Een romance in Houston

Ongeveer twee jaar geleden verdween een van de populairste jonge heren uit de society van Houston op mysterieuze wijze. Hij was jarenlang hét toonbeeld van mode en stijl in de stad. Hij stond vooral bekend om zijn verfijnde en modieuze kleding en werd beschouwd als de pionier in het introduceren van de nieuwste en meest correcte mode. Niemand in Houston zag ooit een rimpel in zijn elegant passende kleding of een vlek op zijn smetteloze linnen. Hij bezat voldoende middelen om zijn hele leven aan de society en de kunst van het kleden te wijden, en in zijn voorkomen en manieren was hij bijna net zo beroemd als Beau Brummel.

Ongeveer een jaar geleden viel het op dat hij zich steeds meer afzijdig en teruggetrokken gedroeg. Zijn vrolijke en galante manieren waren nog steeds even typisch Chesterfield, maar hij werd stiller en humeuriger, en er leek iets op zijn gemoed te drukken. Plotseling, zonder een woord van afscheid, verdween hij, en er werd geen spoor van hem gevonden. Hij liet een flink bedrag op zijn bankrekening achter, en de maatschappij brak haar hoofd over de reden van zijn mysterieuze verdwijning. Hij had geen familie in Houston, en met de spreekwoordelijke wispelturigheid van zijn kennissen en kennissen vergaten ze hem al snel weer.

⁂

Het mysterie is eindelijk opgelost. Een jonge handelaar uit Houston, een goede vriend van de jonge societyfiguur, maakte in september een reis naar Europa.

Tijdens zijn verblijf in Italië koesterde hij de wens om een ​​van de oude kloosters in de Alpen te bezoeken. Op een dag beklom hij daarom de Passo di San Giacomo, een weg die nauwelijks breder was dan een ruiterpad en die 2100 meter omhoog leidde tussen de gletsjers van de Leopontijnse Alpen. Hoog boven, op een met sneeuw bedekte rots, zag hij het klooster van de Franciscaanse monniken – de Minderbroeders van de Cismontana-groep binnen de Franciscanen.

Voorzichtig baande hij zich een weg omhoog over het smalle pad, af en toe stilstaand om de regenboogkleuren te bewonderen die van de bevroren gletsjers afstraalden, of de enorme sneeuwhopen die zich in de spleten hoog boven zijn hoofd hadden opgehoopt.

Na zes uur zwoegen stond hij voor de massieve ijzeren poorten van het klooster. Hij luidde de bel en een strenge bewaker nodigde hem uit binnen te komen en te genieten van de gastvrijheid van de broeders. Hij werd een grote, schemerige hal binnengeleid, met muren en vloeren van koude, grijze steen. De monnik die hem binnenliet, verzocht hem te wachten, aangezien de broeders op het punt stonden door de hal te gaan op weg naar hun cellen na het avondgebed. Een diepe bel klonk eenmaal; een grote deur ging zachtjes open en een stoet van geschoren monniken liep langzaam en geruisloos voorbij. Hun hoofden waren gebogen en terwijl ze hun rozenkrans telden, bewogen hun lippen in stil gebed.

Toen ze langs de bezoeker liepen, was hij stomverbaasd om tussen de vrome monniken de gestalte te zien van de man die ooit de lieveling met krullend haar en het toonbeeld van elegantie in Houston was geweest.

⁂

Hij riep zijn naam en de monnik, geschrokken door zijn stem, hief zijn hoofd op en stapte uit de rij van zijn medeboetelingen. De anderen vervolgden hun stille mars totdat een andere grote deur achter hen dichtviel.

De man uit Houston keek vol verwondering naar de monnik.

Hij droeg een lange zwarte mantel, die in zijn middel lichtjes was ingenomen door een hennepkoord en in klassieke, sierlijke plooien tot aan zijn voeten hing. Zijn kruin was kaalgeschoren en zijn gezicht was zo glad als dat van een meisje. Maar het meest opvallende was de uitdrukking van absolute rust en serene gelukzaligheid die van zijn gelaat afstraalde. Er was geen spoor meer te bekennen van de bezorgde en afwezige blik die zijn vrienden hadden opgemerkt voordat hij verdween.

Een kalme en heilige zaligheid straalde van zijn gezicht af als een zegen.

'In hemelsnaam,' zei zijn vriend, 'wat heeft je hierheen gebracht om jezelf voorgoed van de wereld af te sluiten? Waarom heb je je vrienden en plezier achtergelaten om je dagen in deze troosteloze plek door te brengen?'

'Luister,' zei de monnik, 'en ik zal het je vertellen. Ik ben nu buitengewoon gelukkig. Ik heb mijn doel bereikt. Kijk eens naar dit gewaad.' Hij wierp een trotse blik op het donkere, strenge gewaad dat in sierlijke plooien vanaf zijn middel naar beneden viel.

'Ik ben één man,' vervolgde hij, 'die de vervulling van zijn meest gekoesterde aardse dromen heeft bereikt. Ik heb tenminste iets aan dat niet door mijn knieën zal zakken.'