Een student klassieke talen

Voordat Vanya naar zijn Grieks-examen vertrok, kuste hij alle heilige beelden. Zijn maag voelde alsof hij ondersteboven zat; hij voelde een rilling over zijn rug lopen, terwijl zijn hart zelf bonsde en verstijfde van angst voor het onbekende. Wat zou hij die dag halen? Een drie of een twee? Zes keer ging hij naar zijn moeder voor haar zegen en vroeg hij zijn tante om voor hem te bidden voordat hij wegging. Op weg naar school gaf hij een bedelaar twee kopeken, in de hoop dat die twee kopeken zijn onwetendheid zouden goedmaken en dat hij, als God het wilde, geen cijfers met die vreselijke veertigen en tachtigen zou halen.

Hij kwam laat thuis van de middelbare school, tussen vier en vijf uur. Hij liep naar binnen en ging geruisloos op zijn bed liggen. Zijn magere gezicht was bleek. Er zaten donkere kringen rond zijn rode ogen.

'Nou, hoe is het gegaan? Hoe zag je eruit?' vroeg zijn moeder, terwijl ze naar zijn bed liep.

Vanya knipperde met zijn ogen, vertrok zijn mondhoeken en barstte in tranen uit. Zijn moeder werd bleek, liet haar mond openvallen en sloeg haar handen ineen. De broek die ze aan het repareren was, viel uit haar handen.

'Waarom zit je te huilen? Je hebt dus gefaald?' vroeg ze.

“Ik ben geplukt. … Ik heb een twee.”

'Ik wist dat het zo zou gaan! Ik had er een voorgevo gevoel van,' zei zijn moeder. 'Hemel! Hoe kan het dat je niet geslaagd bent? Wat is de reden? Voor welk vak ben je gezakt?'

“In het Grieks. … Moeder, ik … Ze vroegen me naar de toekomst van phero, en ik … in plaats van oisomai zei ik opsomai. Toen … dan is er geen accent, als de laatste lettergreep lang is, en ik … ik raakte in de war. … Ik vergat dat de alfa erin lang was. … Ik ging het accent toevoegen. Toen zei Artaxerxov dat ik de lijst met enclitische deeltjes moest geven. … Dat deed ik, en ik heb per ongeluk een voornaamwoord erdoorheen gemengd … en een fout gemaakt … en dus gaf hij me een twee. … Ik ben een ellendig mens. … Ik heb de hele nacht gewerkt … Ik sta deze hele week al om vier uur op. …”

'Nee, jij bent het niet, maar ik ben het die ongelukkig is, jij ellendige jongen! Ik ben het die ongelukkig is! Je hebt me helemaal uitgeput, jij Herodes, jij kwelling, jij plaag van mijn leven! Ik betaal voor jou, jij waardeloze smeerlap; ik heb me kapot gewerkt voor jou, ik maak me doodongerust, en, ik mag wel zeggen, ik ben ongelukkig, en wat kan jou dat schelen? Hoe moet jij werken?'

“Ik… ik werk. De hele nacht. … Je hebt het zelf gezien.”

“Ik heb tot God gebeden om mij tot zich te nemen, maar Hij wil mij niet, een zondige vrouw. … Je kwelt me! Andere mensen hebben kinderen zoals iedereen, en ik heb er maar één en hij geeft me geen enkel gevoel, geen enkele troost. Je slaan? Ik zou je slaan, maar waar moet ik de kracht vandaan halen? Moeder Gods, waar moet ik de kracht vandaan halen?”

De moeder verborg haar gezicht in de plooien van haar blouse en barstte in snikken uit. Vanya kronkelde van verdriet en drukte zijn voorhoofd tegen de muur. De tante kwam binnen.

'Dus zo zit het. ... Precies wat ik verwachtte,' zei ze, terwijl ze meteen begreep wat er mis was. Ze werd bleek en sloeg haar handen ineen. 'Ik ben de hele ochtend al depressief. ... Ik dacht dat er problemen op komst waren ... en die zijn er nu. ...'

