De Water-Nix

Een broertje en zusje speelden eens bij een put, en terwijl ze aan het spelen waren, vielen ze er allebei in. Beneden in de put woonde een waternix, die zei: "Nu ik jullie te pakken heb, moeten jullie hard voor me werken!" en hen meenam. Ze gaf het meisje vuil, verward vlas om te spinnen, en zij moest water halen in een emmer met een gat erin, en de jongen moest een boom omhakken met een botte bijl, en ze kregen niets te eten behalve knoedels zo hard als stenen. Uiteindelijk werden de kinderen zo ongeduldig dat ze wachtten tot een zondag, toen de nix in de kerk was, en wegrenden. Maar toen de kerkdienst was afgelopen, zag de nix dat de vogels waren uitgevlogen en volgde ze hen met grote passen. De kinderen zagen haar van verre, en het meisje gooide een borstel achter zich die een enorme heuvel van borstelharen vormde, met duizenden en duizenden stekels, waar de nix met grote moeite overheen moest klauteren; uiteindelijk lukte het haar echter. Toen de kinderen dit zagen, gooide de jongen een kam achter zich, die een enorme berg kammen vormde met duizend keer duizend tanden. De waternix wist zich er echter aan vast te houden en stak er uiteindelijk overheen. Toen gooide het meisje een spiegel achter zich, die een berg spiegels vormde en zo glad was dat het voor de waternix onmogelijk was eroverheen te komen. Toen dacht ze: "Ik ga snel naar huis om mijn bijl te halen en de berg glas doormidden te hakken." Lang voordat ze echter terugkeerde en het glas had doorgehakt, waren de kinderen al ver weg gevlucht en was de waternix genoodzaakt terug te keren naar haar bron.