Romans z Houston

Około dwa lata temu jeden z najpopularniejszych młodych ludzi z wyższych sfer w Houston tajemniczo zniknął. Przez kilka lat był zwierciadłem mody i wzorem dla Magnolia City. Szczególnie znany był ze swojego wykwintnego i modnego ubioru, a także uważany był za lidera w promowaniu najnowszych i najmodniejszych stylów ubioru. Nikt w Houston nie zauważył ani jednej zmarszczki na jego elegancko dopasowanych ubraniach ani plamy na śnieżnobiałym płótnie. Posiadał wystarczające środki, by poświęcić cały swój czas towarzystwu i sztuce ubioru, a w całej swojej postawie i manierach niemal dorównywał słynnemu Beau Brummelowi.

Około roku temu zauważono, że zaczynał być zamyślony i powściągliwy. Jego wesołe i szarmanckie maniery były równie chesterfieldowskie jak zawsze, ale stawał się coraz bardziej milczący i ponury, a coś zdawało się dręczyć jego myśli. Nagle, bez słowa pożegnania, zniknął i nie było po nim śladu. Zostawił pokaźne saldo na koncie, a społeczeństwo łamało sobie głowę, próbując dociec przyczyny jego tajemniczego zniknięcia. Nie miał krewnych w Houston i z przysłowiową zmiennością jego znajomi i przyjaciele motyle wkrótce pozwolili mu zniknąć z pamięci.

⁂

Zagadka w końcu została wyjaśniona. Młody kupiec z Houston, bliski znajomy młodego człowieka z wyższych sfer, wybrał się we wrześniu w podróż do Europy.

Będąc we Włoszech, zapragnął odwiedzić jeden ze starych klasztorów w Alpach; pewnego dnia wspiął się więc na Passo di San Giacomo, drogę niewiele szerszą od ścieżki konnej, która wiodła na wysokość 2100 metrów wśród lodowców Alp Leopontyjskich. Wysoko, na ośnieżonej skale, dostrzegł klasztor franciszkanów – Minorytów z grupy franciszkanów Cismontana.

Ostrożnie szedł wąską ścieżką, od czasu do czasu zatrzymując się, by podziwiać tęczowe odcienie migoczące na zamarzniętych lodowcach lub ogromne zaspy śniegu upakowane w szczelinach wysoko nad jego głową.

Po sześciu godzinach mozolnej pracy stanął przed masywnymi, żelaznymi bramami klasztoru. Zadzwonił dzwonem, a ponury strażnik nakazał mu wejść i skorzystać z gościnności braci. Wprowadzono go do rozległej, mrocznej sali, o ścianach i podłogach z zimnego, szarego kamienia. Mnich, który go wpuścił, kazał mu zaczekać, ponieważ bracia mieli właśnie przejść, schodząc do swoich cel z wieczornej modlitwy. Rozległ się głęboki dźwięk dzwonu; wielkie drzwi cicho się otworzyły i procesja ogolonych mnichów powoli i bezszelestnie przeszła obok. Mieli pochylone głowy i, odmawiając różaniec, poruszali ustami w milczącej modlitwie.

Gdy mijali gościa, ze zdumieniem dostrzegł wśród pobożnych mnichów sylwetkę mężczyzny, który kiedyś był uosobieniem kręconej fryzury i wzorem elegancji w Houston.

⁂

Zawołał jego imię, a mnich, zaskoczony jego głosem, podniósł głowę i zstąpił z szeregu braci pokutników. Pozostali kontynuowali swój cichy marsz, aż zamknęły się za nimi kolejne wielkie drzwi.

Mężczyzna z Houston spojrzał na mnicha ze zdumieniem.

Miał na sobie długą czarną szatę, lekko przewiązaną w pasie konopnym sznurem, która opadała mu aż do stóp w klasycznych, zgrabnych fałdach. Czubek głowy miał ogolony, a twarz gładką jak u dziewicy. Ale najbardziej rzucał się w oczy wyraz absolutnego spokoju i błogiej radości, który emanował z jego twarzy. Nie było śladu po zaniepokojonym i nieobecnym spojrzeniu, które zauważyli jego przyjaciele, zanim zniknął.

Spokój i święta błogość promieniowały z jego twarzy niczym błogosławieństwo.

„Na litość boską” – powiedział jego przyjaciel – „co cię tu sprowadziło, żebyś na zawsze schował się przed światem; dlaczego opuściłeś swoich przyjaciół i przyjemności, żeby spędzać dni w tym ponurym miejscu?”

„Słuchaj” – rzekł mnich – „a powiem ci. Jestem teraz niezmiernie szczęśliwy i ekstatycznie szczęśliwy. Osiągnąłem cel moich pragnień. Spójrz na tę szatę”. Z dumą spojrzał na ciemną, surową szatę, która opadała mu od pasa w wdzięczne fałdy.

„Jestem człowiekiem” – kontynuował – „który spełnił swoje najdroższe ziemskie nadzieje. Mam na sobie coś, co przynajmniej nie będzie opadać na kolana”.