เรื่องราวความรักในฮูสตัน

เมื่อประมาณสองปีก่อน ชายหนุ่มผู้มีชื่อเสียงคนหนึ่งในสังคมฮิวสตันหายตัวไปอย่างลึกลับ เขาเป็นเหมือนแบบอย่างด้านแฟชั่นและรูปลักษณ์ของเมืองแมกโนเลียมาหลายปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาเป็นที่รู้จักในเรื่องการแต่งกายที่ประณีตและทันสมัย ​​และได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้นำในการนำเสนอสไตล์การแต่งกายที่ทันสมัยและถูกต้อง ไม่มีใครในฮิวสตันเคยเห็นรอยยับบนเสื้อผ้าที่เข้ารูปอย่างสง่างามของเขา หรือคราบสกปรกบนผ้าลินินสีขาวสะอาดของเขาเลย เขามีฐานะร่ำรวยพอที่จะอุทิศเวลาทั้งหมดให้กับสังคมและศิลปะแห่งการแต่งกาย และในท่าทางและกิริยามารยาทโดยรวมของเขานั้นแทบจะเทียบเท่ากับโบ บรัมเมลผู้โด่งดังเลยทีเดียว

เมื่อประมาณหนึ่งปีก่อน มีคนสังเกตเห็นว่าเขาเริ่มครุ่นคิดและเก็บตัวมากขึ้น ท่าทางร่าเริงและสุภาพของเขายังคงเป็นเอกลักษณ์ของเชสเตอร์ฟิลด์เช่นเคย แต่เขากลับเงียบขรึมและอารมณ์แปรปรวนมากขึ้น และดูเหมือนจะมีบางสิ่งบางอย่างที่หนักใจเขาอยู่ จู่ๆ เขาก็หายตัวไปโดยไม่บอกลา และไม่พบร่องรอยใดๆ เลย เขาเหลือเงินในธนาคารไว้จำนวนมาก และสังคมต่างพยายามคาดเดาถึงสาเหตุของการหายตัวไปอย่างลึกลับของเขา เขาไม่มีญาติในฮิวสตัน และด้วยความไม่แน่นอนอย่างที่รู้กันดี คนรู้จักและเพื่อนสนิทของเขาก็ค่อยๆ ลืมเขาไปในที่สุด

⁂

ในที่สุดปริศนาก็คลี่คลายลง พ่อค้าหนุ่มจากฮิวสตันซึ่งเป็นคนสนิทของชายหนุ่มผู้มีฐานะในสังคมชั้นสูง ได้เดินทางไปยุโรปในเดือนกันยายน

ขณะที่อยู่ในอิตาลี เขามีความปรารถนาที่จะไปเยี่ยมชมอารามเก่าแก่แห่งหนึ่งในเทือกเขาแอลป์ ดังนั้นวันหนึ่งเขาจึงขึ้นไปบนทางผ่านซานจาโคโม ซึ่งเป็นถนนแคบๆ ที่ทอดยาวขึ้นไปสูงถึง 7,000 ฟุตท่ามกลางธารน้ำแข็งของเทือกเขาแอลป์เลโอปอนไทน์ จากบนหน้าผาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ เขาสามารถมองเห็นอารามของคณะนักบวชฟรานซิสกัน—คณะนักบวชไมโนไรต์แห่งกลุ่มซิสมอนทานาของคณะฟรานซิสกันได้

เขาค่อยๆ เดินขึ้นไปตามทางแคบๆ อย่างระมัดระวัง หยุดเป็นระยะเพื่อชื่นชมสีรุ้งที่ส่องประกายจากธารน้ำแข็ง หรือกองหิมะขนาดใหญ่ที่อัดแน่นอยู่ตามร่องลึกเหนือศีรษะ

หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาหกชั่วโมง เขาก็ยืนอยู่หน้าประตูเหล็กขนาดใหญ่ของอาราม เขาตีระฆัง และผู้คุมอารามหน้าตาบึ้งตึงก็เชิญเขาเข้าไปและรับการต้อนรับจากเหล่าภิกษุ เขาถูกนำเข้าไปในห้องโถงขนาดใหญ่ที่มืดสลัว ผนังและพื้นทำจากหินสีเทาเย็นเฉียบ พระภิกษุที่ต้อนรับเขาบอกให้เขารอ เพราะเหล่าภิกษุจะเดินผ่านไปเพื่อกลับไปยังกุฏิของตนหลังจากสวดมนต์เย็น ระฆังเสียงทุ้มดังขึ้นครั้งหนึ่ง ประตูบานใหญ่เปิดออกเบาๆ และขบวนภิกษุที่โกนผมแล้วก็เดินผ่านไปอย่างช้าๆ และเงียบเชียบ พวกเขาก้มศีรษะลง และขณะที่พวกเขานับลูกประคำ ริมฝีปากของพวกเขาก็ขยับในการสวดมนต์อย่างเงียบๆ

ขณะที่พวกเขาเดินผ่านผู้มาเยือน เขาก็ตกตะลึงที่ได้เห็นร่างของชายคนนั้น ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นหนุ่มผมหยิกสุดหล่อและเป็นแบบอย่างแห่งความสง่างามในฮูสตัน ท่ามกลางบรรดาพระภิกษุผู้เคร่งครัด

⁂

เขาเรียกชื่อของตน และพระภิกษุรูปนั้นก็ตกใจเมื่อได้ยินเสียง จึงเงยหน้าขึ้นและก้าวออกมาจากแถวของเหล่าผู้สำนึกบาปคนอื่นๆ ส่วนคนอื่นๆ ก็เดินต่อไปอย่างเงียบๆ จนกระทั่งประตูบานใหญ่บานหนึ่งปิดลงด้านหลังพวกเขา

ชายจากฮูสตันจ้องมองพระภิกษุด้วยความประหลาดใจ

เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีดำ รัดเอวเล็กน้อยด้วยเชือกปอ เสื้อคลุมทิ้งตัวลงมาถึงเท้าเป็นจีบสวยงามตามแบบฉบับคลาสสิก ศีรษะของเขาโกนเกลี้ยง ใบหน้าเรียบเนียนราวกับหญิงสาว แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือสีหน้าแห่งความสงบสุขและความสุขที่เปล่งประกายออกมาจากใบหน้าของเขา ไม่มีร่องรอยของความกังวลและความเหม่อลอยที่เพื่อนๆ สังเกตเห็นก่อนที่เขาจะหายตัวไป

ความสงบและคุณธรรมอันศักดิ์สิทธิ์ฉายแววออกมาจากใบหน้าของเขาเหมือนพรประเสริฐ

“ในนามของสวรรค์” เพื่อนของเขากล่าว “อะไรทำให้เจ้ามาอยู่ที่นี่ เพื่อฝังตัวเองจากโลกนี้ไปตลอดกาล ทำไมเจ้าถึงทิ้งเพื่อนฝูงและความสุขสบาย เพื่อมาใช้ชีวิตในสถานที่ที่น่าหดหู่เช่นนี้?”

“ฟังนะ” พระภิกษุกล่าว “แล้วข้าจะบอกเจ้า ข้ามีความสุขอย่างที่สุดและปีติสุขแล้ว ข้าบรรลุเป้าหมายที่ปรารถนาแล้ว ดูจีวรนี้สิ” ท่านเหลือบมองจีวรสีดำเข้มที่ทอดยาวลงมาจากเอวเป็นริ้วสวยงามอย่างภาคภูมิใจ

เขากล่าวต่อว่า “ผมเป็นชายคนหนึ่งที่ได้บรรลุความหวังอันสูงสุดในชีวิตแล้ว อย่างน้อยผมก็ได้ใส่เสื้อผ้าที่ไม่ย้วยจนเข่าห้อย”