De ezel en de schoothond

Er was eens een man die een ezel en een schoothondje had. De ezel woonde in de stal met genoeg haver en hooi om te eten en had het zo goed als een ezel maar kon hebben. Het kleine hondje werd door zijn baasje enorm verwend. Hij aaide hem en liet hem vaak op schoot liggen. Als hij uit eten ging, bracht hij altijd een paar lekkernijen mee terug om hem te geven als hij hem bij terugkomst tegemoet rende. De ezel had, toegegeven, heel wat werk te doen: het graan drijven of malen, of de lasten van de boerderij dragen. Al snel werd hij erg jaloers, omdat hij zijn eigen harde werk contrasteerde met het gemak en de luiheid van het schoothondje. Op een dag brak hij eindelijk zijn halster en huppelde het huis binnen, net toen zijn baasje aan tafel ging. Hij huppelde en dartelde rond, de capriolen van zijn lieveling nabootsend, waarbij hij de tafel omstootte en het serviesgoed kapot sloeg met zijn onhandige pogingen. Daar was hij nog niet tevreden mee en probeerde hij zelfs op de schoot van zijn meester te springen, zoals hij de hond zo vaak had zien doen. Daarop zagen de bedienden in welk gevaar hun meester verkeerde en sloegen de dwaze ezel met stokken en knuppels, waarna ze hem halfdood terug naar zijn stal joegen. "Ach!" riep hij, "dit heb ik allemaal over mezelf afgeroepen. Waarom kon ik niet tevreden zijn met mijn natuurlijke en eervolle positie, zonder de belachelijke capriolen van die nutteloze kleine schoothond na te willen doen?"