De muis, de vogel en de worst

Er was eens een muis, een vogel en een worst die vrienden werden, samenwoonden, een huishouden runden, goed en gelukkig met elkaar leefden en hun bezittingen op wonderbaarlijke wijze vermeerderden. De vogel moest elke dag naar het bos vliegen om hout te halen. De muis moest water dragen, het vuur aansteken en de tafel dekken, maar de worst moest koken.

Wie het te goed heeft, verlangt altijd naar iets nieuws. Op een dag ontmoette de vogel onderweg een andere vogel, aan wie hij zijn uitstekende omstandigheden vertelde en erover opschepte. De andere vogel noemde hem echter een arme sukkel vanwege zijn harde werk, maar zei dat ze het thuis goed naar hun zin hadden. Want toen de muis haar vuur had gemaakt en water had gehaald, ging ze naar haar kamertje om uit te rusten tot ze geroepen werd om de tafel te dekken. De worst bleef bij de pot, zorgde ervoor dat het eten goed gaarde en rolde zich, toen het bijna etenstijd was, een of twee keer door de bouillon of de groenten. Daarna werden ze met boter besmeerd, gezouten en waren ze klaar. Toen de vogel thuiskwam en zijn last neerlegde, gingen ze aan tafel en na de maaltijd sliepen ze uit tot de volgende ochtend. Dat was een heerlijk leven.

De volgende dag wilde de vogel, aangespoord door de andere vogel, niet meer het bos in. Hij zei dat hij lang genoeg slaaf was geweest en door hen voor de gek was gehouden, en dat ze het nu eens moesten omdraaien en het anders moesten aanpakken. En hoewel de muis en de worst ook dringend smeekten, wilde de vogel zijn zin doordrijven en zei dat het geprobeerd moest worden. Ze trokken loten, en het lot viel op de worst, die hout moest dragen, de muis werd kok en de vogel moest water halen.

Wat gebeurde er? Het kleine worstje ging naar het bos, het vogeltje stak het vuur aan, de muis bleef bij de pot en wachtte alleen tot het worstje thuiskwam en hout bracht voor de volgende dag. Maar het worstje bleef zo ​​lang op de weg dat ze allebei vreesden dat er iets mis was, en het vogeltje vloog een eindje de lucht in om het te ontmoeten. Niet ver daarvandaan ontmoette het echter een hond op de weg die het arme worstje als buit had gezien, het had gegrepen en opgegeten. Het vogeltje beschuldigde de hond van schaamteloze diefstal, maar het was tevergeefs om te spreken, want de hond zei dat hij vervalste brieven op het worstje had gevonden, waardoor het aan hem was verbeurd.

De vogel pakte bedroefd het hout op, vloog naar huis en vertelde wat hij had gezien en gehoord. Ze waren erg van streek, maar spraken af ​​hun best te doen en bij elkaar te blijven. De vogel legde daarom het kleed neer, en de muis maakte het eten klaar en wilde het bereiden en in de pot kruipen zoals de worst vroeger deed, en tussen de groenten rollen en kruipen om ze te mengen; maar voordat ze er middenin kon komen, werd ze tegengehouden en verloor ze haar huid, haar en leven in de poging.

Toen de vogel het eten kwam halen, was er geen kok. In paniek gooide de vogel het hout in het rond, riep en zocht, maar de kok was nergens te bekennen! Door zijn onachtzaamheid vloog het hout in brand, waardoor er een grote brand ontstond. De vogel haastte zich om water te halen, maar toen liet hij de emmer uit zijn klauwen in de put vallen. Hij viel er zelf ook in en kon niet meer boven water komen; hij verdronk ter plekke.