Swatka

Zegar w sali grillowej wybił jedenastą z szacunkiem i dyskretnością osoby, której życiową misją jest bycie ignorowanym. Gdy upływ czasu rzeczywiście powinien uczynić abstynencję i migrację koniecznością, urządzenie oświetleniowe sygnalizowałoby ten fakt w zwyczajny sposób.

Sześć minut później Clovis podszedł do stołu, zastawionego kolacją, w błogosławionym oczekiwaniu człowieka, który jadł obiad bardzo dawno i pobieżnie.

„Umieram z głodu” – oznajmił, starając się usiąść z gracją i jednocześnie przeczytać menu.

„Wiem tak” – powiedział gospodarz – „po tym, że byłeś prawie punktualny. Powinienem był ci powiedzieć, że jestem reformatorem żywienia. Zamówiłem dwie miski chleba z mlekiem i kilka zdrowych ciasteczek. Mam nadzieję, że ci to nie przeszkadza”.

Clovis udawał później, że ani na ułamek sekundy nie zbladł powyżej linii kołnierzyka.

„Mimo wszystko” – powiedział – „nie powinieneś żartować o takich rzeczach. Naprawdę istnieją tacy ludzie. Znam ludzi, którzy ich spotkali. Pomyśleć o wszystkich tych pysznych rzeczach do jedzenia na świecie, a potem przejść przez życie, żując trociny i być z tego dumnym”.

„Są jak biczownicy średniowiecza, którzy upokarzali się i poniżali”.

„Mieli jakąś wymówkę” – powiedział Clovis. „Zrobili to, żeby ocalić swoje nieśmiertelne dusze, prawda? Nie musisz mi mówić, że człowiek, który nie kocha ostryg, szparagów i dobrego wina, ma duszę, a nawet żołądek. Po prostu ma wysoce rozwinięty instynkt bycia nieszczęśliwym”.

Clovis na kilka złotych chwil oddał się czułym, intymnym chwilom przy serii szybko znikających ostryg.

„Myślę, że ostrygi są piękniejsze niż jakakolwiek religia” – podjął po chwili. „Nie tylko wybaczają nam naszą nieuprzejmość wobec nich, ale ją usprawiedliwiają, zachęcają nas do dalszego bycia dla nich okropnymi. Kiedy już trafią do stołu, zdają się całkowicie wnikać w istotę sprawy. Nie ma nic w chrześcijaństwie ani buddyzmie, co dorównywałoby współczującej bezinteresowności ostrygi. Podoba ci się moja nowa kamizelka? Mam ją na sobie po raz pierwszy dziś wieczorem”.

„Wygląda jak wiele innych, które ostatnio miałeś, tylko gorsze. Nowe kamizelki wieczorowe stają się u ciebie nawykiem.”

„Mówią, że za wybryki młodości zawsze się płaci; na szczęście nie jest to prawdą w przypadku ubioru. Moja matka myśli o ślubie”.

"Ponownie!"

„To pierwszy raz.”

„Oczywiście, że powinnaś wiedzieć. Odniosłem wrażenie, że była zamężna co najmniej raz czy dwa.”

„Trzy razy, matematycznie rzecz biorąc. Chodziło mi o to, że to był pierwszy raz, kiedy pomyślała o ślubie; pozostałymi razy robiła to bez zastanowienia. Właściwie to ja w tym przypadku myślę za nią. Widzisz, minęły już dwa lata od śmierci jej ostatniego męża”.

„Najwyraźniej uważasz, że krótkość jest duszą wdowieństwa”.

„Cóż, uderzyło mnie, że zaczynała się nudzić i stabilizować, co wcale jej nie odpowiadało. Pierwszym objawem, jaki zauważyłem, było to, że zaczęła narzekać, że żyjemy ponad nasze dochody. Wszyscy porządni ludzie żyją dziś ponad swoje dochody, a ci, którzy nie są szanowani, żyją ponad dochody innych. Nielicznym utalentowanym osobom udaje się robić jedno i drugie”.

„To nie tyle dar, co raczej przemysł”.

„Kryzys nastąpił”, odparł Clovis, „kiedy nagle zaczęła snuć teorię, że późne godziny są szkodliwe dla człowieka i chciała, żebym wracał do domu o pierwszej w nocy. Wyobraźcie sobie coś takiego, ja, który w swoje ostatnie urodziny skończyłem osiemnaście lat”.

„W twoje ostatnie dwa urodziny, mówiąc matematycznie.”

„No cóż, to nie moja wina. Nie dożyję dziewiętnastu lat, dopóki moja matka będzie miała trzydzieści siedem. Trzeba mieć jakiś szacunek dla pozorów”.

„Być może twoja matka trochę by się zestarzała w trakcie procesu osiedlania się.”

„To ostatnia rzecz, jaka by jej przyszła do głowy. Kobieca przemiana zawsze zaczyna się od wad innych ludzi. Dlatego tak bardzo zależało mi na pomyśle z mężem”.

„Czy posunąłeś się aż do wybrania tego dżentelmena, czy też po prostu rzuciłeś ogólny pomysł i zaufałeś sile sugestii?”

„Jeśli ktoś chce coś załatwić szybko, musi sam się o to zatroszczyć. Znalazłem wojskowego Johnny'ego, który kręcił się gdzieś w klubie i raz czy dwa zabrałem go do domu na lunch. Większość życia spędził na pograniczu z Indianami, budując drogi, łagodząc klęski głodu, minimalizując skutki trzęsień ziemi i robiąc wszystko, co się robi na pograniczu. Potrafił przemówić do rozsądku nawet zrzędliwej kobrze w piętnastu językach ojczystych i prawdopodobnie wiedział, co zrobić, gdy na trawniku do krokieta znajdzie się zbłąkany słoń; ale był nieśmiały i nieśmiały w stosunku do kobiet. Powiedziałem mamie w tajemnicy, że jest absolutnym antykobieciarzem; więc oczywiście poświęciła się flirtowaniu ze wszystkim, co wiedziała, a to niemało.”

„Czy ten pan reagował?”

„Słyszałem, że powiedział komuś w klubie, że szuka dla swojego młodego przyjaciela pracy w koloniach, z dużymi zarobkami, więc wnioskuję, że ma zamiar poślubić kogoś z rodziny”.

„W końcu wygląda na to, że jesteś przeznaczony na ofiarę reformacji.”

Clovis otarł z ust ślad tureckiej kawy i zaczątki uśmiechu, po czym powoli opuścił prawą powiekę. Co, w interpretacji, prawdopodobnie oznaczało: „Nie sądzę!”.