Reginald over tarieven

Ik ga het niet over de fiscale kwestie hebben (zei Reginald); ik wil origineel zijn. Tegelijkertijd denk ik dat men meer lijdt onder het systeem van vrije import dan men beseft. Ik zou bijvoorbeeld graag een echt hoge invoerheffing zien voor de partner die aangifte doet in een zwak rood pak en hoopt op het beste. Zelfs een vrije uitlaatklep voor beknopte formuleringen brengt geen evenwicht. En ik denk dat er een soort door subsidies gefinancierde export (is dat de juiste uitdrukking?) zou moeten zijn van mensen die je inprenten dat je het leven serieus moet nemen. Er zijn maar twee klassen die het leven echt niet anders kunnen dan serieus nemen: dertienjarige schoolmeisjes en Hohenzollerns; zij zouden een uitzondering kunnen vormen. Albanezen vallen onder een andere categorie; zij grijpen elke kans die zich voordoet. De enige Albanees met wie ik ooit een gesprek heb gehad, was een nogal decadent voorbeeld. Hij was christen en kruidenier, en ik denk niet dat hij ooit iemand heeft vermoord. Ik durfde hem er niet over te ondervragen – dat toonde mijn fijngevoeligheid. Mevrouw Nicorax zegt dat ik geen greintje fatsoen heb; ze heeft me de muizen nog steeds niet vergeven. Kijk, toen ik daar logeerde, liep er 's nachts een muis de halve nacht door mijn kamer, en geen van die stomme, gepatenteerde muizenvalletjes leek hem als een charmant huisje te bevallen. Dus besloot ik een beroep te doen op zijn betere kant – en bij muizen is dat de binnenkant. Ik noemde hem Percy en legde elke avond kleine lekkernijen bij zijn hol neer. Dat hield hem rustig terwijl ik Max Nordau's Degeneratie en andere vermanende literatuur las en ging slapen. En nu zegt ze dat er een hele kolonie muizen in die kamer zit.

Daar zit de onbeleefdheid niet. Ze ging met me paardrijden, geheel op haar eigen initiatief, en toen we door een paar weilanden naar huis reden, deed ze een volstrekt onnodige poging om te kijken of haar pony over een nogal modderig beekje kon springen. Dat lukte niet. De pony liep met haar mee tot aan de waterkant, en vanaf daar ging mevrouw Nicorax alleen verder. Natuurlijk moest ik haar van de oever vissen, en mijn rijbroek is niet gemaakt om op zalm te vissen – het is al een hele kunst om erin te rijden. Haar rok was zo'n open vraag waar je je in noodgevallen niet aan hoeft te houden, en die was deze keer achtergebleven in het wateronkruid. Ze wilde dat ik daar ook naar ging zoeken, maar ik vond dat ik genoeg 'farao's dochter'-gedoe had gehad voor een oktobermiddag, en ik begon wel zin te krijgen in thee. Dus zette ik haar snel op haar pony en leidde haar zo snel mogelijk naar huis. Door de regen en de ongebruikelijke verantwoordelijkheid die ze op zich nam, kon haar schaarse kostuum het tempo niet echt aan, en ze werd behoorlijk chagrijnig toen ik terugriep dat ik geen spelden bij me had – en geen touw. Sommige vrouwen verwachten zoveel van een man. Toen we de oprit opreden, wilde ze via de achterkant naar de stallen, maar de pony's weten dat ze altijd suiker krijgen bij de voordeur, en ik probeer nooit een trekpony vast te houden; wat mevrouw Nicorax betreft, het kostte haar al haar zelfbeheersing om haar afglijdende kleren, die, zoals haar dienstmeisje later opmerkte, meer op een pronkstuk leken dan op een ensemble, stevig vast te houden. Natuurlijk stond bijna het hele gezelschap op het gazon naar de zonsondergang te kijken – de enige dag deze maand dat de zon zich liet zien, zoals mevrouw Nic. venijnig opmerkte – en ik zal de uitdrukking op het gezicht van haar man nooit vergeten toen we aankwamen. "Mijn schat, dit is te veel!" was zijn eerste opmerking; Gezien de staat van haar toilet, was het het meest briljante wat ik hem ooit had horen zeggen, en ik ging naar de bibliotheek om alleen te zijn en te gillen. Mevrouw Nicorax zegt dat ik geen tact heb.

Tijdens een gesprek over invoerrechten zegt de liftjongen, die tussen de verdiepingen door veel leest, dat het niet de bedoeling is om grondstoffen te belasten. Wat is een grondstof eigenlijk? Mevrouw Van Challaby zegt dat mannen grondstoffen zijn totdat je met ze trouwt; nadat ze mevrouw Van C. hebben 'geslagen', kunnen we ons voorstellen dat ze al snel een afgewerkt product worden. Ze heeft ongetwijfeld genoeg ervaring om haar mening te onderbouwen. Ze verloor een echtgenoot bij een treinongeluk, raakte een andere kwijt in de scheidingsrechtbank en haar huidige echtgenoot heeft zich net in een rundveefonds weten te wurmen. "Wat deed hij in vredesnaam in een rundveefonds?" vroeg ze met tranen in haar ogen, en ik opperde dat hij misschien een ongelukkig gezin had. Ik zei het alleen maar om een ​​gesprek op gang te brengen; en dat lukte. Mevrouw Van Challaby zei dingen over mij die ze in haar rustigere momenten niet eens zou durven spellen. Het is jammer dat mensen niet over financiële zaken kunnen praten zonder uit hun dak te gaan. De volgende dag schreef ze echter om te vragen of ik een Yorkshire terriër voor haar kon regelen van het formaat en de kleur die nu gedragen wordt, en dat is zo ongeveer het dichtst dat een vrouw kan komen bij het toegeven van haar eigen fout. En ze zal een zalmroze strik aan de halsband van het hondje vastmaken, het 'Reggie' noemen en het overal mee naartoe nemen – net als de arme Miriam Klopstock, die haar Chow Chow meenam naar de badkamer, en terwijl ze aan het baden was, speelde het hondje met haar kleren alsof het een beer was. Miriam is altijd te laat voor het ontbijt, en ze werd pas halverwege de lunch echt gemist.

Ik ga echter niet verder in op de fiscale kwestie. Ik wil alleen beschermd worden tegen een partner met een zwakke neiging tot rood.