Zoete pap

Er was eens een arm maar lief meisje dat alleen met haar moeder woonde, en ze hadden niets meer te eten. Dus ging het meisje het bos in, en daar ontmoette ze een oude vrouw die haar verdriet kende en haar een potje gaf. Als ze zei: "Kook, potje, kook," kookte het potje lekkere, zoete pap, en als ze zei: "Stop, potje," hield het op met koken. Het meisje nam het potje mee naar huis voor haar moeder, en nu waren ze bevrijd van hun armoede en honger, en aten ze zoete pap zo vaak als ze wilden.

Op een keer, toen het meisje naar buiten was gegaan, zei haar moeder: "Kook, potje, kook." En het kookte, en ze at tot ze verzadigd was. Toen wilde ze dat het potje stopte met koken, maar ze kende het woord niet. Dus het bleef maar koken, de pap kwam over de rand, en het kookte maar door tot de keuken en het hele huis vol waren, en toen het volgende huis, en toen de hele straat, alsof het de honger van de hele wereld wilde stillen. Er heerste grote wanhoop, maar niemand wist hoe het te stoppen.

Toen er uiteindelijk nog maar één huis over was, kwam het kind thuis en zei: "Hou op, potje," en het stopte met koken. En wie terug wilde naar de stad, moest zich een weg terug eten.