Kefen

Bir zamanlar yedi yaşında, çok yakışıklı ve sevimli bir oğlu olan bir anne vardı. Ona bakan herkes onu severdi ve anne de onu dünyadaki her şeyden üstün tutardı. Derken, çocuk aniden hastalandı ve Tanrı onu yanına aldı; bu yüzden anne teselli bulamadı ve gece gündüz ağladı. Ama kısa bir süre sonra, çocuk gömüldüğünde, geceleri hayatı boyunca oturduğu ve oynadığı yerlerde göründü ve anne ağladığında o da ağladı ve sabah olunca kayboldu. Ancak anne ağlamayı bırakmadığı için, bir gece, tabutuna konulduğu küçük beyaz kefen içinde ve başında çiçeklerden yapılmış bir çelenkle geldi, yatağın üzerinde ayaklarının dibinde durdu ve şöyle dedi: "Ah anne, ağlamayı kes, yoksa tabutumda asla uyuyamayacağım, çünkü kefenim üzerine dökülen gözyaşların yüzünden kurumayacak." Anne bunu duyunca korktu ve artık ağlamadı. Ertesi gece çocuk tekrar geldi, elinde küçük bir ışık tutarak, “Bak anne, kefenim neredeyse kurudu, mezarımda huzur içinde yatabilirim” dedi. Bunun üzerine anne kederini Tanrı'ya bıraktı, sessizce ve sabırla katlandı ve çocuk bir daha gelmedi, toprağın altındaki küçük yatağında uyudu.