Woda-Nix

Pewnego razu braciszek i siostrzyczka bawili się przy studni i podczas zabawy oboje wpadli do wody. Na dole mieszkała wodniczka, która powiedziała: „Teraz was mam, teraz będziecie dla mnie ciężko pracować!” i zabrała ich ze sobą. Dała dziewczynce brudny, splątany len do przędzenia, a ona musiała nosić wodę w dziurawym wiadrze, a chłopiec musiał ścinać drzewo tępą siekierą, a do jedzenia nie dostali nic poza kluskami twardymi jak kamienie. W końcu dzieci tak się zniecierpliwiły, że poczekały do ​​pewnej niedzieli, kiedy wodniczka była w kościele, i uciekły. Ale gdy kościół się skończył, wodniczka zobaczyła, że ​​ptaki odleciały, i pobiegła za nimi wielkimi krokami. Dzieci zobaczyły ją z daleka, a dziewczynka rzuciła za siebie szczotkę, która utworzyła ogromny kopiec szczeciny z tysiącami kolców, przez który wodniczka z wielkim trudem musiała się przedzierać; w końcu jednak udało jej się. Gdy dzieci to zobaczyły, chłopiec rzucił za siebie grzebień, który utworzył wielką stertę grzebieni z tysiącem zębów, ale nix zdołała się na nich utrzymać i w końcu przeszła przez nią. Wtedy dziewczynka rzuciła za siebie lustro, które utworzyło stertę luster i było tak śliskie, że nix nie mogła przez nie przejść. Wtedy pomyślała: „Pójdę szybko do domu, przyniosę siekierę i przetnę tę stertę szkła na pół”. Jednak na długo przed powrotem i przecięciem szkła, dzieci uciekły na dużą odległość, a nix zmuszona była wrócić do swojej studni.