Reginald o taryfach

Nie będę dyskutował o kwestii fiskalnej (powiedział Reginald); chcę być oryginalny. Jednocześnie uważam, że system wolnego importu przynosi więcej cierpienia, niż się zdaje. Chciałbym na przykład nałożyć naprawdę zaporowy obowiązek na partnera, który deklaruje się w słabym kolorze czerwonym i liczy na dobre wyniki. Nawet swobodny dostęp do zwięzłego słownictwa nie równoważy sytuacji. I uważam, że powinien istnieć rodzaj eksportu (czy to właściwe określenie?) ludzi, którzy wmawiają ci, że powinieneś traktować życie poważnie. Są tylko dwie kategorie, które naprawdę nie potrafią nie traktować życia poważnie – trzynastoletnie uczennice i Hohenzollernowie; oni mogą być zwolnieni. Albańczycy należą do innej kategorii; biorą życie, kiedy tylko mają okazję. Jedyny Albańczyk, z którym kiedykolwiek rozmawiałem, był raczej dekadenckim przykładem. Był chrześcijaninem i kupcem, i nie sądzę, żeby kiedykolwiek kogoś zabił. Nie chciałem go o to pytać – to świadczyło o mojej delikatności. Pani Nicorax mówi, że nie jestem delikatny; nie wybaczyła mi tych myszy. Widzisz, kiedy tam mieszkałem, mysz zwykła błąkać się po moim pokoju przez pół nocy, a żadna z ich głupich, patentowanych pułapek nie przypadła jej do gustu jako urocza rezydencja, więc postanowiłem odwołać się do jej lepszej strony – która w przypadku myszy jest wnętrzem. Nazwałem ją więc Percy i co noc kładłem małe smakołyki w pobliżu jej nory, i to ją uspokajało, podczas gdy ja czytałem „Degenerację” Maxa Nordau i inne potępiające ją książki, a potem szedłem spać. A teraz mówi, że w tym pokoju jest cała kolonia myszy.

Nie tu tkwi niedelikatność. Wybrała się ze mną na przejażdżkę konną, co było całkowicie jej własnym pomysłem, a kiedy wracaliśmy przez łąki, podjęła zupełnie niepotrzebną próbę sprawdzenia, czy jej kucyk przeskoczy dość rwący strumyk. Nie przeskoczył. Dopłynął z nią aż do brzegu, a stamtąd pani Nicorax pojechała sama. Oczywiście musiałem ją wyłowić z brzegu, a moje spodnie do jazdy konnej nie są skrojone specjalnie do połowu łososi – sama jazda w nich to prawdziwa sztuka. Jej spódnica habitowa była jedną z tych otwartych kwestii, których nie trzeba się trzymać w nagłych wypadkach, a tym razem pozostała w wodorostach. Chciała, żebym i o nią poszperał, ale czułem, że mam już dość spraw córki faraona jak na październikowe popołudnie i zaczynałem mieć ochotę na herbatę. Zapakowałem ją więc na kucyka i poprowadziłem do domu tak szybko, jak tylko miałem ochotę. Z powodu wilgoci i niezwykłej odpowiedzialności, jej skrócony strój nie zniósł tempa, a ona zrobiła się dość marudna, gdy krzyknąłem, że nie mam przy sobie szpilek – ani sznurka. Niektóre kobiety oczekują tak wiele od mężczyzny. Kiedy wjechaliśmy na podjazd, chciała iść tylnym wejściem do stajni, ale kucyki wiedzą, że zawsze dostają cukier przy drzwiach wejściowych, a ja nigdy nie próbuję trzymać ciągnącego kucyka; co do pani Nicorax, to z trudem panowała nad swoimi rozbieranymi ubraniami, które, jak później zauważyła jej pokojówka, były raczej na pokaz niż na galowe. Oczywiście prawie cała ekipa była na trawniku, obserwując zachód słońca – jedyny dzień w tym miesiącu, kiedy słońce przyszło do głowy, by się pokazać, jak złośliwie zauważyła pani Nicorax – i nigdy nie zapomnę wyrazu twarzy jej męża, gdy podjechaliśmy. „Kochanie, to już za wiele!” – to był jego pierwszy wypowiedziany komentarz; biorąc pod uwagę stan jej toalety, była to najgenialniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek od niego usłyszałam. Poszłam do biblioteki, żeby pobyć sama i pokrzyczeć. Pani Nicorax mówi, że nie mam w sobie delikatności.

Mówiąc o cłach, windziarz, który dużo czyta między lądowaniami, twierdzi, że nie należy opodatkowywać surowców. Czym właściwie jest surowiec? Pani Van Challaby twierdzi, że mężczyźni są surowym towarem, dopóki się ich nie poślubi; po tym, jak uderzą panią Van C., wyobrażam sobie, że szybko stają się skończonym produktem. Z pewnością ma spore doświadczenie, które potwierdza jej opinię. Straciła jednego męża w wypadku kolejowym, a drugiego zgubiła w Sądzie Rozwodowym, a obecny właśnie wpakował się w fundusz powierniczy dla wołowiny. „Co on właściwie robił w funduszu powierniczym dla wołowiny?” zapytała ze łzami w oczach, a ja zasugerowałem, że może ma nieszczęśliwy dom. Powiedziałem to tylko po to, by nawiązać rozmowę; i tak się stało. Pani Van Challaby powiedziała o mnie rzeczy, których w spokojniejszych chwilach wahałaby się napisać. Szkoda, że ​​ludzie nie potrafią rozmawiać o sprawach finansowych bez popadania w histerię. Jednak następnego dnia napisała, żeby zapytać, czy mogłabym jej załatwić yorkshire terriera tej wielkości i umaszczenia, co teraz, i to jest najbliższa kobieta, jaką można sobie wyobrazić, żeby się przyznała do winy. Zawiąże mu do obroży łososiową kokardkę, nazwie „Reggie” i będzie go wszędzie ze sobą nosić – jak biedna Miriam Klopstock, która zabierała ze sobą do łazienki swojego chow-chow, a kiedy się kąpała, ten bawił się jej ubraniami z niedźwiedzicami. Miriam zawsze spóźnia się na śniadanie, a tak naprawdę nie było jej aż do połowy lunchu.

Nie będę jednak dalej zagłębiał się w kwestię fiskalną. Chciałbym tylko być chroniony przed partnerem o słabej tendencji do czerwieni.