Balıkçıl ve İbibik

Bir adam yaşlı bir çobana, "Sürülerinizi nerede otlatmayı en çok seversiniz?" diye sordu.

“Burada, efendim, otlar ne çok gür ne de çok cılız; aksi takdirde hiçbir faydası olmaz.”

"Neden olmasın?" diye sordu adam.

"Oradaki çayırdan gelen o hüzünlü çığlığı duyuyor musun?" Çoban cevap verdi: “İşte bu, balıkçıl kuşu; o da bir zamanlar çobandı, tıpkı ibibik kuşu gibi—size hikâyesini anlatayım. Balıkçıl kuşu sürüsünü çiçeklerin bolca yetiştiği yemyeşil çayırlarda otlatırdı, bu yüzden inekleri vahşi ve kontrol edilemez hale geldi. İbibik kuşu ise sığırlarını rüzgarın kumlarla oynadığı yüksek, çorak tepelere sürdü ve inekleri zayıflayıp güçsüzleşti. Akşam olunca, çobanlar ineklerini eve götürmek istediklerinde, balıkçıl kuşu ineklerini bir araya getiremedi; çok hareketliydiler ve ondan kaçtılar. 'Gelin, inekler, gelin,' diye seslendi ama faydası olmadı; çağrısını duymadılar. İbibik kuşu ise ineklerini o kadar bitkin ve güçsüz hale gelmişti ki, ayağa bile kaldıramadı. 'Kalkın, kalkın, kalkın,' diye bağırdı ama boşunaydı, kumda yatmaya devam ettiler. İşte ölçüsüzlüğün hali böyledir. Ve bugüne kadar, ölçüsüz olmalarına rağmen, Sürüler şimdi izlemeye geliyor, balıkçıl kuşu 'Gelin, inekler, gelin!' diye bağırıyor, ibibik kuşu da 'Yukarı, yukarı, yukarı!' diye sesleniyor.