ลาและหมาบ้าน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายคนหนึ่งเลี้ยงลาและสุนัขตัวเล็กไว้ตัวหนึ่ง ลาตัวนั้นถูกเลี้ยงไว้ในคอก มีข้าวโอ๊ตและหญ้าแห้งกินอย่างเหลือเฟือ และมีชีวิตที่สุขสบายเท่าที่ลาตัวหนึ่งจะเป็นได้ ส่วนสุนัขตัวเล็กนั้น เจ้านายรักและเอ็นดูมันมาก มันมักจะลูบคลำและให้มันนอนบนตัก และถ้ามันออกไปกินข้าว มันก็จะนำอาหารเล็กๆ น้อยๆ กลับมาให้เจ้านายเมื่อมันวิ่งไปรับกลับมา จริงอยู่ ลาตัวนั้นต้องทำงานหนักมาก ทั้งลากเกวียน บดข้าวโพด หรือแบกของในฟาร์ม และในไม่ช้ามันก็เริ่มอิจฉา เพราะเปรียบเทียบชีวิตการทำงานหนักของตัวเองกับความสะดวกสบายและความเกียจคร้านของสุนัขตัวเล็ก ในที่สุดวันหนึ่งมันก็ทำเชือกผูกคอขาด และวิ่งเข้าไปในบ้านขณะที่เจ้านายกำลังนั่งกินข้าว มันก็วิ่งเล่นและกระโดดโลดเต้นเลียนแบบการเล่นของสุนัขตัวเล็กอย่างงุ่มง่าม ทำให้โต๊ะล้มและจานชามแตกกระจายด้วยความซุ่มซ่ามของมัน ไม่พอใจแค่นั้น เขายังพยายามกระโดดขึ้นไปนั่งบนตักเจ้านายของเขา เหมือนที่เคยเห็นสุนัขตัวนั้นทำอยู่บ่อยๆ เมื่อเห็นเช่นนั้น เหล่าคนรับใช้ก็เห็นว่าเจ้านายของตนตกอยู่ในอันตราย จึงรุมตีเจ้าลาโง่ตัวนั้นด้วยไม้และกระบอง จนมันเกือบตายกลับไปคอก “อนิจจา!” เขาคร่ำครวญ “ทั้งหมดนี้ข้าเป็นคนก่อขึ้นเอง ทำไมข้าถึงไม่พอใจกับสถานะอันสูงส่งและมีเกียรติของข้า โดยไม่คิดจะเลียนแบบการกระทำที่น่าขันของเจ้าสุนัขตัวเล็กๆ ที่ไร้ประโยชน์นั่น?”