ตอนจันทรา

ภาพตรงหน้าช่างแปลกประหลาดเหนือธรรมชาติ ภูเขาสูงตระหง่านงดงามตระหง่านยอดแตกเป็นริ้วเหนือผืนดินแห้งแล้งที่เต็มไปด้วยหินอัคนีและลาวาที่ไหม้เกรียม ทะเลสาบน้ำดำลึกนิ่งสนิทราวกับกระจกอยู่ใต้ผาหินขรุขระเป็นโพรงคล้ายรังผึ้ง ซึ่งมีเศษหินร่วงหล่นลงมาเป็นระยะๆ ไม่มีพืชพรรณใดๆ ขึ้นเลย อากาศหนาวจัดปกคลุมไปทั่ว และสันเขาหินสีดำไร้รูปร่างตัดกับเส้นขอบฟ้าทุกด้าน ภูเขาไฟที่ดับแล้วตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าสีม่วง ดำสนิทราวกับกลางคืนและเก่าแก่ดุจโลก

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวขนาดมหึมาที่ส่องแสงสลัวและเลือนราง เข็มขัดของกลุ่มดาวโอไรออนทอดตัวสูงอยู่เหนือศีรษะ

ดาวอัลเดบารันส่องแสงริบหรี่อยู่ห่างออกไปหลายล้านไมล์ และโลกก็ส่องประกายราวกับดวงจันทร์ที่เพิ่งขึ้นใหม่ด้วยแสงเรืองรองสีแดงฉานคล้ายเลือด

บนยอดเขาสูงตระหง่านที่ดูเหมือนจะล้มลงเหนือทะเลสีดำสนิท มีบ้านหลังหนึ่งสร้างด้วยหิน ตั้งอยู่ แสงสว่างจ้าส่องประกายลงบนโขดหินที่บิดเบี้ยวจากหน้าต่างบานเดียวของบ้าน ประตูเปิดออก และชายสองคนก็ปรากฏตัวออกมา กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดจนถึงแก่ความตาย

พวกเขายืนโยกเยกและบิดตัวอยู่บนขอบหน้าผา สลับกันเป็นฝ่ายได้เปรียบและฝ่ายเสียเปรียบ

พวกเขาเป็นชายฉกรรจ์ และก้อนหินก็กลิ้งจากเท้าของพวกเขาลงไปในหุบเขาขณะที่แต่ละคนพยายามเอาชนะอีกฝ่าย

ในที่สุดก็มีฝ่ายหนึ่งเป็นฝ่ายชนะ เขาจับคู่ต่อสู้ยกขึ้นสูงเหนือศีรษะ แล้วเหวี่ยงออกไปในอากาศ

นักรบผู้พ่ายแพ้พุ่งทะยานไปในอากาศราวกับก้อนหินที่ถูกยิงจากหนังสติ๊ก มุ่งหน้าไปยังพื้นโลกที่ส่องสว่าง

“สัปดาห์นี้มีคนมาสัมภาษณ์ถึงสามคนแล้ว” ชายบนดวงจันทร์กล่าวพลางจุดบุหรี่และเดินกลับเข้าไปในบ้าน “พวกนักสัมภาษณ์จากนิวยอร์กพวกนั้นจะทำให้ฉันเหนื่อยแน่ๆ ถ้าพวกเขายังทำแบบนี้ต่อไปอีกนานกว่านี้”