Bir Ay Bölümü

Manzara doğaüstü bir tuhaflık içindeydi. Uzun, fantastik dağlar, kasvetli bir volkanik kaya ve yanmış lav yatakları çölünün üzerinde, kıvrımlı zirvelerini yükseltiyordu. Siyah sularla dolu derin göller, kaşlarını çatan, petek şeklindeki kayalıkların altında cam gibi hareketsiz duruyordu; bu kayalıklardan zaman zaman ufalanmış kütleler kasvetli bir şekilde düşüyordu. Bitki örtüsü yoktu. Acımasız bir soğuk hüküm sürüyordu ve siyah, şekilsiz kaya sıraları ufku her yönden kesiyordu. Sönmüş bir volkan, gece kadar siyah ve dünya kadar eski mor bir gökyüzüne karşı yükseliyordu.

Gökyüzü, soluk ve hayaletimsi bir ışıkla parlayan devasa yıldızlarla doluydu. Orion takımyıldızının kemeri ise yükseklerde asılı duruyordu.

Aldebaran milyonlarca mil ötede hafifçe parlıyordu ve dünya, yeni doğmuş bir ay gibi, kan kırmızısı, ürkütücü bir parıltıyla ışıldıyordu.

Simsiyah bir denizin üzerinde, devrilmek üzere olan yüksek bir dağın tepesinde taştan yapılmış bir ev duruyordu. Tek penceresinden gelen parlak ışık, biçimsiz kayaların üzerinde parıldıyordu. Kapı açıldı ve içinden ölümcül bir mücadele içinde birbirine kilitlenmiş iki adam çıktı.

Uçurumun kenarında yalpalayıp kıvranıyorlardı; bir an biri üstünlük sağlıyor, bir an diğeri.

Güçlü adamlardı ve her biri diğerini alt etmeye çalışırken ayaklarından taşlar yuvarlanıp vadiye düştü.

Sonunda biri galip geldi. Rakibini yakaladı ve başının üstüne kaldırıp uzaya fırlattı.

Yenilgiye uğrayan savaşçı, mancınıktan fırlatılan bir taş gibi havada süzülerek ışıldayan yeryüzüne doğru ilerledi.

"Bu hafta üçüncüsü oldu," dedi Ay Adamı sigarasını yakıp eve dönerken. "Bu New York'lu röportajcılar böyle devam ederse beni yoracaklar."