De roerdomp en de hop

'Waar laat u uw kuddes het liefst grazen?' vroeg een man aan een oude herder.

“Hier, meneer, waar het gras niet te rijk en niet te arm is, anders heeft het geen nut.”

'Waarom niet?' vroeg de man.

'Hoor je die droevige kreet uit de wei daar?' "Dat is de roerdomp," antwoordde de herder. "Hij was ooit herder, net als de hop. Ik zal je het verhaal vertellen. De roerdomp liet zijn kudde grazen op rijke, groene weiden waar volop bloemen groeiden, waardoor zijn koeien wild en onhandelbaar werden. De hop dreef zijn vee naar hoge, kale heuvels, waar de wind met het zand speelt, en zijn koeien werden mager en zwak. Toen het avond was en de herders hun koeien naar huis wilden drijven, kreeg de roerdomp ze niet meer bij elkaar; ze waren te temperamentvol en renden van hem weg. Hij riep: 'Kom, koeien, kom!', maar het hielp niet; ze luisterden niet naar zijn geroep. De hop kon zijn koeien zelfs niet meer op de been krijgen, zo zwak en uitgeput waren ze. 'Sta op, sta op, sta op!' schreeuwde hij, maar tevergeefs, ze bleven in het zand liggen. Zo gaat dat als je geen zelfbeheersing hebt. En tot op de dag van vandaag, hoewel ze nu geen kuddes meer hoeven te hoeden, De roerdomp roept: 'Kom, koeien, kom,' en de hop: 'Omhoog, omhoog, omhoog!'