De verschillende kinderen van Eva

Toen Adam en Eva uit het Paradijs werden verdreven, waren ze gedwongen een huis voor zichzelf te bouwen op onvruchtbare grond en hun brood te verdienen met hard werken. Adam bewerkte de grond en Eva spande het riet. Elk jaar bracht Eva een kind ter wereld, maar de kinderen verschilden van elkaar: sommige waren mooi, andere lelijk. Na verloop van tijd zond God een engel naar hen toe om aan te kondigen dat Hij hun huisgezin zou komen inspecteren. Eva, verheugd over Gods genade, maakte haar huis grondig schoon, versierde het met bloemen en legde rietstengels op de vloer. Daarna bracht ze haar kinderen binnen, maar alleen de mooie. Ze waste en baadde hen, kamde hun haar, trok hen schone kleren aan en maande hen zich fatsoenlijk en bescheiden te gedragen in de aanwezigheid van de Heer. Ze moesten zich voor Hem neerbuigen, hun handen uitsteken en Zijn vragen bescheiden en verstandig beantwoorden. De lelijke kinderen mochten zich echter niet laten zien. De een verstopte zich onder het hooi, de ander onder het dak, een derde in het stro, de vierde in de kachel, de vijfde in de kelder, de zesde onder een kuip, de zevende onder het wijnvat, de achtste onder een oude bontmantel, de negende en tiende onder de stof waarvan ze altijd hun kleren maakte, en de elfde en twaalfde onder het leer waaruit ze hun schoenen sneed. Ze was nog maar net klaar, of er werd op de deur geklopt. Adam keek door een kier en zag dat het de Heer was. Adam opende de deur eerbiedig en de hemelse Vader kwam binnen. Daar stonden de lieve kinderen op een rij, ze bogen voor hem, staken hun handen uit en knielden neer. De Heer begon hen echter te zegenen, legde zijn handen op de eerste en zei: "Jij zult een machtige koning zijn;" En tegen de tweede zei hij: ‘Jij bent een prins’, tegen de derde: ‘Jij bent een graaf’, tegen de vierde: ‘Jij bent een ridder’, tegen de vijfde: ‘Jij bent een edelman’, tegen de zesde: ‘Jij bent een burger’, tegen de zevende: ‘Jij bent een koopman’, tegen de achtste: ‘Jij bent een geleerde’. Hij schonk hun ook al zijn rijkste zegeningen.

Toen Eva zag hoe goedaardig en genadig de Heer was, dacht ze: 'Ik zal mijn minder aantrekkelijke kinderen ook hierheen brengen, misschien zal Hij ook hun zegen schenken.' Dus rende ze en haalde ze uit het hooi, het stro, de kachel en alle andere plekken waar ze ze had verstopt. Toen kwam de hele ruwe, vuile, sjofele, roetige bende.

De Heer glimlachte, keek hen allen aan en zei: ‘Ook dezen zal Ik zegenen.’ Hij legde zijn handen op de eerste en zei tegen hem: ‘Jij zult een boer zijn,’ tegen de tweede: ‘Jij zult een visser zijn,’ tegen de derde: ‘Jij zult een smid zijn,’ tegen de vierde: ‘Jij zult een leerlooier zijn,’ tegen de vijfde: ‘Jij zult een wever zijn,’ tegen de zesde: ‘Jij zult een schoenmaker zijn,’ tegen de zevende: ‘Jij zult een kleermaker zijn,’ tegen de achtste: ‘Jij zult een pottenbakker zijn,’ tegen de negende: ‘Jij zult een wagenmenner zijn,’ tegen de tiende: ‘Jij zult een zeeman zijn,’ tegen de elfde: ‘Jij zult een loopjongen zijn,’ tegen de twaalfde: ‘Jij zult een keukenhulp zijn, alle dagen van je leven.’

Toen Eva dit alles had gehoord, zei ze: 'Heer, hoe ongelijk verdeelt U uw gaven! Het zijn immers allemaal mijn kinderen, die ik op de wereld heb gezet; uw gunsten zouden aan allen gelijkelijk moeten worden gegeven.'

Maar God antwoordde: "Eva, je begrijpt het niet. Het is juist en noodzakelijk dat de hele wereld door jouw kinderen wordt voorzien; als ze allemaal prinsen en heren waren, wie zou dan het graan verbouwen, dorsen, malen en bakken? Wie zou dan smeden, wevers, timmermannen, metselaars, arbeiders, kleermakers en naaisters zijn? Ieder zal zijn eigen plaats hebben, zodat de een de ander ondersteunt en allen gevoed worden als de ledematen van één lichaam."

Toen antwoordde Eva: "Ach Heer, vergeef me, ik was te snel met spreken. Laat uw goddelijke wil geschieden met mijn kinderen."