วอเตอร์-นิกซ์

ครั้งหนึ่งมีพี่น้องชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเล่นอยู่ข้างบ่อน้ำ และขณะที่พวกเขากำลังเล่นอยู่นั้น ทั้งคู่ก็พลัดตกลงไปในบ่อน้ำ มีนางเงือกน้ำอาศัยอยู่ข้างล่าง มันพูดว่า “ตอนนี้ฉันจับพวกเจ้าได้แล้ว พวกเจ้าจะต้องทำงานหนักเพื่อฉัน!” แล้วก็พาพวกเขาทั้งสองไป มันให้เด็กหญิงปั่นปอที่สกปรกและพันกันยุ่งเหยิง ส่วนเด็กหญิงต้องไปตักน้ำใส่ถังที่มีรูรั่ว และเด็กชายต้องโค่นต้นไม้ด้วยขวานทื่อๆ และพวกเขาไม่มีอะไรกินนอกจากเกี๊ยวที่แข็งเหมือนหิน ในที่สุดเด็กๆ ก็เริ่มหมดความอดทน พวกเขารอจนถึงวันอาทิตย์วันหนึ่ง เมื่อนางเงือกไปโบสถ์ แล้วพวกเขาก็วิ่งหนีไป แต่เมื่อโบสถ์เลิก นางเงือกเห็นว่านกทั้งสองบินหนีไปแล้ว จึงวิ่งตามพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว เด็กๆ เห็นมันจากระยะไกล และเด็กหญิงก็โยนแปรงไปข้างหลัง ซึ่งก่อให้เกิดเนินขนแปรงขนาดมหึมา มีหนามแหลมนับพันๆ อัน นางเงือกต้องปีนป่ายอย่างยากลำบาก แต่ในที่สุดมันก็ปีนข้ามไปได้ เมื่อเด็กๆ เห็นเช่นนั้น เด็กชายจึงโยนหวีไปข้างหลัง ทำให้เกิดเนินหวีขนาดใหญ่ที่มีซี่หวีนับพันๆ ซี่ แต่ปีศาจน้ำก็สามารถทรงตัวอยู่บนหวีเหล่านั้นได้ และในที่สุดก็ข้ามไปได้ จากนั้นเด็กหญิงก็โยนกระจกเงาไปข้างหลัง ทำให้เกิดเนินกระจกเงา และมันลื่นมากจนปีศาจน้ำไม่สามารถข้ามไปได้ จากนั้นเธอก็คิดว่า “ฉันจะรีบกลับบ้านไปเอาขวาน แล้วฟันเนินกระจกนี้ให้ขาดครึ่ง” อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เธอจะกลับมาและฟันกระจกขาด เด็กๆ ก็หนีไปไกลแล้ว และปีศาจน้ำก็ต้องกลับไปที่บ่อน้ำของเธออีกครั้ง