Een maanaflevering

Het tafereel was er een van bovennatuurlijke vreemdheid. Hoge, fantastische bergen verhieven hun grillige toppen boven een troosteloze vlakte van stollingsgesteente en uitgebrande lavavelden. Diepe meren van zwart water stonden roerloos als glas onder dreigende, honingraatvormige rotsen, waarvandaan af en toe verbrokkelde massa's met een sombere plons naar beneden stortten. Er was geen vegetatie. Bittere kou heerste en bergkammen van zwarte, vormloze rotsen doorsneden de horizon aan alle kanten. Een uitgedoofde vulkaan doemde op tegen een paarse hemel, zwart als de nacht en oud als de wereld.

De hemel was bezaaid met immense sterren die een zwak, spookachtig licht uitstraalden. De gordel van Orion hing hoog boven ons.

Aldebaran scheen zwakjes op miljoenen kilometers afstand, en de aarde glansde als een pasgeboren maan met een onheilspellende, bloedachtige gloed.

Op een hoge berg die dreigend boven een inktzwarte zee hing, stond een stenen woning. Door het enige raam scheen een fel licht dat op de grillige rotsen viel. De deur ging open en twee mannen kwamen naar buiten, verwikkeld in een dodelijke strijd.

Ze wankelden en draaiden op de rand van de afgrond, nu eens de overhand, dan weer de ander.

Het waren sterke mannen, en stenen rolden van hun voeten de vallei in terwijl ze elkaar probeerden te overwinnen.

Uiteindelijk won er één. Hij greep zijn tegenstander vast, tilde hem hoog boven zijn hoofd en slingerde hem de ruimte in.

De verslagen strijder schoot als een steen uit een katapult door de lucht in de richting van de lichtgevende aarde.

'Dat zijn er al drie deze week,' zei de Man in de Maan terwijl hij een sigaret opstak en terug het huis in liep. 'Die interviewers uit New York gaan me nog eens moe maken als ze zo doorgaan.'