De Lijkwade

Er was eens een moeder met een zevenjarig jongetje, zo knap en lief dat niemand hem kon aankijken zonder hem aardig te vinden, en zijzelf aanbad hem boven alles ter wereld. Plotseling werd hij ziek en God nam hem tot zich. De moeder was ontroostbaar en huilde dag en nacht. Maar kort daarna, toen het kind begraven was, verscheen het 's nachts op de plekken waar het tijdens zijn leven had gezeten en gespeeld. Als de moeder huilde, huilde het ook, en 's morgens verdween het weer. Omdat de moeder echter niet ophield met huilen, kwam het op een nacht, in het kleine witte lijkkleed waarin het in zijn kist had gelegen, met een bloemenkrans om zijn hoofd, en ging op het bed aan haar voeten staan ​​en zei: "O moeder, houd toch op met huilen, anders zal ik nooit in mijn kist in slaap vallen, want mijn lijkkleed zal niet drogen door al jouw tranen die erop vallen." De moeder schrok toen ze dat hoorde en huilde niet meer. De volgende nacht kwam het kind weer, met een klein lichtje in zijn handje, en zei: ‘Kijk, moeder, mijn lijkwade is bijna droog, en ik kan rusten in mijn graf.’ Toen legde de moeder haar verdriet in Gods handen en droeg het rustig en geduldig, en het kind kwam niet meer, maar sliep in zijn bedje onder de aarde.