De koppelaar

De klok in de grillroom sloeg elf uur met de respectvolle onopvallendheid van iemand wiens levensdoel het is om genegeerd te worden. Wanneer de tijd eigenlijk onthouding en migratie noodzakelijk had moeten maken, zou de verlichting dat op de gebruikelijke manier hebben aangegeven.

Zes minuten later naderde Clovis de eettafel, in de zalige verwachting van iemand die lang geleden al eens summier gegeten had.

'Ik heb vreselijke honger,' kondigde hij aan, terwijl hij zich elegant neerzette en tegelijkertijd de menukaart las.

'Dat begreep ik al,' zei zijn gastheer, 'uit het feit dat u bijna op tijd was. Ik had u moeten vertellen dat ik een voedselhervormer ben. Ik heb twee kommen brood met melk en wat gezonde koekjes besteld. Ik hoop dat u het niet erg vindt.'

Clovis deed achteraf alsof hij geen fractie van een seconde wit was geworden boven zijn kraag.

'Maar toch,' zei hij, 'moet je daar geen grappen over maken. Zulke mensen bestaan ​​echt. Ik ken mensen die ze hebben ontmoet. Om te bedenken dat er zoveel heerlijke dingen te eten zijn in de wereld, en dan je hele leven zaagsel te eten en daar nog trots op te zijn ook.'

“Ze zijn net als de flagellanten uit de Middeleeuwen, die zichzelf voortdurend tuchtigden.”

'Ze hadden een excuus,' zei Clovis. 'Ze deden het om hun onsterfelijke ziel te redden, nietwaar? Je hoeft me niet te vertellen dat een man die niet van oesters, asperges en goede wijn houdt, een ziel heeft, of een maag. Hij heeft gewoon een sterk ontwikkeld instinct om ongelukkig te zijn.'

Clovis verviel voor een paar gouden momenten in tedere intimiteiten met een reeks snel verdwijnende oesters.

'Ik vind oesters mooier dan welke religie dan ook,' vervolgde hij even later. 'Ze vergeven ons niet alleen onze onvriendelijkheid; ze rechtvaardigen die zelfs, ze zetten ons aan om volkomen afschuwelijk tegen ze te blijven. Zodra ze aan tafel zitten, lijken ze helemaal op te gaan in de sfeer van het eten. Niets in het christendom of boeddhisme kan tippen aan de sympathieke onbaatzuchtigheid van een oester. Vind je mijn nieuwe vest mooi? Ik draag het vanavond voor het eerst.'

“Het lijkt op heel veel andere die je de laatste tijd hebt gehad, alleen is het erger. Nieuwe smokingvesten beginnen een gewoonte te worden bij jou.”

"Men zegt wel eens dat je altijd de prijs betaalt voor de excessen van je jeugd; gelukkig geldt dat niet voor je kleding. Mijn moeder denkt erover om te gaan trouwen."

"Opnieuw!"

“Het is de eerste keer.”

“Natuurlijk, dat zou je moeten weten. Ik was in de veronderstelling dat ze minstens één of twee keer getrouwd was geweest.”

“Drie keer, om precies te zijn. Ik bedoelde dat het de eerste keer was dat ze erover nadacht om te trouwen; de andere keren deed ze het zonder erbij na te denken. Eigenlijk ben ik degene die in dit geval voor haar nadenkt. Het is namelijk alweer twee jaar geleden dat haar laatste echtgenoot overleed.”

"U bent kennelijk van mening dat kortheid de essentie van het weduwschap is."

“Het viel me op dat ze zich begon te settelen en dat haar dat helemaal niet beviel. Het eerste symptoom dat ik opmerkte, was toen ze begon te klagen dat we boven ons inkomen leefden. Alle fatsoenlijke mensen leven tegenwoordig boven hun inkomen, en degenen die niet zo respectabel zijn, leven boven dat van anderen. Een enkeling met uitzonderlijke talenten slaagt erin om beide te doen.”

“Het is nauwelijks een geschenk te noemen, maar eerder een industrie.”

'De crisis brak uit,' antwoordde Clovis, 'toen ze plotseling de theorie verkondigde dat laat opblijven slecht voor je was, en wilde dat ik elke avond om één uur thuis was. Stel je dat eens voor voor mij, die op mijn laatste verjaardag achttien was geworden.'

“Op je laatste twee verjaardagen, om precies te zijn.”

'Ach ja, dat is niet mijn schuld. Ik word pas negentien als mijn moeder zevenendertig is. Je moet toch een beetje rekening houden met de schijn.'

"Misschien zou je moeder in de loop van het settelen wat ouder worden."

“Dat is wel het laatste waar ze aan zou denken. Vrouwelijke hervormingen beginnen altijd bij de tekortkomingen van anderen. Daarom was ik zo enthousiast over het idee van een echtgenoot.”

“Heeft u daadwerkelijk een heer uitgekozen, of heeft u slechts een algemeen idee geopperd en vertrouwd op de kracht van de suggestie?”

“Als je iets snel gedaan wilt hebben, moet je het zelf doen. Ik trof een militair aan die wat rondhing in de club en heb hem een ​​paar keer mee naar huis genomen voor de lunch. Hij had het grootste deel van zijn leven aan de Indiase grens doorgebracht, wegen aangelegd, hongersnoden bestreden, aardbevingen beperkt en al dat soort dingen die je aan de grens doet. Hij kon een chagrijnige cobra tot rede brengen in vijftien inheemse talen en wist waarschijnlijk wel wat je moest doen als je een loslopende olifant op je croquetveld aantrof; maar hij was verlegen en terughoudend tegenover vrouwen. Ik vertelde mijn moeder in vertrouwen dat hij een absolute vrouwenhater was; dus natuurlijk zette ze alles op alles om met hem te flirten, en dat was niet weinig.”

"En reageerde de heer?"

"Ik hoorde dat hij tegen iemand in de club zei dat hij op zoek was naar een baan bij de Colonials, met veel hard werk, voor een jonge vriend van hem. Ik heb dus begrepen dat hij erover nadenkt om met iemand uit die familie te trouwen."

“Jij lijkt immers voorbestemd om het slachtoffer van de hervorming te worden.”

Clovis veegde de sporen van Turkse koffie en een beginnende glimlach van zijn lippen en liet langzaam zijn rechterooglid zakken. Wat, als je het zo interpreteert, waarschijnlijk betekende: "Ik denk het niet!"