Całun

Była sobie matka, która miała siedmioletniego chłopca, tak pięknego i kochanego, że nikt nie mógł na niego patrzeć bez uczucia sympatii, a ona sama czciła go ponad wszystko na świecie. Zdarzyło się, że nagle zachorował i Bóg zabrał go do siebie; z tego powodu matka nie mogła się pocieszyć i płakała dniem i nocą. Ale wkrótce potem, gdy dziecko zostało pochowane, pojawiało się nocą w miejscach, gdzie siadywało i bawiło się za życia, a jeśli matka płakała, ono również płakało, a gdy nastał ranek, znikało. Ponieważ jednak matka nie przestawała płakać, pewnej nocy chłopiec pojawił się w małym białym całunie, w którym leżał w trumnie, z wieńcem kwiatów wokół głowy, stanął na łóżku u jej stóp i powiedział: „Och, matko, przestań płakać, bo nigdy nie zasnę w mojej trumnie, bo mój całun nie wyschnie z powodu wszystkich twoich łez, które na niego spadają”. Matka przestraszyła się, gdy to usłyszała, i przestała płakać. Następnej nocy dziecko wróciło, trzymając w dłoni małą świecę i powiedziało: „Patrz, matko, mój całun jest prawie suchy i mogę spocząć w grobie”. Wtedy matka oddała swój smutek w opiekę Bogu i zniosła go cicho i cierpliwie, a dziecko już nie przyszło, lecz spało w swoim łóżeczku pod ziemią.