Historia dla mężczyzn

Ta krótka historia będzie rozczarowaniem dla kobiet, które ją przeczytają. Wszystkie powiedzą: „Nic w tym nie widzę”. Prawdopodobnie niewiele w tym jest.

Pani Jessamine mieszka w Houston. Codziennie, spacerując po Main Street, można spotkać mnóstwo kobiet, które bardzo ją przypominają. Nie jest sławna ani wyjątkowa pod żadnym względem. Ma miłą rodzinę, żyje w przeciętnych warunkach i mieszka we własnym domu. Nazwałabym ją przeciętną kobietą, gdyby nie sugerowało to, że niektóre z nich są poniżej przeciętnej, co byłoby mało szarmancką insynuacją. Pani Jessamine jest autentyczną kobietą. Zawsze wsiada do tramwaju lewą nogą, w błotniste dni nosi swoje najpiękniejsze spódniczki obszyte koronką i potrafi ciąć czasopisma, nakręcać zegar, zbierać orzechy, otwierać bagażnik i czyścić kałamarz – wszystko za pomocą spinki do włosów. Potrafi przerobić starą sukienkę za dwadzieścia dolarów i przerobić ją tak, że nie sposób odróżnić jej od nowej za piętnaście dolarów. Jest inteligentna, regularnie czyta gazety i kiedyś wycięła przepis kulinarny ze starego czasopisma, który zdobył nagrodę gazety za najlepszy oryginalny przepis na ciasto z zielonymi pomidorami. Jej mąż ma tak duże zaufanie do sposobu, w jaki ona zarządza domem, że powierza jej wszystkie obowiązki domowe, czasami zostawiając jej kontrolę aż do późnych godzin nocnych.

Pani Jessamine jest troskliwa, życzliwa i znakomitą menedżerką. Ma dwoje dzieci, siedmioletniego chłopca i czteroletnią dziewczynkę, które darzy ogromnym uczuciem. Państwo Jessamine zatrudnią kucharkę, gdy tylko pensja pana Jessamine'a wzrośnie, ale na razie pani Jessamine pracuje sama.

Podczas gdy wykonuje swoje obowiązki, daje dzieciom igiełki, nożyczki, próbki barwników anilinowych i pudełko zapałek, aby mogły się nimi bawić, a w przerwach między pieczeniem i zamiataniem pokoju wpada do nich, całuje je i przytula, po czym wraca do swojej pracy, radośnie śpiewając.

⁂

Pewnego popołudnia w zeszłym tygodniu pani Jessamine leżała na łóżku i czytała niedzielną gazetę. Dzieci puszczały bańki mydlane starymi cybuchami pana Jessamine'a, które wyrzucił, bo były pełne nikotyny.

Pani Jessamine czytała relację o okrutnym traktowaniu dzieci, ujawnioną przez Gerry Society, i łzy napłynęły jej do oczu, gdy pomyślała o bezdusznych i karygodnie niefrasobliwych matkach, które są przyczyną tak wielkiego cierpienia swoich niewinnych maluchów.

W tej chwili zasnęła i przyśnił jej się ten sen:

Była sama w dużym pokoju. Usłyszała trzask dzwonka i kroki oddalające się i cichnące w korytarzu. Pokój był dziwny i podeszła, żeby go obejrzeć. Zatrzymała się przed lustrem i zobaczyła swoje odbicie – i oto była małym dzieckiem w białym fartuszku, z szeroko otwartymi, zdziwionymi oczami i splątanymi, ciemnymi lokami.

Usłyszała, jak drzwi wejściowe na dole zamykają się, a furtka otwiera się i zamyka. Zaczęła bawić się po pokoju lalkami i obrazkami i przez chwilę była całkiem szczęśliwa.

Rozebrała i ubrała swoją lalkę, przemawiała do niej uspokajająco i położyła ją spać. Widziała przez okno, ale na podwórku rosły duże drzewa, a wiatr trącał gałąź o róg domu, wydając dziwny dźwięk, który ją przestraszył. Potem zobaczyła otwarte drzwi szafy i mnóstwo butelek o różnych kształtach na niskiej półce. Przyciągnęła krzesło przed półkę i wdrapała się na nie. W butelkach były wszelkiego rodzaju ładne kolorowe płyny i znalazła takie, z których bez problemu mogła wyciągnąć korki. Spróbowała jednego lub dwóch korków. Niektóre były słodkie i przyjemne, a jeden gorzki i o nieprzyjemnym smaku. Jedna butelka była pełna czegoś przejrzystego, na przykład wody, więc wzięła ją i wyciągnęła korek, ale butelka wyślizgnęła się jej z ręki, upadła na podłogę i rozbiła się. Tam, gdzie wylał się płyn, dymił, pryskał i zrobił się zielony, a unosił się rodzaj gorącej, gryzącej pary. Zeszła na dół i poczuła się samotna i przestraszona. Zawołała „Mamo” trzy lub cztery razy głośno, ale cały dom ucichł. Potem zaczęła płakać i pobiegła do drzwi. Właśnie wtedy zdało jej się, że słyszy drapanie za łóżkiem, więc krzyknęła i zaczęła walić w drzwi rękami, wołając mamę, żeby przyszła. Nikt jej nie odpowiedział.

Potem przez chwilę nasłuchiwała z niepokojem, po czym podkradła się do swojej lalki i zabrała ją z łóżeczka, po czym skuliła się w kącie, skomląc i mocno ją tuląc, z mocno bijącym sercem i przestraszonymi oczami wpatrując się w ciemne miejsce pod łóżkiem.

W pewnym momencie zobaczyła na stole ładne czerwone pudełko i ciekawość na chwilę przezwyciężyła strach. Otworzyła pudełko i zobaczyła mnóstwo zabawnych małych patyczków z małymi okrągłymi główkami. Bawiła się nimi na podłodze, budując małe chlewiki, płoty i domki.

Zmieniając pozycję, jej obcas uderzył o małe patyczki i w następnej chwili wybuchł wielki pożar, który strawił jej sukienkę. Z głośnym krzykiem pobiegła do zamkniętych drzwi, owinięta w płonące, kłujące płomienie, w agonii bólu i przerażenia.

⁂

Pani Jessamine obudziła się gwałtownie i gwałtownie wyskoczyła z łóżka. Dzieci bawiły się wesoło na podłodze, a ona podbiegła do nich i wzięła je w ramiona z wdzięcznością, że koszmarny sen się skończył. Jakże pragnęła kogoś, komu mogłaby go opowiedzieć i wzbudzić współczucie. Trzy przecznice dalej mieszkała pani Flutter, jej najlepsza przyjaciółka i powiernica. Już dawno pani Jessamine nie miała snu, który wywarłby na nią tak wielkie wrażenie.

Szybko włożyła kapelusz i płaszcz i powiedziała:

„Bądźcie grzeczne dzieci, dopóki nie wrócę”. Potem wyszła, zamknęła drzwi i pospieszyła do pani Flutter.

To wszystko.