Fare, Kuş ve Sosis
Bir zamanlar bir fare, bir kuş ve bir sosis arkadaş olmuş, birlikte ev kurmuş, birbirleriyle iyi ve mutlu bir şekilde yaşamış ve mallarını inanılmaz derecede çoğaltmışlardı. Kuşun görevi her gün ormana uçup...
Bir zamanlar bir fare, bir kuş ve bir sosis arkadaş olmuş, birlikte ev kurmuş, birbirleriyle iyi ve mutlu bir şekilde yaşamış ve mallarını inanılmaz derecede çoğaltmışlardı. Kuşun görevi her gün ormana uçup odun getirmekti. Fare su taşımak, ateşi yakmak ve sofrayı kurmakla görevliydi, sosis ise yemek pişirmekle uğraşıyordu.
Çok varlıklı olan her zaman yeni bir şeyin özlemini çeker. Bu nedenle, bir gün kuş yolda başka bir kuşla karşılaştı ve ona mükemmel durumunu anlattı ve bununla övündü. Ancak diğer kuş, onun çok çalışmasından dolayı onu zavallı bir saf olarak nitelendirdi, ama evdekilerin iyi zamanlar geçirdiğini söyledi. Çünkü fare ateşini yakıp suyunu taşıdıktan sonra, sofrayı kurmak için çağrılana kadar dinlenmek için küçük odasına giderdi. Sosis tencerenin başında durur, yemeğin iyi pişmesini sağlardı ve yemek vakti yaklaştığında, çorba veya sebzelerin içinde bir iki kez yuvarlanırdı, sonra da tereyağı sürülüp tuzlanır ve hazır hale gelirdi. Kuş eve gelip yükünü bıraktığında, yemeğe oturdular ve yemeklerini yedikten sonra ertesi sabaha kadar doyasıya uyudular ve bu muhteşem bir hayattı.
Ertesi gün, diğer kuşun da teşvikiyle, kuş artık ormana gitmek istemedi ve yeterince uzun süre hizmetçilik yaptığını, onların kendisini aptal yerine koyduğunu, bir kez olsun işleri değiştirmeleri ve başka bir şekilde düzenlemeleri gerektiğini söyledi. Fare ve sosis de çok yalvarsalar da, kuş dediğini yaptırdı ve denemeleri gerektiğini söyledi. Kura çektiler ve kura sosisin odun taşımasına, farenin aşçı olmasına ve kuşun su getirmesine düştü.
Ne oldu? Küçük sosis odunluğa doğru gitti, küçük kuş ateşi yaktı, fare ise tencerenin yanında tek başına bekledi, küçük sosis eve gelip ertesi gün için odun getirene kadar. Ama küçük sosis yolda o kadar uzun süre kaldı ki, ikisi de bir şeylerin ters gittiğinden şüphelendi ve kuş onu karşılamak için biraz havaya uçtu. Ancak çok uzakta değilken, yolda zavallı sosisi meşru bir ganimet olarak ele geçirmiş ve yakalayıp yutmuş bir köpekle karşılaştı. Kuş köpeği apaçık bir soygunla suçladı, ama konuşmasının bir anlamı yoktu, çünkü köpek sosisin üzerinde sahte mektuplar bulduğunu ve bu yüzden hayatının kendisine ait olduğunu söyledi.
Kuş üzgün bir şekilde tahtayı aldı, eve uçtu ve gördüklerini ve duyduklarını anlattı. Çok üzüldüler, ama ellerinden gelenin en iyisini yapmaya ve birlikte kalmaya karar verdiler. Bu yüzden kuş bezi serdi, fare de yemeği hazırladı ve onu hazırlayıp, sosisin yaptığı gibi tencereye girip, sebzelerin arasında yuvarlanıp, onları karıştırmak istedi; ama sebzelerin arasına girmeden önce durduruldu ve bu girişimde derisini, tüylerini ve canını kaybetti.
Kuş yemeği taşımaya geldiğinde, orada aşçı yoktu. Çaresizlik içinde kuş odunları sağa sola fırlattı, seslendi ve aradı, ama aşçıyı bulamadı! Dikkatsizliği yüzünden odunlar tutuştu ve büyük bir yangın çıktı. Kuş aceleyle su almaya gitti, sonra kova pençelerinden kuyuya düştü ve kuş da onunla birlikte kuyuya düştü. Kendini kurtaramadı ve orada boğularak öldü.
Klasik öykünün tam metni. İngilizce kaynak: Standard Ebooks. Kaynak baskı, metnin Amerika Birleşik Devletleri’nde kamu malı olduğunu belirtir; telif kuralları ülkelere göre değişir.
Okur sohbeti
Sohbeti başlatın.