“De schurk, de kwelling!”

'Waarom scheld je hem uit?' riep de tante, terwijl ze nerveus haar koffiekleurige hoofddoek van haar hoofd trok en zich naar de moeder omdraaide. 'Het is niet zijn schuld! Het is jouw schuld! Jij bent de schuldige! Waarom heb je hem naar die middelbare school gestuurd? Je bent een deftige dame! Wil je een dame zijn? Aa-ah! Ik durf te wedden dat je je tot de adelstand zult ontwikkelen! Maar als je hem, zoals ik je zei, de zakenwereld in had gestuurd... naar een kantoor, zoals mijn Kuzya... kijk, Kuzya verdient vijfhonderd roebel per jaar. ... Vijfhonderd roebel is veel waard, toch? En je put jezelf uit, en je put die jongen ook uit met dat studeren, de pest! Hij is mager, hij hoest... kijk hem eens! Hij is dertien, en hij ziet er niet ouder uit dan tien.'

'Nee, Nastenka, nee, mijn liefste! Ik heb hem nog niet genoeg afgeranseld, die kwelling! Hij had afgeranseld moeten worden, dat is het! Bah... Jezuïet, Mohammed, kwelling!' Ze balde haar vuist naar haar zoon. 'Jij wilt een pak slaag, maar ik heb er de kracht niet voor. Jaren geleden, toen hij klein was, zeiden ze tegen me: "Geef hem een ​​pak slaag, geef hem een ​​pak slaag!" Ik heb niet geluisterd, zondige vrouw als ik ben. En nu lijd ik daaronder. Wacht maar even! Ik zal je villen! Wacht maar even...'

De moeder balde haar natte vuist en ging snikkend naar de kamer van haar kostganger. De kostganger, Jevtiji Koezmitch Kuporossov, zat aan zijn tafel te lezen in "Dansende autodidact". Jevtiji Koezmitch was een intelligent en ontwikkeld man. Hij sprak door zijn neus, waste zich met een zeep waarvan de geur iedereen in huis deed niezen, at vlees op vastendagen en was op zoek naar een bruid met een verfijnde opvoeding. Daarom werd hij beschouwd als de slimste van de kostgangers. Hij zong tenor.

'Mijn beste vriendin,' begon de moeder, terwijl ze in tranen uitbarstte. 'Als u zo vriendelijk wilt zijn, geef mijn zoon dan een pak slaag voor me. ... Doe me een plezier! Hij is gezakt voor zijn examen, die vervelende jongen! Geloof het of niet, hij is gezakt! Ik kan hem niet straffen, door mijn zwakke gezondheid. ... Geef hem een ​​pak slaag voor me, als u zo vriendelijk en attent wilt zijn, Yevtihy Kuzmitch! Heb medelijden met een zieke vrouw!'

Kuporossov fronste zijn wenkbrauwen en slaakte een diepe zucht door zijn neus. Hij dacht even na, trommelde met zijn vingers op de tafel en ging, nogmaals zuchtend, naar Vanya.

'Je wordt als het ware onderwezen,' begon hij, 'je krijgt een opleiding, je krijgt een kans, jij weerzinwekkende jongeling! Waarom heb je dit gedaan?'

Hij sprak lange tijd, hield een gewone toespraak. Hij verwees naar wetenschap, naar licht en naar duisternis.

“Ja, jongere.”

Toen hij zijn toespraak had beëindigd, deed hij zijn riem af en nam Vanya bij de hand.

'Dit is de enige manier om met je om te gaan,' zei hij. Vanya knielde onderdanig neer en duwde zijn hoofd tussen de knieën van de huurder. Zijn opvallende roze oren bewogen op en neer tegen de nieuwe serge broek van de huurder, met bruine strepen op de buitenste naden.

Vanya bracht geen enkel geluid voort. Tijdens de familiebijeenkomst 's avonds werd besloten hem de zakenwereld in te sturen.