige kleintjes.

Vervolgens viel ze in slaap en droomde ze deze droom:

Ze was helemaal alleen in een grote kamer. Ze hoorde de deurbel rinkelen en voetstappen die in de gang wegstierven. De kamer was vreemd en ze besloot hem te onderzoeken. Ze bleef staan ​​voor een spiegel en zag haar spiegelbeeld, en zie, ze was een klein kind, in een wit schortje, met wijd open, verwonderde ogen en warrige donkere krullen.

Ze hoorde de voordeur beneden dichtgaan en het hek openen en sluiten. Ze begon wat te spelen in de kamer met poppen en plaatjes, en was een tijdje heel gelukkig.

Ze kleedde haar pop uit en aan, praatte er sussend tegen en legde haar in bed. Ze kon door het raam kijken, maar er stonden grote bomen in de tuin en de wind blies een tak tegen de hoek van het huis, wat een vreemd geluid maakte dat haar nogal bang maakte. Toen zag ze de kastdeur openstaan ​​en een heleboel flessen in verschillende vormen op een lage plank. Ze schoof een stoel voor de plank en klom erin. De flessen bevatten allerlei mooie gekleurde vloeistoffen en ze vond er een paar waarvan ze de kurken er makkelijk uit kon trekken. Ze proefde een paar kurken. Sommige waren zoet en lekker, één was bitter en vies. Eén fles was gevuld met iets helders, als water, dus die pakte ze en trok de kurk eruit, maar de fles gleed uit haar hand, viel op de grond en brak. Waar de vloeistof gemorst was, begon het te dampen en te spetteren en werd het groen, en er steeg een soort hete, bijtende damp op. Ze klom naar beneden en begon zich eenzaam en bang te voelen. Ze riep drie of vier keer luid 'Mama', maar het hele huis was stil. Toen begon ze te huilen en rende naar de deur. Juist op dat moment dacht ze iets achter het bed te horen krassen, en ze gilde en bonkte met haar handen op de deur, roepend dat haar mama moest komen. Niemand antwoordde.

Toen luisterde ze even angstig, sloop naar haar pop, pakte haar uit bed en hurkte in een hoekje neer, jammerend en haar pop stevig omhelzend, terwijl haar hart wild tekeerging en ze met angstige ogen naar de donkere plek onder het bed staarde.

Opeens zag ze een mooie rode doos op een tafel en haar nieuwsgierigheid overwon even haar angst. Ze opende de doos en zag een heleboel grappige kleine stokjes met kleine ronde kopjes. Ze speelde ermee op de grond en bouwde er kleine varkenshokken, hekjes en huisjes mee.

Toen ze zich verplaatste, stootte haar hiel tegen de kleine takjes en het volgende moment laaide er een grote vlam op, die haar jurk in brand zette. Met een luide gil rende ze naar de gesloten deur, gehuld in brandende, stekende vlammen, in een ondraaglijke pijn en afschuw.

⁂

Mevrouw Jessamine schrok wakker en sprong wild uit bed. De kinderen speelden vrolijk op de vloer en ze rende naar hen toe en sloeg haar armen ineen, dankbaar dat de vreselijke droom voorbij was. Wat had ze graag iemand gehad aan wie ze het kon vertellen en die haar begrip zou kunnen opwekken. Drie straten verderop woonde mevrouw Flutter, haar beste vriendin en vertrouwelinge. Het was lang geleden dat mevrouw Jessamine een droom had gehad die zo'n indruk op haar had gemaakt.

Ze zette haastig haar hoed en mantel op en zei:

'Nu moeten jullie brave kinderen zijn tot ik terugkom.' Toen ging ze naar buiten, deed de deur op slot en haastte zich naar mevrouw Flutter.

Dat is alles.