De dood van een overheidsambtenaar

Op een mooie avond zat een al even voortreffelijke overheidsambtenaar, Ivan Dmitritsj Tsjervjakov, op de tweede rij van de zaal, starend door een operakijker naar de Cloches de Corneville. Hij staarde en voelde zich in opperste gelukzaligheid. Maar plotseling... In verhalen kom je zo vaak die "Maar plotseling" tegen. De schrijvers hebben gelijk: het leven zit vol verrassingen! Maar plotseling vertrok zijn gezicht, zijn ogen verdwenen, zijn adem stokte... hij nam de operakijker van zijn ogen, boog zich voorover en... "Apchee!" niesde hij, zoals u ziet. Het is niet iets om je ergens voor te niezen. Boeren niezen, politiechefs ook, en soms zelfs leden van de geheime dienst. Alle mensen niezen. Tsjervjakov was er niet van in de war, hij veegde zijn gezicht af met zijn zakdoek en keek, als een beleefde man, om zich heen om te zien of hij iemand had gestoord met zijn niezen. Maar toen werd hij overmand door verwarring. Hij zag dat een oude heer die voor hem op de eerste rij van de kraampjes zat, zorgvuldig zijn kale hoofd en nek afveegde met zijn handschoen en iets mompelde. In de oude heer herkende Tsjervjakov Brizzalov, een burgergeneraal in dienst van het Ministerie van Transport.

'Ik heb hem besmeurd,' dacht Tsjervjakov, 'hij is niet het hoofd van mijn afdeling, maar het is toch gênant. Ik moet mijn excuses aanbieden.'

Tsjervjakov hoestte, boog zich voorover en fluisterde in het oor van de generaal.

"Neem me niet kwalijk, Uwe Excellentie, ik heb u per ongeluk bespat..."

"Geeft niet, geeft niet."

"Neem me alsjeblieft niet kwalijk, ik... ik bedoelde het niet."

"O, ga toch zitten! Laat me luisteren!"

Tsjervjakov was verlegen, hij glimlachte domweg en staarde naar het toneel. Hij staarde ernaar, maar voelde geen gelukzaligheid meer. Hij begon zich onrustig te voelen. In de pauze liep hij naar Brizzhalov, ging naast hem staan ​​en overwon zijn verlegenheid, mompelde:

“Ik heb u bespat, Uwe Excellentie, vergeef me… u ziet… ik heb het niet gedaan…”

'O, dat is genoeg... Ik was het helemaal vergeten, en nu blijf je er maar over doorzeuren!' zei de generaal, terwijl hij ongeduldig zijn onderlip bewoog.

'Hij is het vergeten, maar er is een duivelse glans in zijn ogen,' dacht Tsjervjakov, terwijl hij de generaal argwanend bekeek. 'En hij wil niet praten. Ik moet hem uitleggen... dat ik het echt niet zo bedoeld heb... dat het de wet van de natuur is, anders denkt hij dat ik hem wilde bespugen. Nu denkt hij dat nog niet, maar later zal hij dat wel denken!'

Bij thuiskomst vertelde Tsjervjakov zijn vrouw over zijn wangedrag. Het viel hem op dat zijn vrouw de gebeurtenis te lichtzinnig opvatte; ze was een beetje geschrokken, maar toen ze hoorde dat Brizzhalov op een andere afdeling werkte, was ze gerustgesteld.

'Toch kun je beter je excuses aanbieden,' zei ze, 'anders denkt hij dat je niet weet hoe je je in het openbaar moet gedragen.'

“Dat is nou juist het probleem! Ik heb mijn excuses aangeboden, maar hij vatte het op een vreemde manier op… hij zei geen zinnig woord. Er was geen tijd om rustig te praten.”

De volgende dag trok Tsjervjakov een nieuw uniform aan, liet zijn haar knippen en ging naar Brizzhalov om uitleg te geven. Toen hij de ontvangstkamer van de generaal binnenkwam, zag hij daar een aantal verzoekers, en onder hen de generaal zelf, die hen begon te ondervragen. Nadat hij een aantal verzoekers had ondervraagd, sloeg de generaal zijn ogen op en keek Tsjervjakov aan.

'Gisteren in het Arcadia, als u zich dat herinnert, Excellentie,' begon de laatste, 'heb ik geniest en... per ongeluk gespat... Exc. ...'

'Wat een onzin. ... Het slaat nergens op! Wat kan ik voor u doen?', zei de generaal tegen de volgende verzoeker.

'Hij wil niet praten,' dacht Tsjervjakov, terwijl hij bleek werd; 'dat betekent dat hij boos is. ... Nee, zo kan het niet blijven. ... Ik zal het hem uitleggen.'

Toen de generaal zijn gesprek met de laatste verzoeker had beëindigd en zich naar zijn binnenvertrekken begaf, deed Tsjervjakov een stap naar hem toe en mompelde:

“Uwe Excellentie! Als ik het waag Uwe Excellentie lastig te vallen, is dat slechts uit een gevoel van spijt, zou ik zeggen! … Het was niet opzettelijk, als u mij zo vriendelijk wilt geloven.”

De generaal trok een bedroefd gezicht en wuifde met zijn hand.

'U drijft gewoon de spot met me, meneer,' zei hij terwijl hij de deur achter zich sloot.

'Waar is de spot dan in?' dacht Tsjervjakov, 'helemaal niet! Hij is een generaal, maar hij snapt er niets van. Als het zo zit, ga ik me niet meer verontschuldigen bij die idioot! De duivel moge hem halen. Ik zal hem een ​​brief schrijven, maar ik ga niet. Bij Jupiter, ik ga niet.'

Zo dacht Tsjervjakov terwijl hij naar huis liep; hij schreef geen brief aan de generaal, hij piekerde en piekerde en kon die brief maar niet schrijven. Hij moest de volgende dag persoonlijk uitleg gaan geven.

'Ik waagde het gisteren om Uwe Excellentie te storen,' mompelde hij, toen de generaal hem vragend aankeek, 'niet om de spot met u te drijven, zoals u graag beweerde. Ik verontschuldigde me voor het feit dat ik u had bespat met mijn niesbui. ... En ik had er niet aan gedacht om de spot met u te drijven. Mocht ik dat durven, als we de spot met elkaar zouden drijven, dan zou er geen respect meer zijn voor personen, dat zou er wel zijn. ...'

"Wegwezen!" schreeuwde de generaal, die plotseling paars aanliep en over zijn hele lichaam begon te trillen.

'Wat?' vroeg Tsjervjakov, fluisterend en verlamd van afschuw.

"Wegwezen!" herhaalde de generaal, terwijl hij met zijn voeten stampte.

Er leek iets in Tsjervjakovs maag te bezwijken. Hij zag niets en hoorde niets, strompelde naar de deur, ging de straat op en wankelde verder. … Mechanisch thuisgekomen, zonder zijn uniform uit te trekken, ging hij op de bank liggen en stierf.