Odcinek księżycowy

Widok był pełen nadprzyrodzonej dziwności. Wysokie, fantastyczne góry wznosiły swe żłobione szczyty nad ponurym pustkowiem skał magmowych i wypalonych pokładów lawy. Głębokie jeziora czarnej wody stały nieruchomo niczym tafla pod ponurymi, smętnymi urwiskami, z których co chwila spadały pokruszone masy z ponurym nurtem. Roślinności nie było. Panował przenikliwy chłód, a grzbiety czarnych, bezkształtnych skał przecinały horyzont ze wszystkich stron. Na tle fioletowego nieba majaczył wygasły wulkan, czarny jak noc i stary jak świat.

Firmament był usiany ogromnymi gwiazdami, które świeciły słabym, widmowym światłem. Pas Oriona wisiał wysoko nad nim.

Aldebaran słabo świecił w odległości milionów mil, a ziemia lśniła niczym nowy księżyc jaskrawym, krwawym blaskiem.

Na wysokiej górze, która wisiała nad czarnym jak atrament morzem, stał kamienny dom. Z jego jedynego okna wpadało jasne światło, które odbijało się od zdeformowanych skał. Drzwi się otworzyły i z wnętrza wyszło dwóch mężczyzn, zwartych w śmiertelnej walce.

Kołysali się i wili na skraju przepaści, raz jeden zyskiwał przewagę, raz drugi.

Byli to silni mężczyźni, a kamienie staczały się im spod stóp w dolinę, gdy każdy z nich starał się pokonać drugiego.

W końcu jeden z nich zwyciężył. Złapał przeciwnika, uniósł go wysoko nad głowę i wyrzucił w przestrzeń.

Pokonany wojownik wystrzelił w powietrze niczym kamień wystrzelony z katapulty, w kierunku świetlistej ziemi.

„To już trzy w tym tygodniu” – powiedział Człowiek z Księżyca, zapalając papierosa i odwracając się do domu. „Ci nowojorscy dziennikarze mnie zmęczą, jeśli będą to ciągnąć jeszcze dłużej”.