นกกระสาและนกฮูปู

ชายคนหนึ่งถามคนเลี้ยงวัวชราว่า “ท่านชอบให้อาหารฝูงวัวของท่านที่ไหนมากที่สุด?”

“ที่นี่ครับท่าน หญ้าไม่อุดมสมบูรณ์หรือยากจนเกินไป มิฉะนั้นก็ไม่มีประโยชน์อะไร”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” ชายคนนั้นถาม

“คุณได้ยินเสียงร้องโศกเศร้าจากทุ่งหญ้าตรงนั้นไหม?” คนเลี้ยงแกะตอบว่า “นั่นคือนกกระสาปากแดง มันเคยเป็นคนเลี้ยงแกะมาก่อน และนกหัวขวานก็เช่นกัน ฉันจะเล่าเรื่องให้ฟัง นกกระสาปากแดงเลี้ยงฝูงวัวของมันในทุ่งหญ้าเขียวชอุ่มที่มีดอกไม้บานสะพรั่งมากมาย ทำให้วัวของมันดุร้ายและควบคุมไม่ได้ ส่วนนกหัวขวานต้อนฝูงวัวของมันขึ้นไปบนเนินเขาสูงแห้งแล้ง ที่ซึ่งลมพัดเล่นกับทราย ทำให้วัวของมันผอมโซและไม่มีเรี่ยวแรง เมื่อถึงเวลาเย็นและคนเลี้ยงแกะต้องการต้อนวัวกลับบ้าน นกกระสาปากแดงก็ไม่สามารถทำให้วัวของมันรวมตัวกันได้อีก พวกมันมีนิสัยร่าเริงเกินไปและวิ่งหนีไป มันร้องว่า 'มาเถอะ วัว มา' แต่มันก็ไม่มีประโยชน์ พวกมันไม่สนใจเสียงเรียกของมันเลย ส่วนนกหัวขวานนั้น แม้แต่จะทำให้วัวของมันลุกขึ้นยืนไม่ได้ เพราะพวกมันอ่อนแรงและหมดแรงมาก 'ขึ้น ขึ้น ขึ้น' มันตะโกน แต่ก็ไร้ผล พวกมันยังคงนอนอยู่บนทราย นี่แหละคือผลของคนที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ และจนถึงทุกวันนี้ แม้ว่าพวกมันจะไม่มีฝูงวัวแล้วก็ตาม บัดนี้ นกกระยางร้องว่า 'มาเถิด วัวทั้งหลาย มาเถิด' และนกฮูปูร้องว่า 'ขึ้น ขึ้น ขึ้น' ”