Eve'in Çeşitli Çocukları

Âdem ve Havva cennetten kovulduklarında, verimsiz bir toprağa kendilerine bir ev inşa etmek ve alın terleriyle ekmeklerini yemek zorunda kaldılar. Âdem toprağı kazdı, Havva ise iplik eğirdi. Havva her yıl bir çocuk dünyaya getirdi; ancak çocuklar birbirlerinden farklıydı, bazıları güzel, bazıları çirkin. Uzun bir süre geçtikten sonra, Tanrı onlara evlerini denetlemeye geleceğini bildirmek için bir melek gönderdi. Rabbin bu kadar lütufkar olmasından memnun olan Havva, evini özenle temizledi, çiçeklerle süsledi ve yere kamışlar serdi. Sonra çocuklarını, ancak sadece güzel olanları içeri getirdi. Onları yıkadı, saçlarını taradı, temiz giysiler giydirdi ve Rabbin huzurunda edepli ve mütevazı davranmaları konusunda onları uyardı. Ona saygılı bir şekilde eğilmeleri, ellerini uzatmaları ve sorularına mütevazı ve mantıklı bir şekilde cevap vermeleri gerekiyordu. Ancak çirkin çocukların kendilerini göstermemeleri gerekiyordu. Biri samanların altına, diğeri çatının altına, üçüncüsü sapların arasına, dördüncüsü sobaya, beşincisi mahzene, altıncısı bir küvetin altına, yedincisi şarap fıçısının altına, sekizincisi eski bir kürk pelerinin altına, dokuzuncu ve onuncusu her zaman elbiselerini diktiği kumaşın altına, on birinci ve on ikincisi ise ayakkabılarını kestiği derinin altına saklandı. Kadın daha yeni hazırlanmışken evin kapısına birisi vurdu. Adam aralıktan baktı ve Rab'bin geldiğini gördü. Adam saygıyla kapıyı açtı ve Göksel Baba içeri girdi. Orada, güzel çocuklar bir sıra halinde durmuş, önünde eğilmiş, ellerini uzatmış ve diz çökmüşlerdi. Ancak Rab onları kutsamaya başladı, ellerini ilkine koydu ve şöyle dedi: "Sen güçlü bir kral olacaksın." İkinciye, “Sen bir prenssin,” üçüncüye, “Sen bir kontsun,” dördüncüye, “Sen bir şövalyesin,” beşinciye, “Sen bir soylusun,” altıncıya, “Sen bir burjuvasın,” yedinciye, “Sen bir tüccarsın,” sekizinciye, “Sen bir bilginsin.” diyerek onlara en zengin nimetlerini bahşetti.

Havva, Rabbin bu kadar yumuşak huylu ve merhametli olduğunu görünce, “Sevimsiz çocuklarımı da buraya getireceğim, belki onlara da aynı şekilde bereketini bahşeder” diye düşündü. Böylece koşup onları samanların, otların, sobanın ve sakladığı diğer her yerin arasından çıkardı. Sonra bütün o kaba, kirli, perişan, isli topluluk geldi.

Rab gülümsedi, hepsine baktı ve dedi ki: “Bunları da kutsayacağım.” Ellerini birincisinin üzerine koydu ve ona, “Sen bir köylü olacaksın,” dedi. İkinciye, “Sen bir balıkçı olacaksın,” üçüncüye, “Sen bir demirci olacaksın,” dördüncüye, “Sen bir tabakçı olacaksın,” beşinciye, “Sen bir dokumacı olacaksın,” altıncıya, “Sen bir ayakkabıcı olacaksın,” yedinciye, “Sen bir terzi olacaksın,” sekizinciye, “Sen bir çömlekçi olacaksın,” dokuzuncuya, “Sen bir arabacı olacaksın,” onuncuya, “Sen bir denizci olacaksın,” on birinciye, “Sen bir ayakçı olacaksın,” on ikinciye, “Sen hayatının bütün günlerinde bir bulaşıkçı olacaksın.”

Havva bütün bunları duyunca, “Efendim, nimetlerini ne kadar da eşitsiz dağıtıyorsun! Sonuçta hepsi benim çocuklarım, onları dünyaya ben getirdim; lütufların hepsine eşit olarak verilmeliydi” dedi.

Fakat Tanrı şöyle cevap verdi: “Ey Havva, anlamıyorsun. Bütün dünyanın senin çocuklarından beslenmesi doğru ve gereklidir; eğer hepsi prens ve lord olsalardı, kim ekin yetiştirir, harmanlar, öğütür ve pişirirdi? Kim demirci, dokumacı, marangoz, duvarcı, işçi, terzi ve dikişçi olurdu? Herkesin kendi yeri olacak, böylece biri diğerini destekleyecek ve hepsi tek bir bedenin uzuvları gibi beslenecek.”

Bunun üzerine Havva şöyle cevap verdi: “Ah, Rabbim, beni bağışla, sana karşı çok aceleci davrandım. Çocuklarım için ilahi iraden gerçekleşsin.”