ลูกๆ หลายคนของอีฟ

เมื่ออาดัมและเอวาถูกขับไล่ออกจากสวนเอเดน พวกเขาถูกบังคับให้สร้างบ้านบนดินที่แห้งแล้ง และหาเลี้ยงชีพด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน อาดัมขุดดิน และเอวาปั่นด้าย ทุกปีเอวาให้กำเนิดบุตร แต่บุตรเหล่านั้นมีหน้าตาแตกต่างกัน บางคนสวย บางคนไม่สวย หลังจากเวลาผ่านไปนานพอสมควร พระเจ้าได้ส่งทูตสวรรค์มาแจ้งให้พวกเขาทราบว่าพระองค์กำลังจะมาตรวจดูบ้านของพวกเขา เอวาดีใจที่พระเจ้าทรงเมตตาเช่นนี้ จึงทำความสะอาดบ้านอย่างขยันขันแข็ง ประดับประดาด้วยดอกไม้ และปูหญ้าแห้งบนพื้น จากนั้นเธอก็นำบุตรของเธอเข้ามา แต่เฉพาะบุตรที่สวยงามเท่านั้น เธออาบน้ำและล้างตัวให้พวกเขา หวีผมให้พวกเขา สวมเสื้อผ้าที่สะอาด และตักเตือนพวกเขาให้ประพฤติตนอย่างเหมาะสมและสุภาพต่อหน้าพระเจ้า พวกเขาต้องก้มลงต่อหน้าพระองค์อย่างสุภาพ ยื่นมือออกไป และตอบคำถามของพระองค์อย่างสุภาพและมีเหตุผล ส่วนบุตรที่ไม่สวยนั้น ห้ามให้ใครเห็น คนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ใต้กองฟาง อีกคนหนึ่งอยู่ใต้หลังคา คนที่สามซ่อนตัวอยู่ในฟางข้าว คนที่สี่ซ่อนตัวอยู่ในเตา คนที่ห้าซ่อนตัวอยู่ในห้องใต้ดิน คนที่หกซ่อนตัวอยู่ใต้ถังน้ำ คนที่เจ็ดซ่อนตัวอยู่ใต้ถังไวน์ คนที่แปดซ่อนตัวอยู่ใต้เสื้อคลุมขนสัตว์เก่าๆ คนที่เก้าและสิบซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าที่นางใช้ตัดเย็บเสื้อผ้าให้พวกเขาเสมอ และคนที่สิบเอ็ดและสิบสองซ่อนตัวอยู่ใต้หนังที่นางใช้ตัดรองเท้าให้พวกเขา นางยังไม่ทันได้เตรียมตัวเสร็จ ก็มีเสียงเคาะประตูบ้าน อดัมมองลอดช่องเล็กๆ เข้าไปเห็นว่าเป็นพระเจ้า อดัมเปิดประตูด้วยความเคารพ และพระบิดาแห่งสวรรค์ก็เสด็จเข้ามา ที่นั่น เด็กๆ ที่น่ารักยืนเรียงแถว ก้มลงคำนับพระองค์ ยื่นมือออกไป และคุกเข่าลง แต่พระเจ้าทรงเริ่มอวยพรพวกเขา วางพระหัตถ์ลงบนคนแรก และตรัสว่า “เจ้าจะเป็นกษัตริย์ผู้ทรงอำนาจ” และแก่คนที่สอง “เจ้าเป็นเจ้าชาย” แก่คนที่สาม “เจ้าเป็นเคานต์” แก่คนที่สี่ “เจ้าเป็นอัศวิน” แก่คนที่ห้า “เจ้าเป็นขุนนาง” แก่คนที่หก “เจ้าเป็นพลเมือง” แก่คนที่เจ็ด “เจ้าเป็นพ่อค้า” แก่คนที่แปด “เจ้าเป็นปราชญ์” พระองค์ยังประทานพรที่ประเสริฐที่สุดแก่พวกเขาทั้งหมดด้วย

