Bąk i dudek

„Gdzie najlepiej pasiesz swoje stada?” zapytał pewien człowiek starego pasterza.

„Tutaj, panie, gdzie trawa nie jest ani za bujna, ani za uboga, bo inaczej na nic się zda”.

„Dlaczego nie?” zapytał mężczyzna.

„Słyszysz ten melancholijny krzyk z łąki?” odpowiedział pasterz: „To jest bąk; on był kiedyś pasterzem, podobnie jak dudek – opowiem ci historię. Bąk pasł swoje stada na bujnych, zielonych łąkach, gdzie kwiaty rosły w obfitości, więc jego krowy zdziczały i stały się nie do opanowania. Dudek pędził swoje bydło na wysokie, jałowe wzgórza, gdzie wiatr igrał z piaskiem, a jego krowy chudły i nie miały sił. Wieczorem, gdy pasterze chcieli pędzić swoje krowy do domu, bąk nie mógł się pozbierać; były zbyt żwawe i uciekły od niego. Zawołał: „Chodźcie, krowy, chodźcie”, ale na próżno; nie zwróciły uwagi na jego wołanie. Dudek jednak nie mógł nawet postawić swoich krów na nogi, tak osłabły i zemdlały. „W górę, w górę, w górę!” krzyczał, ale na próżno, leżały nadal na piasku. Tak to jest, gdy się ma Żadnego umiaru. I do dziś, choć nie mają już stad do pilnowania, bąk woła: „Chodźcie, krowy, chodźcie!”, a dudek: „W górę, w górę, w górę”.