Różne dzieci Ewy

Kiedy Adam i Ewa zostali wypędzeni z Raju, zostali zmuszeni do zbudowania sobie domu na nieurodzajnej ziemi i spożywania chleba w pocie czoła. Adam kopał ziemię, a Ewa się rozmnażała. Każdego roku Ewa rodziła dziecko; ale dzieci były do ​​siebie niepodobne – niektóre ładne, a niektóre brzydkie. Po upływie dłuższego czasu Bóg posłał do nich anioła, aby oznajmił, że przybędzie, aby dokonać inspekcji ich domu. Ewa, zachwycona łaskawością Pana, starannie posprzątała dom, przystroiła go kwiatami i rozrzuciła trzciny na podłodze. Następnie wprowadziła swoje dzieci, ale tylko te piękne. Umyła je i wykąpała, uczesała, włożyła czyste szaty i napomniała, aby zachowywały się przyzwoicie i skromnie w obecności Pana. Miały się przed Nim grzecznie kłaniać, wyciągać ręce i odpowiadać na Jego pytania skromnie i rozsądnie. Brzydkie dzieci miały się jednak nie pokazywać. Jeden ukrył się pod sianem, drugi pod dachem, trzeci w słomie, czwarty w piecu, piąty w piwnicy, szósty pod balią, siódmy pod beczką wina, ósmy pod starym futrzanym płaszczem, dziewiąty i dziesiąty pod suknem, z którego zawsze szyła im ubrania, a jedenasty i dwunasty pod skórą, z której wycinała im buty. Ledwo się ubrała, gdy ktoś zapukał do drzwi domu. Adam zajrzał przez szparę i zobaczył, że to Pan. Adam z szacunkiem otworzył drzwi i wszedł Ojciec Niebieski. Tam, w rzędzie, stały śliczne dzieci i skłoniły się przed Nim, wyciągając ręce i uklękły. Pan jednak zaczął je błogosławić, położył ręce na pierwszym i rzekł: „Będziesz potężnym królem”; a do drugiego: „Jesteś księciem”, do trzeciego: „Jesteś hrabią”, do czwartego: „Jesteś rycerzem”, do piątego: „Jesteś szlachcicem”, do szóstego: „Jesteś mieszczaninem”, do siódmego: „Jesteś kupcem”, do ósmego: „Jesteś uczonym człowiekiem”. Obdarzał ich także wszystkimi swoimi najbogatszymi błogosławieństwami.

Widząc, że Pan jest tak łagodny i łaskawy, Ewa pomyślała: „Przyprowadzę tu również moje nieszczęsne dzieci, może i im udzieli swego błogosławieństwa”. Pobiegła więc i wyciągnęła je z siana, słomy, pieca i z innych miejsc, w których je ukryła. Potem przyszła cała ta szorstka, brudna, obdarta, pokryta sadzą banda.

Pan uśmiechnął się, spojrzał na nich wszystkich i rzekł: „Pobłogosławię także tym”. Położył ręce na pierwszym i rzekł do niego: „Będziesz chłopem”, do drugiego: „Będziesz rybakiem”, do trzeciego: „Będziesz kowalem”, do czwartego: „Będziesz garbarzem”, do piątego: „Będziesz tkaczem”, do szóstego: „Będziesz szewcem”, do siódmego: „Będziesz krawcem”, do ósmego: „Będziesz garncarzem”, do dziewiątego: „Będziesz woźnicą”, do dziesiątego: „Będziesz żeglarzem”, do jedenastego: „Będziesz chłopcem na posyłki”, do dwunastego: „Będziesz pomywaczem przez wszystkie dni swego życia”.

Gdy Ewa to wszystko usłyszała, rzekła: „Panie, jakże nierówno dzielisz swoje dary! Przecież wszyscy są moimi dziećmi, które wydałam na świat, więc Twoje łaski powinny być rozdzielane równo między wszystkich”.

Lecz Bóg odpowiedział: „Ewo, nie rozumiesz. Słuszne i konieczne jest, aby cały świat był zaopatrywany przez twoje dzieci; gdyby wszyscy byli książętami i panami, kto uprawiałby zboże, młócił je, mielił i piekł? Kim byliby kowale, tkacze, cieśle, murarze, robotnicy, krawcy i szwaczki? Każdy będzie miał swoje miejsce, aby jeden utrzymywał drugiego, a wszyscy będą nakarmieni jak członki jednego ciała”.

Wtedy Ewa odpowiedziała: „Ach, Panie, wybacz mi, że za szybko do Ciebie przemówiłam. Niech Twoja Boska Wola wypełni się z moimi dziećmi”.