ผ้าห่อศพ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีแม่คนหนึ่งมีลูกชายตัวน้อยอายุเจ็ดขวบ ลูกชายนั้นหล่อเหลาและน่ารักมากจนไม่มีใครมองแล้วไม่ชอบ และแม่เองก็รักและเทิดทูนเขาเหนือสิ่งอื่นใดในโลก ต่อมาลูกชายก็ล้มป่วยอย่างกะทันหัน และพระเจ้าก็ทรงรับเขาไปอยู่กับพระองค์ ด้วยเหตุนี้แม่จึงไม่สามารถปลอบใจตัวเองได้ และร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน แต่ไม่นานหลังจากนั้น เมื่อฝังศพลูกชายแล้ว ลูกชายก็ปรากฏตัวในเวลากลางคืน ณ ที่ที่มันเคยนั่งและเล่นในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ และถ้าแม่ร้องไห้ มันก็จะร้องไห้ด้วย และเมื่อรุ่งเช้ามันก็หายไป อย่างไรก็ตาม เนื่องจากแม่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด คืนหนึ่งมันจึงมาในผ้าห่อศพสีขาวผืนเล็กที่มันถูกวางไว้ในโลงศพ พร้อมกับพวงหรีดดอกไม้รอบศีรษะ และยืนอยู่บนเตียงที่เท้าของแม่ แล้วพูดว่า “โอ้ แม่จ๋า โปรดหยุดร้องไห้เถิด มิฉะนั้นฉันจะนอนไม่หลับในโลงศพ เพราะผ้าห่อศพของฉันจะไม่แห้งเพราะน้ำตาของแม่ที่ไหลลงมา” แม่ตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น และหยุดร้องไห้ไปในที่สุด คืนถัดมา เด็กน้อยก็กลับมาอีกครั้ง ถือแสงไฟดวงเล็กๆ ไว้ในมือ แล้วพูดว่า “ดูสิ แม่ ผ้าห่อศพของหนูเกือบแห้งแล้ว หนูจะได้นอนในหลุมฝังศพแล้ว” จากนั้นแม่ก็มอบความเศร้าโศกของตนไว้ในพระหัตถ์ของพระเจ้า และอดทนอย่างเงียบๆ และใจเย็น เด็กน้อยก็ไม่กลับมาอีก แต่หลับใหลอยู่ในที่นอนเล็กๆ ใต้ดิน