เมื่อเอวาเห็นว่าพระเจ้าทรงอ่อนโยนและเมตตาเช่นนั้น นางจึงคิดว่า “ฉันจะพาบุตรที่ไม่สวยงามของฉันมาที่นี่ด้วย บางทีพระองค์อาจจะประทานพรแก่พวกเขาเช่นกัน” ดังนั้นนางจึงวิ่งไปพาพวกเขาออกมาจากกองฟาง กองหญ้า เตา และที่อื่นๆ ที่นางซ่อนพวกเขาไว้ แล้วกลุ่มคนหยาบกระด้าง สกปรก ซอมซ่อ และเต็มไปด้วยเขม่าควันก็มาถึง

พระเจ้าทรงยิ้มและทอดพระเนตรพวกเขาทั้งหมด แล้วตรัสว่า “เราจะอวยพรพวกเขาด้วย” พระองค์ทรงวางพระหัตถ์ลงบนคนแรก แล้วตรัสกับเขาว่า “เจ้าจะเป็นชาวนา” แก่คนที่สอง “เจ้าจะเป็นชาวประมง” แก่คนที่สาม “เจ้าจะเป็นช่างตีเหล็ก” แก่คนที่สี่ “เจ้าจะเป็นช่างฟอกหนัง” แก่คนที่ห้า “เจ้าจะเป็นช่างทอผ้า” แก่คนที่หก “เจ้าจะเป็นช่างทำรองเท้า” แก่คนที่เจ็ด “เจ้าจะเป็นช่างตัดเย็บเสื้อผ้า” แก่คนที่แปด “เจ้าจะเป็นช่างปั้นหม้อ” แก่คนที่เก้า “เจ้าจะเป็นคนขับรถม้า” แก่คนที่สิบ “เจ้าจะเป็นกะลาสีเรือ” แก่คนที่สิบเอ็ด “เจ้าจะเป็นเด็กส่งของ” และแก่คนที่สิบสอง “เจ้าจะเป็นเด็กล้างจานตลอดชีวิตของเจ้า”

เมื่อเอวาได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้ว นางจึงกล่าวว่า “พระเจ้าข้า พระองค์ทรงแบ่งปันของประทานของพระองค์อย่างไม่เท่าเทียมกันกระนั้นหรือ! พวกเขาทั้งหมดเป็นลูกของข้าพเจ้าที่ข้าพเจ้าได้ให้กำเนิดมา พระองค์ควรจะทรงประทานความโปรดปรานแก่พวกเขาทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน”

แต่พระเจ้าทรงตอบว่า “เอวาเอ๋ย เจ้าไม่เข้าใจ เป็นเรื่องถูกต้องและจำเป็นที่ทั้งโลกจะต้องได้รับการเลี้ยงดูจากลูกหลานของเจ้า ถ้าพวกเขาทั้งหมดเป็นเจ้าชายและขุนนาง ใครเล่าจะปลูกข้าว เก็บเกี่ยว บด และอบข้าว? ใครเล่าจะเป็นช่างตีเหล็ก ช่างทอผ้า ช่างไม้ ช่างก่อสร้าง กรรมกร ช่างตัดเย็บ และช่างเย็บผ้า? แต่ละคนควรมีที่ของตน เพื่อว่าคนหนึ่งจะเลี้ยงดูอีกคนหนึ่ง และทุกคนจะได้รับการเลี้ยงดูเหมือนอวัยวะของร่างกายเดียวกัน”

แล้วเอวาจึงตอบว่า “โอ้ พระเจ้า โปรดอภัยให้ข้าพระองค์ด้วย ข้าพระองค์ใจร้อนเกินไปที่จะพูดกับพระองค์ ขอพระองค์ทรงโปรดให้ลูกๆ ของข้าพระองค์เป็นไปตามพระประสงค์ของพระองค์เถิด”