Eşek ve Kucak Köpeği

Bir zamanlar bir adamın bir eşeği ve bir kucak köpeği vardı. Eşek, bolca yulaf ve samanla beslendiği ahırda barınıyordu ve bir eşeğin olabileceği kadar iyi durumdaydı. Küçük köpek, efendisi tarafından çok seviliyordu; onu okşuyor ve sık sık kucağında yatmasına izin veriyordu; ve eğer yemeğe çıkarsa, döndüğünde onu karşılamak için bir iki lokma getirirdi. Eşeğin, tahıl taşımak, öğütmek veya çiftliğin yüklerini taşımak gibi yapacak çok işi vardı; ve çok geçmeden, kendi emek dolu hayatını kucak köpeğinin rahatlığı ve tembelliğiyle karşılaştırarak çok kıskanç oldu. Sonunda bir gün yularını kopardı ve efendisi yemeğe otururken eve neşeyle girdi, küçük gözdesinin şen şakrak hareketlerini taklit ederek etrafta zıplayıp durdu, beceriksiz çabalarıyla masayı devirdi ve çanak çömlekleri kırdı. Bununla yetinmeyip, köpeğin sık sık yaptığı gibi efendisinin kucağına atlamaya bile kalkıştı. Bunun üzerine hizmetçiler, efendilerinin içinde bulunduğu tehlikeyi görünce, aptal eşeği sopalarla ve değneklerle dövdüler ve onu yarı ölü bir halde ahırına geri götürdüler. "Ah!" diye bağırdı, "Bütün bunları kendi başıma getirdim. Neden doğal ve onurlu konumumla yetinmeyip, o işe yaramaz küçük kucak köpeğinin gülünç hareketlerini taklit etmek istedim?"