Osioł i piesek

Był sobie raz człowiek, który miał osła i pieska. Osioł mieszkał w stajni, gdzie miał mnóstwo owsa i siana do jedzenia i powodziło mu się tak dobrze, jak tylko osioł mógł. Mały piesek był ulubieńcem pana, który go głaskał i często pozwalał mu leżeć na kolanach; a jeśli wychodził na obiad, przynosił mu kąsek lub dwa, żeby go poczęstować, gdy wybiegał mu na spotkanie po powrocie. Osioł miał, co prawda, sporo pracy, wożąc lub mieląc zboże, albo dźwigając ciężary gospodarstwa: i wkrótce stał się bardzo zazdrosny, porównując swoje pracowite życie z wygodą i bezczynnością pieska. W końcu pewnego dnia zerwał uzdę i wbiegł do domu, gdy pan zasiadał do obiadu, podskakiwał i brykał, naśladując figle małego faworyta, przewracając stół i tłukąc naczynia swoimi niezdarnymi wysiłkami. Niezadowolony z tego, spróbował nawet wskoczyć na kolana swego pana, co tak często widywał, gdy pozwalano psu. Wtedy słudzy, widząc niebezpieczeństwo, w jakim znalazł się ich pan, okładali głupiego osła kijami i pałkami, a potem zapędzili go półżywego do stajni. „Ach!” krzyknął, „sam na siebie sprowadziłem to wszystko. Czemuż nie miałbym być zadowolony ze swojej naturalnej i honorowej pozycji, nie chcąc naśladować śmiesznych wybryków tego bezużytecznego małego pieska?”