Juanita

Według wszelkich pozorów i relacji, Juanita to postać, która nie przynosi chwały swojej rodzinie ani rodzinnemu miastu Rock Springs. Spotkałem ją tam po raz pierwszy trzy lata temu, w małym pokoju za sklepem jej ojca. Wydawała się bardzo nieśmiała i skłonna do ukrywania się; heroiczny wyczyn, zważywszy na ciasnotę pokoju; i beznadziejny, zważywszy na jej metr siedemdziesiąt i ponad dwieście funtów pokaźnego ciała, które wówczas, i za każdym kolejnym razem, gdy ją widziałem, było ubrane w brudną, perkalową suknię „Mother Hubbard”.

Jej twarz, a zwłaszcza usta, odznaczały się pewną świeżością i zmysłowością, choć wolałbym nie używać słowa „piękno”, jeśli miałbym powiedzieć coś innego.

Często widywałem Juanitę tego lata, po prostu dlatego, że biedactwo tak trudno było nie być widzianym. Zazwyczaj siedziała w jakimś zacisznym kącie ich małego ogrodu albo za rogiem domu, przygotowując warzywa na obiad albo sortując nasiona kwiatów swojej mamy.

Nawet tego dnia – powiedział z rozbawieniem – Juanita nie była aż tak nieatrakcyjna dla mężczyzn, jak mógłby wskazywać na to jej wygląd; miała więcej niż jednego wielbiciela i wielkie nadzieje na dobre, choć niekoniecznie błyskotliwe, wyjście za mąż.

Po powrocie do „Springs” tego lata, kiedy pytałem o różne osoby, które interesowały mnie trzy lata temu, Juanita naturalnie przyszła mi na myśl, a jej imię samo cisnęło się na usta. Odkąd ją poznałem, wielu było gotowych opowiedzieć mi o karierze Juanity.

Ojciec zmarł, a ona i matka przeżywały wzloty i upadki, ale nadal prowadziły sklep. Cokolwiek się działo, Juanita nigdy nie przestawała przyciągać wielbicieli, młodych i starych. Wisiali na jej płocie o każdej porze dnia; spotykali ją na ulicach; zaglądali do sklepu i z powrotem do salonu. Mówiono nawet, że jakiś dżentelmen w kraciastym garniturze przyjechał aż z miasta pociągiem tylko po to, by ją odwiedzić. Nic dziwnego, że w obliczu tych nieustannych zalotów w Rock Springs rozgorzały spekulacje na temat tego, kogo i za kogo Juanita ostatecznie poślubi.

Przez jakiś czas mówiono, że była zaręczona z bogatym farmerem z południowego Missouri, choć nikt nie potrafił odgadnąć, kiedy ani gdzie go poznała. Później okazało się, że wybrany przez nią mężczyzna był teksańskim milionerem, który posiadał sto białych koni, a jednego z nich, pełnego temperamentu, Juanita zaczęła w tym czasie ujeżdżać.

Ale pośród spekulacji i kontrspekulacji na temat Juanity i jej kochanków, nagle pojawił się jednonogi mężczyzna; bardzo biedny i nędzny, a do tego zdecydowanie jednonogi. Stał się znany opinii publicznej dzięki zbiórce pieniędzy przez Juanitę na zakup dla nieszczęśnika korkowej nogi.

Jej zainteresowanie jednonogim mężczyzną nadal przejawiało się na różne sposoby, nie zawsze widoczne dla ciekawskiej publiczności; jak to się stało pewnego ranka, gdy Juanita została matką dziecka, którego ojcem, jak ogłosiła, był jej mąż, jednonogi mężczyzna. Opowiedziano historię wędrownego kaznodziei; potajemny ślub w stanie Illinois; i zgubiony certyfikat. Jakkolwiek by było, Juanita odwróciła się plecami do całej rasy męskich dwunożnych i obdarzyła jednonogiego mężczyznę całym bogactwem swoich niepodzielnych uczuć.

Dostrzegłem tę osobliwą parę, gdy byłem we wsi. Juanita dosiadła męża na przygnębionym kucyku, którego sama najwyraźniej prowadziła za uzdę, i jechali drogą w stronę lasu, gdzie, jak mi powiedziano, często się tak błąkają. Obraz, który przedstawiali, był osobliwy: ona w wielkim męskim słomkowym kapeluszu ocieniającym jej rozpaloną, księżycową twarz, a wiatr nadawał jej umorusanej „Matce Hubbard” monstrualne rozmiary. On, wątły, bezradny, ale najwyraźniej zadowolony ze swojego losu, który nie obdarzył go nawet upragnioną korkową nogą.

Wyruszają więc razem do lasu, gdzie mogą kochać się nawzajem, z dala od wścibskich oczu, z wyjątkiem ptaków i wiewiórek. Ale co to obchodzi wiewiórki!

Ja osobiście nigdy nie oczekiwałem, że Juanita będzie bardziej szanowana od wiewiórki. I nie sądzę, żeby ktokolwiek inny mógł się tego spodziewać.